Er bestaat al zoveel kommer en kwel in deze wereld, laten we opteren voor een ietwat luchtiger onderwerp deze keer. Maar wat? Ach ja, zelfmoord, excusez le mot, zelfdoding bijvoorbeeld. Daar mag geen mens toch aan voorbijgaan. Drie per dag in Vlaanderen, gemiddeld. En 28 pogingen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (21)”
Dat ik met een schop onder mijn edele derrière uit de bibliotheek verwijderd werd, vermeldde ik laatst. Zo werd ik gekatapulteerd richting stadhuis. Dat was gelukkig over geen al te grote afstand, nauwelijks enkele honderden meters. Dus gezwind, enfin met bezwaard gemoed naar het hoofdkwartier, naar de plaats waar de lakens werden uitgedeeld. Onder het mom dat men daar op een dienst zeer dringend behoefte had aan een bekwame administratieve kracht. “Mijn oor!” zeggen ze dan… Fraai excuus. Welke dienst mocht dat dan wel zijn?
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (20)”
Het fenomeen bibliotheek heeft een tweeslachtige rol gespeeld in mijn leven. Als consument, dat is logisch – en die functie handhaaft zij nog steeds. Maar eveneens, een poos, als heuse loon… ja zeg maar loonslaaf!
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (19)”
Thalassa! Thalassa! De zee heeft steeds een rol gespeeld in mijn leven. Logisch. Al toen ik nog klein was bracht ik drie zomermaanden in Heist door, later – leerplichtig – telkens twee. Vermits mijn vader daar ieder jaar van Pasen tot september de RTT-klanten liet telefoneren; moeder en ik voegden zich bij hem. Zo omspoelden de golven mijn blote kindervoetjes en -kuitjes.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (18)”
“Het verleden van een reiziger verandert met de weg die hij aflegt, en ik bedoel nu niet het nabije verleden waaraan elke dag die voorbijgaat weer een dag toevoegt, maar het verste verleden. Bij aankomst in iedere nieuwe stad vindt de reiziger iets van zijn verleden terug waarvan hij niet meer wist dat hij het had: de vreemdheid van dat wat je niet meer bent of wat je niet meer bezit wacht je op het moment dat je vreemde en niet eerder bezeten plaatsen betreedt.” (Italo Calvino, uit ‘De onzichtbare steden’)
Lees verder “Vijf jaar geleden: “Achter de art nouveau-gevel” van Johan de Belie”
Voorbij flitsende telefoonpalen in de raamomlijsting. Door het bewasemde venster het ijskoude winterlandschap. Op het glas met de vingertop getekend een hartje. Of simpelweg een rechte lijn. De stikkenswarme coupé. Weggezakt in het kussen. Doezelend. Regen. Druppels die kronkelend, aarzelend, schokkend hun weg zoeken – daar aan de andere kant. Onbereikbaar. Toch nabij. Meerijdend. Onvermoeibaar.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)”
Het is vandaag precies 110 jaar geleden dat het boek “Dubliners” van James Joyce werd gepubliceerd na talloze problemen met uitgevers in Londen en Dublin. Joyce schreef de vijftien verhalen die gebundeld zijn in ‘Dubliners’ tussen 1903 en 1906. Het zijn schetsen, tekeningen van mensen uit Dublin en omgeving. Velen van hen zijn terug te vinden, vermomd, in het later werk van Joyce, vooral in “Ulysses”. Het zijn veeleer flarden van het dagelijks leven, van ‘de kleine man’. Wat schreef T.S.Eliot: “Van de werken van James Joyce leze men als eerste ‘Dubliners’. Het is de enige mogelijkheid om het werk van een van de belangrijkste auteurs – niet alleen van onze tijd maar van de gehele Europese literatuur – te begrijpen.” Ze zijn inderdaad stuk voor stuk schitterend deze teksten, qua tekening van de ten tonele gevoerde mensen, qua opgeroepen sfeer, qua opbouw, qua dialogen…
Lees verder “110 jaar geleden: “Dubliners” van James Joyce”
Reeds toen de treindeur achter me gesloten werd leek een paniek van maanden uit me weg te glijden. Gedurende de treinrit, terwijl ik trachtte me te concentreren op de zinnen van Dickens, nam het gevoel van depressie opnieuw toe. Maar uiteindelijk was er de zee, en even later stapte ik met mijn valies over de brede loopplank van de P&O ferry. Vanaf dit ogenblik kon ik slechts opgewonden zijn. Engeland lokte. Het woord ‘Dover’ resoneerde als een toverformule in mijn hoofd.
Lees verder “Vijf jaar geleden: ‘Red Lady from the Castle of Dover’ van Johan de Belie”
Beste papa Balzac,
“Je moet zelf wel een heel dichterlijke ziel zijn om een schrijver zo goed te hebben willen begrijpen. Wat je zegt over dat ‘reizen’ vind ik prachtig geformuleerd; als men me ooit eens verwijt dat ik in mijn boeken te veel zou reizen, zal ik antwoorden met jouw voortreffelijke verdediging. Ook wat je zegt over de verhouding poëzie – proza vind ik heel gevat; velen zien het anders maar jij hebt volgens mij gelijk.”
Een smalle streep zonlicht viel binnen in de opslagruimte toen Luc de poort open duwde. Langs de rechterzijde stonden decorstukken, zo te zien reeds sedert lang niet meer gebruikt. Hij liet de poort op een kier staan en stapte snel naar de tegenoverliggende deur. De gang was nog donker, Luc knipte het licht aan. Enkele seconden later was het helwit, de TL lampen waren genadeloos voor de gekalkte muur en de wit geverfde deuren van de loges. Op het eind van de gang ging Luc de gemeenschappelijke ruimte binnen, keuken, zitplaats, repetitielokaaltje, de plaats deed dienst voor alles. Hij gromde binnensmonds. Dat is het nadeel dat ik altijd zo stipt ben, ik ben steeds de pineut die koffie mag zetten. Maar de koffiezet had zijn werk nog maar half gedaan toen Bie en Paul reeds binnenkwamen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “Isolde” van Johan de Belie”
dagelijks iets degelijks 