Hank Marvin wordt tachtig!

Hank Marvin wordt tachtig!

Vandaag wordt Hank Marvin van The Shadows tachtig jaar. Hij heeft op een bijzondere manier een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. De eerste maal immers dat ik gewaar werd dat je louter en alleen door de klank van een elektrische gitaar door de knieën kunt gaan, moet zo rond 1962 geweest zijn. Alhoewel er reeds zoiets als een NIR bestond, luisterden wij, bikkelharde jongens van elf, liever naar Radio Luxemburg, waarop wij op zondagmiddag na de “Alles of niets”-kwis van Elnett Satin (met Jef Burm als een blitse voorloper van Ann Robinson) steevast de knop een ferm ruk naar rechts gaven als Cliff Richard uitschreeuwde: “Ready, Teddy, go man go!” Met andere woorden: tijd voor “het wekelijkse halfuurtje voor de teenagers”, zoals dat destijds genoemd werd.

Lees verder “Hank Marvin wordt tachtig!”

Vijftig jaar geleden: het Palomares Incident

Vijftig jaar geleden: het Palomares Incident

“A B-52 bomber collides with a KC-135 Stratotanker over Spain, killing seven airmen, and dropping three 70-kiloton nuclear bombs near the town of Palomares and another one into the sea.” Zoals deze tekst van Wikipedia Historical Data aangeeft en zoals men onrechtstreeks kan afleiden uit het kaartje van de BBC was er dus nog “a first bomb” en die was in de zee terechtgekomen. Daar werd merkwaardig genoeg nogal lacherig over gedaan. Ik dacht zelfs dat er b.v. een film met Cliff Richard over werd gedraaid. Ik kan die helaas niet terugvinden op de Internet Movie Database, evenmin als andere komische films die over het incident zouden gaan. En toch herinner ik mij dit nog heel goed! Wie helpt me?

Cliff Richard wordt tachtig…

Cliff Richard wordt tachtig…

“Ja maar, ik ben jonger dan John Lennon, hé!” placht Cliff Richard uit te roepen als hij ten tijde van Beatlemania als “afgeschreven” werd beschouwd. En inderdaad, pas enkele dagen geleden hebben we herdacht dat John Lennon tachtig zou zijn geworden, mocht hij nog geleefd hebben en nu is het Cliff die vandaag zijn tachtigste verjaardag viert. En ik zou niet zeggen dat Cliff nog altijd springlevend is, maar hij is toch zo maar de enige artiest die in zeven decennia hits heeft gehad!

Lees verder “Cliff Richard wordt tachtig…”

Peter Callander (1939-2014)

Peter Callander (1939-2014)

Het is vandaag ook vijf jaar geleden dat de Engelse songschrijver Peter Callander is overleden. Samen met componist Mitch Murray schreef hij de teksten van o.a. “The ballad of Bonnie and Clyde” voor Georgie Fame, “Ragamuffin man” voor Manfred Mann, “Billy don’t be a hero” voor Paper Lace, “Goodbye Sam, Hello Samantha” voor Cliff Richard (zeker niet z’n beste prestatie), “I Did What I Did for Maria” en “Frankie” voor Tony Christie en, jawel, “Even the bad times are good” voor The Tremeloes, een nummer dat mij altijd oppept, hoe diep ik ook mag zitten.

Lees verder “Peter Callander (1939-2014)”

Zestig jaar geleden: “Living doll” op nummer één

Zestig jaar geleden: “Living doll” op nummer één

Het is vandaag zestig jaar geleden dat “Living doll” van Cliff Richard op nummer één stond in Engeland. Volgens On This Day (en ook volgens Wikipedia) was dat zijn eerste nummer één-hit, wat dus zou betekenen dat zijn debuutsingel “Move it” nooit zo hoog is geraakt.

Richard nam het lied van Lionel Bart samen op met zijn toenmalige begeleidingsband The Drifters (pas later omgedoopt tot The Shadows) in de Abbey Road Studios op 28 april 1959 met Hank Marvin (sologitaar), Bruce Welch (ritmegitaar), Jet Harris (basgitaar) en Tony Meehan (drums). “Living doll” werd en wordt in sommige kringen als “vrouw-vijandig” bestempeld. Daar staat echter tegenover dat ook een meisjesgroep, The Honeys, die uitdrukking gebruikt en dan wel degelijk voor een jongen: “He’s not very tall but he’s not too small, he’s just the right size: awoo, he’s a doll, he’s a doll, he’s a living doll”. Merk trouwens ook de dubbelzinnigheid op als men het over “size” heeft… Ook Cliff Richard en The Drifters hadden eerder een plaatje uitgebracht onder de titel Livin’ lovin’ doll.

Living Doll is niet afkomstig van een album, maar Lionel Bart (later de componist van “Oliver”) schreef het voor de film Serious Charge van Terence Young, waarin Richard een rol had. Richard zou in eerste instantie het lied niet zingen. Het werd geschreven met Duffy Power als beoogd zanger, maar uiteindelijk werd het dus gezongen door Cliff, net als “Mad about you” en “No turning back”. Ene Robert Connor vat de film op de Internet Movie Database goed samen: “An unmarried vicar in a new parish (Anthony Quayle) accuses a local 19 year old (Andrew Ray) of being partially responsible for the death of a teenage girl. In defiance, the young man claims the vicar molested him. Out of spite, his story is backed up by a local woman (Sarah Churchill) still furious that the vicar rejected her advances. Unfortunately for the vicar, the woman is a highly respected member of the community – her father is the previous clergyman.”
“Given that this film was released in 1959,” gaat Connor verder, “its subject matter is pretty ground-breaking, especially for a British film. Yes, the depiction of disaffected youth hanging around coffee bars, breaking into swimming pools and grooving to Cliff Richard’s Livin’ Doll is a little clumsy (Richard is asked to do little in a secondary role other than sulk or croon), but in an era when folks weren’t supposed to know about homosexuality (at least in the movies), this is quite a daring story, and occasionally quite subversive. We the audience are ever so slightly encouraged to wonder about Quayle’s sexuality as he spurns the advances of a good churchy woman, seems oblivious to his sexy young French maid (Liliane Brousse) and looks up to his strident mother (a wonderfully knowing performance by Irene Browne). Judith Furse’s probation officer is also deliciously ambiguous… So quite a grown up film then – a shame that these days it’s probably only known for being Cliff’s debut film.”
Nog datzelfde jaar mag Cliff in “Expresso Bongo” van Val Guest wél een hoofdrol vertolken en alweer is het een taboe-doorbrekende film (omdat er een striptease in voorkomt, Cliff speelt namelijk een rol die merkwaardig goed overeenkomt met wat The Beatles op datzelfde moment echt aan het beleven zijn in Hamburg). Deze keer is het ene H.Siegel uit British Columbia die de honeurs waarneemt op de IMDb: “Ignore anything or anybody that denigrates Expresso Bongo. It is loaded with period detail and attitude, is singularly risqué for its time and sports great music and one of the best scripts about England’s Tin Pan Alley, wisecracking and inside, besides an unprecedented performance by Laurence Harvey as you’ve never seen him, a hustler who recalls Sidney Falco in The Sweet Smell of Success. Maier Tzelnicker is tremendous as the record company executive who calls it ‘rock dreck’. Yolanda Donlan, Val Guest’s wife, plays a ‘Sweet Bird of Youth’ like aging diva Alexandra Del Lago who seduces Cliff Richard. See the opening strip number when the girls perform a burlesque version of the Bonnie, Bonnie Banks of Loch Lomond. It sets the tone for an overlooked gem.”
Striptease is er ook de oorzaak van dat een jaar later “Beat girl” van de Fransman Edmond T.Greville wordt gecensureerd. In deze film is Jennifer (Gillian Hills) een schijnbaar onschuldig meisje tot ze er achterkomt dat haar moeder (Noelle Adam) nog als stripteaseuse heeft opgetreden voor de nightclub van Kelly (Christopher Lee). Maar “gelukkig” is er Paul (David Farrar) om haar van verder “kwaad” te behoeden.

In de Verenigde Staten haalde “Living Doll” de 30ste plaats in de Billboard Hot 100; het was daar zijn eerste notering. Cliff heeft nooit erg aangeslagen in de VS, dus het zou kunnen dat dit één van zijn hoogste noteringen ooit is. Van Nederland en België zijn geen noteringen bekend; ze hadden nog geen echte hitparades, maar volgens ultratop.be zou het in Vlaanderen de zestiende plaats hebben behaald. Misschien baseert men zich hier op de hitparade van blaadjes als Jukebox, waar ik destijds althans de hitparade volgde. Het werd de best verkochte single van het jaar in Engeland en uiteindelijk zouden er meer dan twee miljoen exemplaren verkocht worden.

In 1986 kwam een nieuwe versie uit. De acteurs van de toenmalige comedy-serie The Young Ones vroegen Richard of hij samen met hen het lied opnieuw wilde inzingen. Enige kanttekeningen bij die versie:

  • Het televisieprogramma is genoemd naar een ander plaatje van Cliff Richard The Young Ones uit 1961, Richard speelde ook in de film met die naam;
  • In de serie The Young Ones speelt Rick de rol van “retro” en grote fan van Cliff Richard (“He’s coming through the door!” “Bollocks! He didn’t even open it!”);
  • Vanwege de rol van Rick werd Cliff Richard in de serie geregeld beschimpt;
  • Het televisieprogramma stond recht tegenover het Richard-tijdperk; het programma was anarchistisch, Richard kwam juist uit de tijd dat alles netjes moest zijn.

De gitaarpartij van deze versie, die opgenomen werd voor Comic Relief, een liefdadigheidsprogramma voor zieke kinderen, werd opnieuw verzorgd door Hank Marvin. Richard en Marvin hadden toen niet meer samen gespeeld sinds 1975.

Ook deze komische versie haalde de hitparades. In Engeland stond het nummer elf weken in de UK Singles Chart, waarvan drie weken op nummer 1. In Nederland was het elf weken genoteerd in de Nationale Hitparade, waarvan vier weken op nummer 1 (in de Nederlandse Top 40 10 weken met 4 weken nummer 1). In Vlaanderen stond het 12 weken genoteerd met ook vier weken op de hoogste positie. Ook in Australië en Nieuw-Zeeland haalde het de eerste plaats. (Wikipedia)

Tien jaar geleden: Kathleen stapt uit K3

Tien jaar geleden: Kathleen stapt uit K3

Dat Kathleen Aerts (foto Marco Tulner via Wikipedia) uit K3 is gestapt heeft u ongetwijfeld al her en der kunnen lezen. Ik was dan ook niet van plan er een item aan te wijden (ik ben uiteraard geen fan van K3, maar ik heb er ook niets tegen, al zou men dat van mij misschien wel verwachten), maar toevallig moest ik mijn artikel over “nursery pop” een beetje bijwerken en toen bedacht ik dat ik die nieuwe versie het beste kon ophangen aan dit ietwat overroepen “nieuwsfeit”.

Lees verder “Tien jaar geleden: Kathleen stapt uit K3”

Zestig jaar geleden nam Cliff Richard zijn eerste elpee op

Zestig jaar geleden nam Cliff Richard zijn eerste elpee op

Zestig jaar geleden mochten Cliff Richard en zijn begeleidingsgroep The Shadows (die toen nog The Drifters heetten) een eerste elpee opnemen in de EMI-studio’s in Londen. Het werd een live-elpee die in twee dagen (9 en 10 februari 1959) werd opgenomen. Ach, ik weet het, ’t is niets wereldschokkends, maar ik ben gewoon gefrustreerd omdat ik op 29 augustus jl. vergeten vermelden ben dat toen de single “Move it” van Cliff en the Drifters uitkwam en dat was wél een historische gebeurtenis!