Peter Frampton wordt zeventig…

Peter Frampton wordt zeventig…

De Engelse gitaargod Peter Frampton viert vandaag ook al zijn zeventigste verjaardag. Hij is het best (zo niet uitsluitend) bekend voor het inderdaad meeslepende nummertje “Show me the way”, een uittreksel uit zijn dubbelelpee “Frampton comes alive” uit 1976. Ondertussen heeft Frampton zijn blonde krullenbol ingeruild voor een haast kale knikker en is hij het voorwerp van spot o.a. in de animatieserie The Simpsons maar toch zal ik die elpee nooit verloochenen, aangezien ik er veel luisterplezier heb uitgehaald.

Lees verder “Peter Frampton wordt zeventig…”

45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland

45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland

Morgen zal het al 45 jaar geleden zijn dat de Britse zanger Rod Stewart in Los Angeles de Zweedse actrice Britt Ekland tegen het lijf liep en de twee een stomende relatie begonnen, die het paar geen windeieren legde in “de boekskes”, maar de échte Rod Stewart fans vreesden natuurlijk dat de zanger die ze kenden als “Rod the Mod” binnen de kortste keren “Rod the Fad” (*) zou worden. Maar…

Lees verder “45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland”

45 jaar geleden: “Tommy” in orkestrale versie

45 jaar geleden: “Tommy” in orkestrale versie

Forty-five years ago today Lou Reizner (1934-1977) conceived and produced the orchestral version of The Who’s rock opera Tommy by the London Symphony Orchestra with the English Chamber Choir, conducted by David Measham and arranged by Will Malone. The album was launched at a live performance on 9 December 1972 at the Rainbow Theatre, London, with The LSO, The ECC, The Who and an all star cast [Rod Stewart singing “Pinball wizard”, see further tracklist here]. Opmerkelijk was dat ook acteur Peter Sellers zijn medewerking verleende aan deze opvoering. Rod Stewart was toen al enkele jaren niet meer bij Britt Ekland, de ex van Sellers, maar Peter Sellers kennende, kan ik me niet voorstellen dat het een hartelijke ontmoeting was…

Britt Ekland wordt 75…

Britt Ekland wordt 75…

De Zweedse actrice Britt Ekland wordt vandaag niet minder dan 75 jaar. Bij elke verjaardag rijzen mijn haren mij ten berge, maar ik probeer mijn afgrijzen toch zoveel mogelijk voor mezelf te houden. Soms loopt mijn hartje echter toch over. Zoals nu, en niet toevallig natuurlijk bij iemand met wie mijn grote idool Rod Stewart nog van bil is gegaan… En toch, en toch gaan onze gedachten bij deze 75ste verjaardag even terug naar een periode dat Britt Ekland “in hare pure“, zoals dat heden ten dage heet, voor de camera stond, want…
Lees verder “Britt Ekland wordt 75…”

A night on the town

Daarna volgde “A night on the town”, waarbij ik me de vraag stelde: zal Rod Stewart na drie “Pictures” nu ook x-aantal “Atlantic Crossings” maken? Bovendien werden vooral zijn televisie-optredens “gevaarlijk commercieel” zodat ik enigszins met deze elpee verlegen zat. Het gekreun van nieuw liefje Britt Ekland (foto) op “Tonight’s the night” vond ik ronduit misselijk en zelfs de beste nummers als “Big Bayou” en “Wild side of life” bleven onder de (weliswaar hoge) doorsnee Stewart-maat.
Lees verder “A night on the town”

Blondes have more fun

Blondes have more fun

In december 1978 volgde “Blondes have more fun”, waarvoor reeds een kleine personeelswissel werd doorgevoerd. John Jarvis werd vervangen door Duane Hitching (vermoedelijk omdat deze als typische studiomuzikant een afkeer heeft van het vermoeiende toeren) en de saxofonist Phil Kenzie kwam de hoop nog vergroten.
Ondanks het feit dat “Blondes” maar één zijde heeft (de B-zijde is vervangen door “Side A continued”) vinden we er toch de typische Stewart-indeling keiharde rock versus gevoelige soft-rock in terug, zij het beter gemixed dan gewoonlijk.
Qua afwisseling situeert “Blondes” zich dan ook op het niveau van “Gasoline Alley”. Sluitstuk “Scarred and scared” roept zelfs de eenvoud uit die tijd op door het feit dat Rod hier opnieuw als een “poor lonesome cowboy” de mondharmonika hanteert. Tegelijk vinden we in dit lied echter het grootste feil van de plaat: de zoeterige vioolarrangementen. Ik behoor niet tot het koor van huilende wolven dat Hans Van Hemert met de vinger wijst voor het “verknoeien” van RVHG’s “Ik doe niet mee” (koor waartoe Raymond van het Groenewoud zélf behoort, al verdedigde hij oorspronkelijk Van Hemert gevat door in Tliedboek erop te wijzen dat men hier “nooit spreekt van eerste of tweede viool maar van overbodige viool”), maar op deze elpee is Del Newman toch een beetje ver gegaan. Hij heeft Stewart enigszins “gevioleerd”. “Ain’t love a bitch”, dat nogmaals het (naar het schijnt waar gebeurde) verhaal van “Maggie May” oprakelt, betokkelt bijvoorbeeld dezelfde gevoelerige snaar.
Dat een viool in se echter geen moordwapen is, bewijst dan weer het mooie “Best days of my life”. En alhoewel “Last summer” helemaal binnen het easy listening genre valt, maakt fluitist Gary Herbig er toch iets moois van (als je ervan houdt natuurlijk, want Herbig klinkt hier ongeveer zoals Tim Weisberg op Dan Fogelbergs “Twin sons of different mothers” en buiten mezelf heeft bijna iedereen deze plaat gekraakt).
Zoals gewoonlijk klinkt Rod echter het best in slow-rocks. Deze keer is dat “Is that the thanks I get” en “Attractive female wanted”, toevallig twee nummers die verwijzen naar zijn avonturen met Britt Ekland. In “Thanks” zegt hij o.m.: “Your lawyers, detectives and private-eyes could never win me back”. En in “Female”: “She doesn’t have to be a movie star on the cover of a magazine”.
Lees verder “Blondes have more fun”