25 jaar geleden: Cultuur in Gent (112)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (112)

Uiteindelijk heeft Bart Verschaeve dan toch niet « tot het einde doorgebeten » zoals ik vorig week nog optimistisch had geschreven. Ook nu weer heeft hij de regie van « Hysteria » van Terry Johnson aan zijn compaan Hugo Van Laere overgelaten. Daarnaast gaf ook hoofdrolspeler Bert Van Tichelen er de brui aan en werd vervangen door Erik Van Herreweghe. Het is lovenswaardig dat Arca het stuk niet heeft gedumpt(zoals tal van gezelschappen plegen te doen), maar het kon niet echt meer gered worden. Zo lang het pure slapstick blijft: o.k. maar als het over incest gaat, zou men met een woordspeling op het overvloedige gebruik van de rookmachine kunnen stellen dat de grap de mist in gaat. * Van de ene waanzin naar de andere. In Theater De WAANzin aan de Nieuwe Vaart kunt u vanavond naar « De meiden » van Jean Genet (foto). Wie onlangs de film « Sister my sister » zag, kent het ware verhaal over twee hysterische zussen die als dienstmeiden hun tirannieke werkgeefster ombrachten. Jean Genet hoefde dus niet veel te verzinnen om het tot een typisch Genet-stuk te bewerken. (HLN, 22/5/1997)

25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

In 1996 gaf het Arca-duo Bart Verschaeve-Hugo Van Laere nog de regie van “Doodgeestig” van Terry Johnson uit handen, en ook deze keer hebben ze voor “Hysteria” (1993), dat op 15/5/1997 in première ging, niet tot het einde toe doorgebeten. Bart gaf de regie uiteindelijk door aan “dramaturg” Hugo omdat Sigmund Freud hem uiteindelijk ook niet beter lag dan Benny Hill? Want net als in “Het bezoek” van Eric-Emmanuel Schmitt, dat op datzelfde moment ook door Vlaanderen toerde, wordt de grondlegger van de psychoanalyse hierin ten tonele gevoerd, alleen wordt hij hier niet geconfronteerd met God (zoals in “Het bezoek”) maar met Salvador Dali. Men kan zich afvragen wat het ergste is! Zeker als Salvador Dali wordt vertolkt door Peter Marichael in een Manuel-imitatie. Bert Van Tichelen gaf er als Freud alleszins de brui aan en werd vervangen door Erik Van Herreweghe.

Lees verder “25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca”

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (105)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (105)

Vorig jaar gaf het Arca-duo Bart Verschaeve-Hugo Van Laere nog de regie van « Doodgeestig » van Terry Johnson uit handen, maar deze keer hebben ze voor « Hysteria », dat vanavond in première gaat, toch tot het einde toe doorgebeten. Misschien omdat Sigmund Freud hen uiteindelijk beter ligt dan Benny Hill ? Want in dit stuk wordt de grondlegger van de psychoanalyse geconfronteerd met Salvador Dali. * Bittere humor is ook het kenmerk van de stukken, die Eddy Daese voor zijn Gents Amusementstheater schrijft. Ook van hem gaat er vanavond weer een in première, « Winter in Benidorm ». * Tijdens het theaterweekend in de Kopergietery brengen de kinderen en de jongeren van de Theaterprojecten van het Speelteater ook een paar nieuwe stukken, o.a. van Jan De Corte en Jan Veldman. * Maar het theaterstuk waar we het meest naar uitkijken is ongetwijfeld « Cosi fan tutte » inde opera. Vaak vergeten operaregisseurs dat opera op de eerste plaats theater is, maar aan Guy Joosten (foto) is zo’n stuk natuurlijk goed toevertrouwd. Leo Gerhartz geeft zondag om 11 uur een voorbeschouwing. (HLN, 10/5/1997)

Hugo Van Laere wordt 65…

Hugo Van Laere wordt 65…

Vandaag wordt Hugo Van Laere 65 jaar. Ik geef het toe: zijn naam klinkt niet erg bekend. Maar de “telenovelas” Sara en David op VTM des te meer. In het najaar van 2017 werd ook het romantische drama “Alleen Eline” over een jonge fysiotherapeute die zich ontfermt over een jong meisje in de bioscoop verwacht. Toch ken ik hem uit een heel andere context…

Lees verder “Hugo Van Laere wordt 65…”

25 jaar geleden: Cultuur in Gent

25 jaar geleden: Cultuur in Gent

Wie is er eigenlijk op het idee gekomen om te starten met het dagelijkse rubriekje “Cultuur in Gent” in Het Laatste Nieuws? Ik zou denken: Dirk Dauw. Dat is ook de man die het uiteindelijk weer zou afschaffen, maar zo gaat het dikwijls in de journalistiek: een idee (goed of slecht) heeft maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Het paste natuurlijk in de onafwendbare evolutie van steeds minder aandacht voor cultuur in het blad. Financieel was het dan ook een aderlating voor mij (zo’n dagelijks rubriekje bracht me amper 250 frank op), maar ik moet toegeven: journalistiek vond ik het een uitdaging en ik heb er eigenlijk veel plezier aan beleefd. Vandaar dat ik ze hier na 25 jaar nog eens opdien, ook al liggen de beschreven activiteiten al lang achter ons. Maar het vormde af en toe een aanleiding om nog eens geestig uit de hoek te komen.
Lees verder “25 jaar geleden: Cultuur in Gent”

25 jaar geleden: “Doodgeestig” van Terry Johnson

25 jaar geleden: “Doodgeestig” van Terry Johnson

25 jaar geleden ging ik in Arca naar “Doodgeestig” van Terry Johnson (foto) uit 1994 kijken. Terry Johnson was de auteur van “Insignificance”, verfilmd door Nicholas Roeg, dus dat leek me wel een interessant uitgangspunt, maar Arca zat toen volop in een crisis en aan de voorstelling zelf gingen dus een aantal strubbelingen vooraf.

Lees verder “25 jaar geleden: “Doodgeestig” van Terry Johnson”

25 jaar geleden: “Harry’s Christmas” (Steven Berkoff) in Arca

25 jaar geleden: “Harry’s Christmas” (Steven Berkoff) in Arca

“Voor velen is kerstmis een periode vol verschrikkingen,” schrijft de Brit Steven Berkoff, adept van het théâtre de la cruauté van Antonin Artaud, zeer terecht. “Vooral voor introverten die, als de kaartjes geteld worden, overvallen worden door een overdreven gevoel van waardeloosheid.” Zo’n zielepoot is Harry die op kerstavond met zichzelf en zijn macho-dromen wordt geconfronteerd. Deze cynische monoloog uit 1986 werd door de Arca-huisregisseurs, de Siamese tweeling Hugo Van Laere en Bart Verschaeve, ontdubbeld in twee personages, gespeeld door Pierre Callens en Philippe Ceulemans (alhoewel Berkoff in zijn monoloog zelf al twee verschillende lettertypes gebruikt naar gelang van “welke” Harry aan het woord is). En omdat alle goede dingen in Arca uit twee blijken te bestaan, werden er ook nog twee muzikanten (Johan Derijcke en Tom Wouters) aan toegevoegd en daarbovenop is er nog een klankband van alweer een duo, Martine Ketelbuters en Stef Van Alsenoy. Er wordt geacteerd op een loopbrug boven de toeschouwers, die dan ook naar believen mogen gaan verzitten, maar bij reisvoorstellingen doet men toch maar gewoon, dan doet men al gek genoeg.

Referentie
Ronny De Schepper, Arca doet het met twee, Het Laatste Nieuws 9 januari 1996

25 jaar geleden: “Molly Sweeney” van Brian Friel in Arca

25 jaar geleden: “Molly Sweeney” van Brian Friel in Arca

Voor het seizoen 1995-96 werden bij Arca opnieuw twee vaste regisseurs aangetrokken: Bart Verschaeve van het Universitair Toneel en Hugo Van Laere van het Salon. Hun eerste productie “Molly Sweeney” van de Ier Brian Friel (°1929) werd echter negatief onthaald. Dit verhaal over de blinde Molly (Els Olaerts), die op aandringen van haar man (Frans Van der Aa) zich laat operereren door Dr.Rice (Hans Royaards), maar die eigenlijk ontgoocheld is over hetgeen ze ziet, werd als statisch verteltheater afgedaan. Friel is van oorsprong trouwens een luisterspelschrijver.

Ronny De Schepper

35 jaar geleden: “Amadeus” grote overwinnaar bij de Oscars

35 jaar geleden: “Amadeus” grote overwinnaar bij de Oscars

In 1985 waren er niet minder dan acht oscars (beste film, beste acteur nl.F.Murray Abraham als Salieri, beste regisseur, scriptadaptatie, decor, kostuums, geluid en make-up) voor “Amadeus” van Milos Forman. Merkwaardig genoeg was er géén oscar weggelegd voor Tom Hulce als Mozart.

Lees verder “35 jaar geleden: “Amadeus” grote overwinnaar bij de Oscars”