De uitzending van « Labyrint » op 9-9-86 was gewijd aan de studentenopstand in Leuven in de jaren zestig en kreeg dan ook de titel « Het grote ongenoegen » mee.
Lees verder “Veertig jaar geleden: het kleine ongenoegen”
Vandaag is het zeventig jaar geleden dat Elvis Presley in The Ed Sullivan Show was te zien. De show werd bekeken door niet minder dan vijftig miljoen mensen en dat betekende toch wel de onverbiddelijke doorbraak voor Elvis.
Lees verder “Zeventig jaar geleden: Elvis Presley in The Ed Sullivan Show”
Elders schrijf ik over de aanwezigheid van Tina Turner in de BRT-studio’s, veertig jaar geleden, en hoe de aanwezige journalisten haar helaas niet mochten interviewen. Aangezien het optreden bedoeld was voor het programma “Bingo” dat werd gepresenteerd door Bart Peeters heb ik hém dan maar geïnterviewd, ook al omdat hij deel uitmaakte van een groots opgezette benefietreeks van het NCOS (Nationaal Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking).
Lees verder “Veertig jaar geleden: Bart Peeters aan het lijntje”
Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Antwerpse acteur Julien Schoenaerts is overleden. “Hij wordt unaniem door publiek, pers en theater beschouwd als een van de grootste naoorlogse acteurs in Vlaanderen, een reputatie die soms bijna mythische proporties aannam,” schrijft Wikipedia en inderdaad, die verafgoding stootte mij hevig tegen de borst. Was het daarom, of gewoon uit baldadigheid, of om anders te zijn, of omwille van een paar zaken die ik ben tegengekomen (zie verder), maar ik was géén fan. Zijn beste vertolking vond ik dan ook die van monseigneur Stillemans in Daens, als hij tegen die kruiperige pastoor (gespeeld door Jappe Claes, meen ik me te herinneren) zegt: “Hier neem mijn bisschopsring maar mee, dan kunt ge hem thuis zoveel kussen als ge maar wilt.”
Lees verder “Julien Schoenaerts (1925-2006)”
« Tenslotte zijn het nog altijd de renners die de wedstrijd maken ». Deze uitdrukking hoort men meestal wanneer bepaalde organisatoren alles hebben gedaan om een wielerwedstrijd te doen slagen, maar de heren renners het vertikken om enig animo erin te steken. Het zal elke wielerliefhebber dan ook ontzettend plezier doen dat het met de wereldkampioenschappen in Colorado Springs (6 en 7/9/1986) precies andersom was. De UCI (de mondiale wielerbond) was alweer eens bezweken voor het grote geld en was de les van Venezuela 1977 ook reeds goed en wel vergeten, zodanig dat deze toch wel omvangrijke organisatie werd toevertrouwd aan wielerenthousiastelingen uit de Verenigde Staten, waar de wielermikrobe dan al stilaan zijn weg mag beginnen vinden, maar waar de grote massa nog totaal onverschillig staat tegenover het verschijnsel.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Moreno Argentin wereldkampioen”
Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat televisie-coryfee Tony Corsari in het Gentse Jan Palfijn-ziekenhuis is overleden aan darmkanker.
Lees verder “Tony Corsari (1926-2011)”
Op dezelfde dag als Jan Mestdagh werd zijn Engelse confrater Tony Palmer geboren (foto Peperudi via Wikipedia). Op Wikipedia zwijgt men echter zedig over diens journalistieke verleden. Men legt er vooral de nadruk op zijn werk als regisseur: “Zijn werk omvat meer dan 100 films, variërend van vroege projecten met The Beatles, Cream, Jimi Hendrix en Rory Gallagher (Irish Tour ’74 ) tot zijn klassieke portretten, waaronder profielen van Maria Callas, Julian Lloyd Webber en Frank Zappa (200 Motels). Hij is ook regisseur van theater- en operaproducties.” (In Sint-Petersburg regisseerde hij de Russische première van Parsifal, onder leiding van Valery Gergiev, met Plácido Domingo in de hoofdrol, en hij werd de eerste westerse regisseur die ooit bij het
Bolsjojtheater in Moskou werkte. Op het West End-toneel regisseerde hij de wereldpremière van John Osbornes Look Back in Anger Part Two, Déjà Vu.)
Het is al dertig jaar geleden dat Louis De Groof, een Vlaams jeugdauteur en scenarioschrijver, is overleden.
Lees verder “Louis De Groof (1913–1996)”
Vandaag is het al 45 jaar geleden dat Betty Van Steenbroeck het EK 1500m bij de junioren heeft gewonnen. Vier jaar later heb ik haar geïnterviewd voor De Rode Vaan (zie bovenstaande foto). Dat herinner ik me nog heel goed en dat niet alleen omdat fotograaf Jo Clauwaert en ikzelf, alle twee verstokte openbaar vervoergebruikers, twee maal vier uur onderweg waren van en naar het ondergesneeuwde Leopoldsburg waar Betty toen werkzaam was in een wijkschooltje. Het was immers voor het eindejaarsnummer van De Rode Vaan waarin telkens wel een lang interview van mijn hand stond. Dat interview kreeg als boventitel “Betty Van Steenbroeck, de naam van de ROOS” mee, omdat zij daar in Leopoldsburg voor de Schoolsportfederatie van het Rijksonderwijs werkte (hoe die letters samen “ROOS” kunnen vormen, ontgaat me nog altijd). En de echte titel was dan, zoals het hoort, een citaat van haarzelf namelijk “Van topsport word je echt niet lelijker”. Want dààrvoor was zij vooral uitgekozen. Omdat zij een goed presterende atlete was, akkoord, maar vooral toch omdat ze een mooie goed presterende atlete was! De foto’s moesten dit duidelijk maken, maar die zijn dus (behalve deze twee uitzonderingen) in het bezit van Jo Clauwaert…
Lees verder “45 jaar geleden: Betty Van Steenbroeck wordt Europees kampioene”
« Het Gerucht » is een programma dat meestal aan onze aandacht ontsnapt. Het wordt op een ontieglijk uur geprogrammeerd en aangezien het een kunstmagazine is, houdt dit meteen ook een vingerwijzing in: opgelet, uitsluitend voor ingewijden! Als we dan toevallig toch eens de knop vergeten om te draaien, dan blijkt — zoals in de uitzending van 20/8/86 — dat dit door de programmatie in de hand gewerkt vooroordeel ten zeerste onterecht is. De reportage over portretfotograaf Leigh Wiener (1929-1993) door Freddy Coppens was eenvoudig van opzet (een vaste camera op Wiener gericht, afgewisseld met foto’s die hij had geselecteerd) maar schitterend van resultaat. Na de reeks « Vier fotografen » bleek hier alweer eens hoezeer de fotografie een groot publiek kan aanspreken als men niet te zeer de technische toer opgaat. Al zullen niet alle fotografen dezelfde vista, dezelfde spirit, dezelfde « wit » (ofte gevatheid) hebben als Wiener, toch moet het mogelijk zijn nog meer van dergelijke programma’s te maken.
Lees verder “Veertig jaar geleden: « Het Gerucht »”
