Categorie: muziek

Herwig Corijn wordt zestig…

Herwig Corijn wordt zestig…

Herwig Corijn (foto YouTube) is een Belgische cellist, die vooral bij I Fiamminghi heeft gespeeld. Als lid van Prima La Musica is hij ook op “Carnival of the heart” van Ralph Samantha te horen en veel later op “Blue wonder power milk” van Hooverphonic, waar het orkest geleid werd door Guido Van den Hauwe. In 1988 was hij ook te horen op “Gezongen landschap”, de elpee van Johan Verminnen en rond die tijd ook op de soundtrack van de film “Springen” (Jean-Pierre De Decker), gecomponeerd en gedirigeerd door Dirk Brossé.

Ronny De Schepper

Dré Steemans (1954-2009)

Dré Steemans (1954-2009)

Het is reeds vijftien jaar geleden dat Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden is aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano (foto Micheline Veys) gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten.

Lees verder “Dré Steemans (1954-2009)” →

Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma

Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma

Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de toenmalige BRTN een muziekprogramma uitzond onder de naam “Passage”. Dit programma werd opgenomen in het Gentse Pakhuis. Ik heb die opname bijgewoond, dat herinner ik me nog wel, maar de televisieuitzending zelf kan ik me niet meer voor de geest halen. Zou ze uiteindelijk nooit het scherm gehaald hebben? In het artikel voor Het Laatste Nieuws schets ik alleszins al een paar problemen waarmee de makers te kampen hadden…

Lees verder “Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma” →

Harry Partch (1901-1974)

Harry Partch (1901-1974)

Het is vandaag al vijftig jaar geleden dat de Amerikaanse musicoloog Harry Partch is overleden. Hij is de vader van de indeling van de muziek in “abstract” en “corporeal”. Deze termen zijn erg bruikbaar, maar hebben helaas geen ingang gevonden in het alledaagse taalgebruik. Daar spreekt men nog eerder van “ernstige” versus “lichte” muziek, maar is popmuziek dan nooit “ernstig” en klassieke muziek nooit “licht”?

Lees verder “Harry Partch (1901-1974)” →

“De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”

“De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”

De Amerikaanse dirigent Leonard Slatkin viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Nog niet zo heel lang geleden heeft hij bij het BBC Symphony Orchestra ophef veroorzaakt door kritiek te leveren op musici die in zijn ogen te dik waren. Het bericht in “The Times” maakte meteen ook melding van “een niet nader genoemde dirigent” die de vrouwelijke orkestleden vroeg om zonder slipje te spelen, zogezegd omdat de aflijning daarvan onder hun kleed de aandacht zou afleiden. Men kan zich afvragen of dit allemaal behoort tot het domein van de dirigent. Wat is überhaupt de rol van een dirigent? Is hij een noodzakelijk kwaad? Een overbodige luxe? Of integendeel toch een onaantastbare halfgod? De laatste autoritaire dictator?

Lees verder ““De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”” →

Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Leuke scène in de fijne televisieserie “Lost in Austen”: nadat Darcy zijn liefde voor Amanda Price heeft bekend (hij noemt haar “she who must be loved” en, verdorie, hij heeft nog gelijk ook: Amanda is een gerundium – of een gerundivum, ik heb die twee nooit goed uit elkaar kunnen houden – eigenlijk zou dit dus ook een goede naam geweest zijn voor Ayesha, “she who must be obeyed”), vraagt zij hem om een gunst. Zij wil hem namelijk de fameuze scène uit “Pride and prejudice” laten overdoen, waarbij Colin Firth (als Darcy) uit het water stapt (foto). “Haar” verliefde Darcy (gespeeld door Elliot Cowan) kan dat natuurlijk niet weigeren en op dat moment spreekt Price de historische woorden: “I’m having a strange postmodern moment here”. Maar wat is dat dan eigenlijk “a postmodern moment”?

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”” →

Wolfram Huschke wordt zestig…

Wolfram Huschke wordt zestig…

Wolfram Huschke is een cellist, die geboren is in Weimar in 1964. Hij speelt vooral hedendaags, waarbij zijn revolutionaire speltechniek eigenlijk uit de oude muziek afkomstig is (Purcell-CD met contratenor en natuurlijk ook de Bach-suites). Hij is niet te beroerd om ook op straat of tussen de koeien (foto YouTube) of in ’t Damberd te spelen, ja zelfs bij I Fiamminghi heeft hij een tijdje om den brode gespeeld!

Ronny De Schepper