Categorie: kunstencentrum vooruit

25 jaar geleden: cultuur in Gent (496)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (496)

“Madame est servie”. Waar kan je deze zin beter uitspreken dan in het Chinese salon van het Hotel Vander Haeghen in de Veldstraat? Moderatrice Griet Pauwels introduceerde 25 jaar geleden hiermee dan ook haar gaste Diane De Keyzer in de paarse zetels, die symbool staan voor de gelijknamige lunchcauserieën die opnieuw van start gingen.

Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (496)” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (494)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (494)

Toen ik 25 jaar geleden een pintje wou drinken in de Vooruit weerklonk daar in het café luide hiphop, trash, techno of weet ik veel hoe dat allemaal heet, zodat ik mijn toevlucht diende te zoeken, een eindje verderop in “De Kostbare Viool” (ik heb het me overigens zeker niet beklaagd). Dat klinkt nu als “Bompa vertelt”, ik weet het, maar is het niet logischer dat men die muziek (en dat volume) voorbehoudt voor voorstellingen als “Kdar” van Abdelaziz Sarrokh & Hush Hush Hush, die die avond in première ging in de theaterzaal? * Aan het andere eind van het muzikale spectrum bevindt zich Logos, al verwart de muziek ook daar eerder de zeden dan dat ze ze verzacht (om het motto van de stadsconcerten te parafraseren). Nochtans leek het optreden van Q02 me toch iets toegankelijker dan doorgaans het geval is. Daarbij ga ik af op de namen van John Cage en György Kurtàg, want die van Volker Staub, Linda Bouchard of Paul Chihara zeggen mij niets. * En in de Universitaire Filmclub vertoonde men “Der müde Tod” van Fritz Lang. (RDS in HLN van 18/1/1999)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (490)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (490)

Ondanks de enorme populariteit bij de oudere lagen van de bevolking kan men moeilijk beweren dat de operette een genre is dat springlevend is. Ik zie met genoegen dat o.a. Kameropera Transparant en onze eigen Herwig De Weerdt pogingen doen om er wat nieuw leven in te blazen, maar gewoonlijk valt men toch terug op de klassiekers van Johann Strauss en Franz Lehar, die inderdaad met kop en schouders boven de rest uitsteken. Toch zijn ook zij gebannen uit onze operatempels en daarom richtte Jacqueline Van Quaille (foto YouTube) het lyrisch gezelschap Aruna op, waarmee zij dan maar noodgedwongen andere oorden opzoekt. Zo brengen zij vanavond en zondagnamiddag in de Rode Pomp een soort van “greatest hits”. Dat zal door de Adviescommissie wel weer negatief onthaald worden, maar zoals Dré Posman zelf schrijft in zijn blaadje: “Het moet sapristie toch niet altijd dodeka en serieel zijn!” * Wie dat wél vindt, die kan vanavond weer beter terecht in Kunstencentrum Vooruit, waar het Nederlandse theatergezelschap Dood Paard “Blaat” brengt, een stuk in “regressieve babytaal”, aldus een collega. (RDS in HLN van 13/1/1999)