Eergisteren is ook Jean-Claude Garot gestorven. Hij is 85 geworden.
Op 16 juli 1986 krijg ik een artikel uit “The Bulletin” van 16/5/86 toegestuurd over Jean-Claude Garot door Johannes Bresseleers als documentatie voor mijn stuk “Snoopy versus the Red Baron” dat ik wilde schrijven naar aanleiding van het merkwaardige feit dat de vroegere “revolutionair” Garot (van “Pour”) op dat moment een duur Amerikaans wielertijdschrift (“Winning”) uitgeeft en nog elf andere magazines in drie talen (waaronder het chique Vlaamse modemagazine “Oh”) die alle in België worden gedrukt, met name bij Offpress, Rue de la Concorde 22, 1050 Brussel.
Dit adres was op 5 juli 1981 nog het voorwerp van een bomaanslag toen hij daar nog enkel “Pour” drukte (volgens de PS en de PCB was de brand door hemzelf aangestoken). Hiermee wordt immers uiteraard voedsel gegeven aan het gerucht dat Garot in zijn “revolutionaire periode” eigenlijk een agent provocateur van de CIA was (cfr. ook zijn rol in de studentenrellen in Mexico ’68). In zijn eigen studententijd aan de ULB (hij zou zijn studies niet afmaken) was Garot lid van de… liberale studentenbeweging, ondanks dat hij van proletarische afkomst was (zijn vader was een fabrieksarbeider, zijn moeder was gerante in een droogkuis).
In “The Bulletin” vertelt Garot dat de overgang o.m. is gebeurd door… Eddy Merckx. Om de schuldeisers na de brand te kunnen betalen (er was 25 miljoen schade, waarvan slechts 17 miljoen door de verzekering werd betaald) besloten ze immers een boek over Eddy Merckx uit te geven, een onfeilbare jackpot volgens Garot, zeker omdat Merckx zelf zijn medewerking verleende. Toen één van zijn vier Pour-medewerkers die hem trouw waren gebleven een artikel in een Amerikaanse krant over de Dupont Tour opmerkte, besloten ze meteen een Engelse versie van het boek op de markt te brengen en bingo! In 1986 had Garot al 82 mensen in dienst.
André Viollier van “Télémoustique” vertelt echter een ander verhaal, namelijk dat na de bomaanslag miljoenen zijn gestort door sympathisanten die ervan overtuigd waren dat “Pour” als dagblad uit zijn asse zou herrijzen. Een deel van dit geld werd inderdaad gevormd door giften, maar een ander deel waren renteloze leningen, die echter (net als de goedbedoelde giften) naar de nieuwe activiteiten van Garot werden doorgesluisd zonder ooit vereffend te zijn.
Anderen spreken van kunstzwendel tussen ons land en de VS en zelfs over het feit dat niemand minder dan Fidel Castro er door Garot zou ingeluisd zijn, maar niemand kan echt bewijzen aandragen.
Op 8 mei 2008 schrijft Christophe Lamfalussy in “La Libre Belgique”:“Maar waar is Jean-Claude Garot gebleven? Dat is een vraag die veel veteranen van mei ’68 zich hebben gesteld. Als ware ondernemer van de alternatieve linkse pers in de jaren zestig en zeventig was hij praktisch uit de openbaarheid verdwenen na het faillissement van het weekblad Pour in 1982.”
Lamfalussy vervolgde: “We vernamen dat hij naar de Verenigde Staten was gegaan om sporttijdschriften op te richten. La Libre vond hem in de regio Namen, waar hij, op de rand van zijn pensioen, net zijn laatste publicaties heeft verkocht en zegt zijn laatste schulden te hebben afbetaald.”
“Ik woon al elf jaar in Mozet, in het dorp van mijn ouders,” zegt Garot, geboren in oktober 1941. “Ik wandel graag in het bos. Het doet me goed.” “
Garot was als tiener niet politiek betrokken,” schrijft Lamfalussy ook. “De echte schok was het zien van Frédéric Rossifs film Mourir à Madrid , uitgebracht in 1963. (…) Maar het was de oprichting van het tijdschrift Le Point in 1965 dat hem werkelijk de alternatieve journalistiek in slingerde. De financiering kwam van particuliere bronnen of van een studentenbrasserie in de Rue de la Pépinière. Pierre Verstraeten, die een collectie beheerde bij Gallimard, introduceerde Garot bij de Parijse linkse intelligentsia, waardoor Garot in 1967 Jean-Paul Sartre kon interviewen.”
“In mei 1968 verdubbelde Garot zijn inspanningen. Hij raakte slaags met de CRS-oproerpolitie in de Rue Gay-Lussac in Parijs, waar hij gewond raakte door een granaat. (…) De toenmalige Franse minister van Binnenlandse Zaken, Raymond Marcellin, stelde een lijst op van ongewenste personen in Frankrijk. Daniel Cohn-Bendit, Ernest Mandel en Jean-Claude Garot stonden daarop.”
“In juli 1981 stond het blad Pour op de rand van faillissement. De kantoren en de drukkerij waren net door een brand verwoest. De wielerkampioen had zijn carrière in 1978 beëindigd en wijdde nu al zijn aandacht aan zijn bedrijf, zijn fietsenfabriek. Merckx, een fervent voorstander van persvrijheid, bezocht de kantoren aan de Rue de la Concorde en besloot het weekblad te helpen door een aanzienlijk bedrag te schenken. (…) Maar de Belgische wielerkampioen zou in 1983 een nog belangrijkere rol spelen. Het team rond Garot wilde een tijdschrift uitgeven van de kwaliteit van het Duitse maandblad GEO, met een degelijke inhoud. (…) Diezelfde avond ontmoette Garot Merckx. De kampioen bracht de geplande Ronde van de Verenigde Staten ter sprake. De organisator daarvan had een goed programma nodig. Merckx belde daarom Jack Simes, een voormalig wielrenner en lid van de wielerbond in de Verenigde Staten, en bood hem de diensten van Garot aan.”
“De Amerikaan ontving hem een paar weken later in het Hyatt Hotel aan 42nd Street in New York. Hij was verheugd over het voorstel van de voormalige Pour- medewerkers en stelde Garot voor om een wielermagazine voor de Amerikaanse markt uit te geven.”
Dat zal dus “Winning” worden en als dat een succes is gebleken, geeft Garot ook nog “Triathlete” uit. Ook dat blijkt een schot in de roos, maar uiteindelijk zal de Amerikaanse successtory ten onder gaan aan het wetenschappelijke blad dat Garot nog altijd wil uitgeven: “Sciences and Nature” zal hem na tien jaar zestig miljoen schulden opleveren.
Op 13 mei 2011 is het dan de beurt aan De Tijd. “Jean-Claude Garot, de Waalse journalist die ruchtbaarheid gaf aan onder meer de Roze Balletten, wordt gezocht door Interpol. Dat schrijft de website Apache.be vrijdag. De Europese politieorganisatie zoekt de man omdat hij betrokken zou zijn bij een miljoenenfraude bij de bouw van een sociaal woonproject in Honduras.”
“Sinds 2009 is de nu 70-jarige Garot betrokken bij de activiteiten van de vastgoedonderneming Realco Investment van de Belg Michel Brukirer in het Midden-Amerikaanse land Honduras. Brukirer is een bekende naam in de wereld van het Belgische onroerend goed.”
“Het bedrijf werkte in opdracht van de vroegere Hondurese president José Manuel Zelaya mee aan een uitgebreid sociaal bouwproject en zou daarbij op grote schaal hebben gefraudeerd. Volgens de Hondurese bank Lafise gaat het om een fraude van ettelijke miljoenen euro met onderpanden en leningen. De bank diende begin dit jaar een klacht in bij de Hondurese justitie.”
“Het gerecht in Honduras vaardigde vorige maand een nationaal en internationaal aanhoudingsbevel uit tegen de ‘voortvluchtige’ Belgen Brukirer en Garot. Die staan nu allebei op de ‘Wanted-lijst’ van de Europese politieorganisatie Interpol en worden dus actief gezocht. Brukirer legt ondertussen alle schuld bij Garot en diens Italiaanse partner Luca Venturello. Volgens hem had Garot de totale financiële controle over het bedrijf.”
Hier houdt mijn informatie over Garot op, maar toch is het vreemd dat, als ik op 13 juli 2023 aan chatgtp vraag een artikel te schrijven over hem ik het volgende antwoord krijg: “Het spijt me, maar ik heb in mijn trainingsdata tot september 2021 geen informatie kunnen vinden over een persoon met de naam Jean-Claude Garot. Het is mogelijk dat hij een privépersoon is of een relatief onbekende publieke figuur. Als u meer informatie of context heeft over Jean-Claude Garot, kunt u die dan alstublieft verstrekken, zodat ik u verder kan helpen?”
Waarna ik mijn verzoek aanscherp door eraan toe te voegen dat hij de uitgever was van o.a. “Pour” en “Winning”, maar ook dan blijft het antwoord: “Mijn excuses voor de verwarring van eerder. Op het moment dat ik mijn gegevens bijhield (september 2021), had ik geen informatie dat Jean-Claude Garot de uitgever van Pour en Winning zou zijn. Het is mogelijk dat deze persoon niet algemeen bekend is. Mocht er sinds mijn informatieverstrekking updates zijn of mocht Jean-Claude Garot bekender zijn geworden, dan heb ik daar geen toegang toe.”
Merkwaardig, zéér merkwaardig…
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 