Categorie: de logos tetraeder

25 jaar geleden: cultuur in Gent (519)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (519)

Wie graag (en rap) lacht kon 25 jaar geleden terecht in de Tinnen Pot voor “Vers Freud” van David Dermez of in het Burgcentrum voor “De smoeze karakteristieken van de pypapyrus” (sic). * Dit laatste is weer een productie van het studententheater Kajton, maar hun filmcollega’s blijven uiteraard niet achter: zij pakken in de namiddag uit met een symposium over de Vlaamse documentaire in de Academieraadzaal. Dit dan als opwarmertje voor het Viewpoint-festival in Studio Skoop. * Wie echter het meest verwend wordt dat zijn de muziekliefhebbers. En dat in zeer diverse genres. * In de Gele Zaal is de amper 24-jarige Portugese fado-zangeres Cristina Branco te gast (foto Astur1 via Wikipedia). * In de Rode Pomp speelt het duo Jenny Spanoghe (viool) en Daniel Blumenthal (piano) werk van zowel Beethoven als Marc Matthijs. * Wie echter voluit voor jazz opteert, die kiest voor Vooruit, waar Peter Vermeersch zijn nieuwe big band voorstelt: The Flat Earth Society. * En in Logos treedt de violiste Ann Vancoillie op samen met de ethnische muzikanten Jan Marmenout en Guido Martens. (RDS in HLN van 25/2/1999)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (494)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (494)

Toen ik 25 jaar geleden een pintje wou drinken in de Vooruit weerklonk daar in het café luide hiphop, trash, techno of weet ik veel hoe dat allemaal heet, zodat ik mijn toevlucht diende te zoeken, een eindje verderop in “De Kostbare Viool” (ik heb het me overigens zeker niet beklaagd). Dat klinkt nu als “Bompa vertelt”, ik weet het, maar is het niet logischer dat men die muziek (en dat volume) voorbehoudt voor voorstellingen als “Kdar” van Abdelaziz Sarrokh & Hush Hush Hush, die die avond in première ging in de theaterzaal? * Aan het andere eind van het muzikale spectrum bevindt zich Logos, al verwart de muziek ook daar eerder de zeden dan dat ze ze verzacht (om het motto van de stadsconcerten te parafraseren). Nochtans leek het optreden van Q02 me toch iets toegankelijker dan doorgaans het geval is. Daarbij ga ik af op de namen van John Cage en György Kurtàg, want die van Volker Staub, Linda Bouchard of Paul Chihara zeggen mij niets. * En in de Universitaire Filmclub vertoonde men “Der müde Tod” van Fritz Lang. (RDS in HLN van 18/1/1999)