De klassieke Perzische muziek mocht 25 jaar geleden op veel belangstelling rekenen. Dat bleek b.v. in Vooruit als zangeres Afsaneh Rassa’i optrad, begeleid door Hossein Alizadeh, de directeur van het conservatorium van Teheran (zeg maar de lokale Johan Huys), en door percussionist Madjid Khaladj, die nog met Ry Cooder heeft gewerkt. ★ Wie echter Carlotta Sagna een vurige Cassandra wou zien incarneren en haar zus Catarina wou zien dansen op teksten van Ignatius van Loyola (de Herman Brusselmans van zijn tijd, ook gekend als de stichter van de Jezuïeten), die moest zich naar de nabije Minardschouwburg begeven. ★ Het studententheater vierde hoogtij dat jaar en had in Theater de Tinnen Pot zowat een vaste stek verworven. 25 jaar geleden was het de beurt aan Les Fils Feministes, die « Kunstkramp » brachten naar het werk van James Joyce. Deze Ierse auteur mag dan nog zo openhartig schrijven als onze Herman, hij leest toch een ietsie pietsie moeilijker ★ Ook niet simpel: de muziek van Karl-Heinz Stockhausen, die avond in de Logos Tetraeder met Champ d’Action. (HLN, 26/3/1998)

Persoonlijk geef ik binnen de kunsten de voorkeur aan de muziek. Misschien wegens het extreem abstracte karakter (wat zijn in godsnaam « klanken » ?), waardoor het juist een universeel verstaanbare taal wordt. Maar men dient toe te geven dat het theater, hoe slecht ook soms gebracht, aanzet tot nadenken. We hebben het reeds gehad over « Partij kiezen » in Arca, waarbij men zich de vraag kan stellen hoe mensen die op straat komen in Witte Marsen om te eisen dat hooggeplaatste rechters en politici hun verantwoordelijkheid zouden opnemen, tegelijk aanvaarden dat in dit stuk gesteld wordt dat kunstenaars niet ter verantwoording kunnen worden geroepen. Tegelijk liep in « Minnemeers » een « witte » enscenering van « Clockwork Orange » van Anthony Burgess, waarin vragen aan bod komen als de vrije wil van de mens bij de keuze tussen goed en kwaad. Op een komische manier worden ook filosofische vragen geformuleerd over de zin van het bestaan in « De Ronde van Vlaanderen » (Theater Krakeel) of het doel dat de middelen heiligt, zoals dat het geval is bij TIL met «In Gods naam » in de Tinnen Pot. (HLN 20/3/1998)