Robbie Williams wordt vijftig…

De Britse popzanger Robbie Williams (foto YouTube) viert vandaag zijn vijftigste verjaardag.

Robert Peter Williams werd geboren in Stoke-on-Trent, in de nabijheid van Manchester. Van 1990 tot en met 1995 maakte Williams deel uit van Take That, een band die gevormd was door zanger en componist Gary Barlow. De in 1990 opgerichte band bleek zeer succesvol, met acht nummer 1-hits in Groot-Brittannië. Hun populariteit leidde tot een succes van soortgelijke bands in Groot-Brittannië. Hoewel het goed leek te gaan met de band, bleek Williams totaal niet in de groep te passen en maakte hij veel ruzie met de bandleden en het management. In 1995 verliet Williams Take That. Dat riep bewondering en verwarring op, want Take That was toen de beroemdste boyband. De algemene opinie is dat hij de opgelegde ‘schone’ levensstijl die de jongens moesten volgen (niet drinken/niet roken/geen drugs) niet langer kon volhouden.
Na het verlaten van de band stortte Williams zich in een leven vol drank en vechtpartijen en maakte hij zijn oude band veelvuldig zwart. In 1996 was Williams klaar om te starten met een nieuwe carrière. Zijn eerste single “Freedom”, een cover van George Michael uit 1990, kwam uit in augustus. Nadat Williams een tijd in een afkickkliniek had gezeten, kwam in 1997 de single “Old Before I Die” uit. Beide singles waren successen in Engeland. Dit zorgde voor de komst van zijn eerste soloalbum, “Life Thru a Lens”, later dat jaar. “Life Thru a Lens” bevatte zijn single “Old Before I Die” en flopte omdat de rest (bijvoorbeeld “Lazy Days” en “South of the Border”) niet echt goed ontvangen werd.
Het laatste lied dat van “Life Thru A Lens” uitgebracht werd was “Angels”. Dit lied zorgde voor de internationale comeback van Williams. “Angels” werd in februari 2005 door de Engelsen, tijdens de Britse muziekprijzen, verkozen tot beste lied van de afgelopen 25 jaar.
Zijn tweede album, “I’ve Been Expecting You”, kwam uit in 1998. Het album werd voorafgegaan door de single “Millennium”, gebouwd rondom het James Bond thema “You Only Live Twice”. Andere singles van het album waren “No Regrets”, “Strong” en “She’s The One”.
Het album “Sing When You’re Winning”, dat werd uitgebracht in 2000, bevatte de hit Rock DJ, maar ook het “ontypische” Road to Mandalay, althans wat de muziek betreft, want de tekst is veel somberder dan de muziek doet vermoeden. Ik vroeg dan ook chatgpt om uitleg…

Dat is eigenlijk een klassiek en bewust muzikaal trucje: het contrast tussen tekst en melodie. In “Road to Mandalay” van Robbie Williams zit dat heel sterk.

Waarom klinkt het refrein zo “prettig”?

1. Melodie en toonsoort
   Het refrein heeft een vloeiende, bijna dromerige melodie die makkelijk in het oor ligt. Zelfs als de tekst melancholisch is, kan een relatief “lichtere” muzikale structuur het gevoel verzachten.
2. Productie en arrangement
   De strijkers en het orkestrale gevoel geven iets groots en romantisch. Dat kan een soort nostalgische warmte oproepen, ook al gaat de inhoud over verlies, verlangen en desillusie.
3. Emotioneel contrast werkt sterker
   Door een mooie, bijna geruststellende melodie te combineren met een droevige tekst, komt de emotie juist harder binnen. Je voelt tegelijk de schoonheid (muziek) en de pijn (tekst). Dat spanningsveld maakt het nummer zo memorabel.
4. Ironie en vervreemding
   Het refrein (“Take me back to Mandalay…”) klinkt als een verlangen naar een idyllische plek, maar in de context van het lied gaat het eerder om ontsnapping en verloren dromen. De “mooie” klank maskeert dus iets tragisch.
5. Veelgebruikte poptechniek
   Dit zie je ook bij andere artiesten zoals The Smiths of ABBA: vrolijke muziek + donkere tekst = grotere emotionele impact.

Kort gezegd:
Het refrein voelt prettig omdat de muziek dat zo stuurt, maar juist dat contrast met de droevige tekst maakt het nummer emotioneel rijker en krachtiger.

In 2001 bracht Williams de cd “Swing When You’re Winning” uit. Op deze cd vertolkte hij nummers van The Rat Pack uit de jaren vijftig. Op het volgende album “Escapology”, het album dat in 2002 uitkwam, stond o.m. “Feel” en “Come undone”.
Het album “Intensive Care” kwam uit in Berlijn op 9 oktober 2005. Ik zag de lancering live op televisie en was voor het eerst een beetje ontgoocheld. Enkel “Advertising space” kon m.i. door de beugel. De volgende albums, “Rudebox” uit 2006 en “Reality killed the video star” uit 2009 gingen aan mij voorbij.
In 2010 werd hij weer lid van Take That, maar dat was slechts kortstondig, want in 2012 bracht hij alweer een nieuwe solo-CD uit “Take the crown”. Ik vond ze in FNAC bij de aanbiedingen en kon er niet aan weerstaan. Maar dat heb ik me wel beklaagd. Ik speel ze zelden of nooit.
In 2013 verkoos de wereldster, en nogmaals in 2017, Paleis 5 op de Heizel (Brussel) om zijn nakende wereldtournee te oefenen. Robbie overnacht dan in hotel Amigo aan de Brusselse Grote Markt.
Op 18 november 2013 bracht Williams het vervolg op het album “Swing When You’re Winning” uit, genaamd “Swings Both Ways”. Ook deze lancering zag ik op televisie, maar haalde opnieuw niet het peil van het originele project. Mijn belangstelling voor Robbie was toen al bijna helemaal verdwenen, toen hij mij in 2016 toch nog kon verrassen met “Party like a Russian”, maar dat kwam eerlijkheidshalve vooral omdat hij een sample gebruikt van mijn geliefde balletscène uit “Romeo en Julia” van Prokofiev.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia en Bruzz)