Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett

Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett

Een van de grootste acteurs van Vlaanderen (zoniet dé) is Julien Schoenaerts. En die kan het zich dan ook permitteren zich niet gewoon in te schakelen in het « normale » theaterpatroon, dat in het ergste geval kan leiden tot acteren om den brode, maar die heel nauwgezet zijn stukken kiest in functie van zijn talent. Zo heeft hij zich nu op « Eindspel » van Samuel Beckett geworpen omdat de hoofdfiguur Hamm zich in een gedroomde situatie bevindt voor een rasacteur om daar alles uit te puren (hij is namelijk blind en lam). Het is het Gentse Arcatheater dat nu al een paar jaar aan Schoenaerts de kans biedt om zijn fantasieën uit te leven en vertaler Walter Tillemans werd als regisseur aangetrokken, maar dit is en blijft een stuk van Schoenaerts. Punt uit.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett”

Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca

Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca

“Zeven deuren” (1987) van Botho Strauss (foto Oliver Mark via Wikipedia) werd in het Arcatheater opgevoerd in een regie van Sabine Reifer (regie-assistente bij “Der Rosenkavalier” in de Vlaamse Opera) en een decor van Marc Cnops. Met Gert Portael (interviewster, dochter, pasgehuwde), Johannes Pauwels (huurvoorzitter, autokoper, schoonzoon, zelfmoordenaar), Brit Alen (echtgenote, het ‘niets’, meisje), Bert van Tichelen (huurder, professor, gevangene, bode, broeder), Lies Martens (Colombine), Bob De Moor (kwiskandidaat, autokoper, parkeerwachter, broeder), Roos Dochy (ongehuwde vrouw) en Erik Van Herreweghe (regisseur, autoverkoper, lijfwacht, pasgehuwde, keizer Julianus).

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca”

35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok

35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok

Zoals naar gewoonte opende de KNS ook haar 135ste speeljaar een beetje feestelijk. Op de affiche : « Romeo en Julia » in een vertaling, of beter een hertaling, van Hugo Claus. Wij reserveerden te laat voor de feestdis, zodat we pas naar de matinee op zondag konden. Maar zo kon ook de zoon van elf meteen mee voor een portie Shakespeare die ons eerder als een geheugensteuntje overviel dan als een hartverscheurend drama.

Lees verder “35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok”

Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat

Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat

Nemen we even de teletijdmachine naar het begin van de jaren zeventig. Toen zat ik pas aan de universiteit en wat doe je dan, als je als snotneus (zeker in die tijd, dat was helemaal niet te vergelijken met de met internetporno opgegroeide jeugd van vandaag) voor het eerst in de Grote Stad vrij mag rondlopen? Dan ga je naar het theater natuurlijk. En niet naar “Slisse en Cesar”, want dat spelen de amateurgezelschappen in je boerendorp al jààààren. Nee, je gaat naar een “progressief” theater. In mijn geval was dat het Arcatheater dat toen nog in een middeleeuwse kelder in de Hoogpoort was gevestigd. En waarom ga je naar een “progressief” theater? Om bloot te zien natuurlijk. Stel je voor: een actrice zo maar naakt voor je neus, op een paar centimeter afstand. En dat terwijl je je tot dan toe zoals Jean Blaute met de catalogus van de Unigro of Trois Suisses moest behelpen!

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat”

35 jaar geleden: « Enfantillages » van Raymond Cousse

35 jaar geleden: « Enfantillages » van Raymond Cousse

De voorverkoop van « Enfantillages » van Raymond Cousse liep als een trein, maar dat was dan vooral op basis van de (terechte) naambekendheid van het trio dat ervan aan de wieg stond : Jakob Beks (acteur), André Vermaerke (regisseur) en het Speeltheater (productie). Na de eigenlijke première was het enthousiasme echter reeds grotendeels geluwd… behalve bij ons alweer. Zodanig zelfs dat we ons beginnen afvragen wat er scheelt.

Lees verder “35 jaar geleden: « Enfantillages » van Raymond Cousse”

Dertig jaar geleden: “De gek en de non” van Stanislaw Ignacy Witkiewicz

Dertig jaar geleden: “De gek en de non” van Stanislaw Ignacy Witkiewicz

Om die stichtingsdatum van het Theater Tinnenpot te berekenen, heb ik dus die boekvoorstelling genomen en dan daar twintig jaar afgetrokken, omdat het boek nu eenmaal een overzicht gaf van twintig jaar Tinnenpot. Maar ik denk niet dat dit de juiste datum is, want op 4 oktober 1992 zag ik op de Arcazolder “De gek en de non” van Stanislaw Ignacy Witkiewicz (rechts op bovenstaande foto van de Poolse radio naast zijn vader). Als op diezelfde dag dus Theater Tinnenpot zijn deuren zou hebben geopend, dan zou dit toch met enige feestelijkheden gepaard zijn gegaan, waar ik niet afwezig had kunnen blijven.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “De gek en de non” van Stanislaw Ignacy Witkiewicz”

35 jaar geleden: “Het gebroed onder de maan” in Arca

35 jaar geleden: “Het gebroed onder de maan” in Arca

Meer nog dan van « Pas de deux » (zie enkele dagen geleden) hebben wij van « Het gebroed onder de maan » genoten. Misschien zal Gildas Bourdet geen « man for all seasons » worden, maar op het ogenblik is de faam van deze Bretoense auteur toch mooi meegenomen. « Station service » moet zowat het beste geweest zijn dat er vorig seizoen in Gent was te zien (het werd trouwens hernomen), « De sapeurloot » had daarvoor reeds zijn eigen aanhang opgebouwd en in februari zal in de Antwerpse KNS van zijn hand « De wasserij » te zien zijn.

Lees verder “35 jaar geleden: “Het gebroed onder de maan” in Arca”

35 jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus

35 jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus

35 jaar geleden zag ik “Pas de deux” van Hugo Claus in een regie van Jean-Pierre De Decker. Ik bracht daarover verslag uit in De Rode Vaan onder de titel “Er mag weer ‘gespeeld’ worden”, want ik had mijn buik meer dan vol van de zogenaamde nieuwe esthetiek die in die tijd hoogtij vierde. Jean-Pierre De Decker zei hierover later: “Als ik aan zelfkritiek doe, zie ik dat ik in sommige voorstellingen de acteur een beetje verwaarloosd heb ten koste van het spektakel. Het was de jongste jaren ook niet makkelijk de acteurs echt te laten spelen. Ik vond het heel mooi dat er boven een bespreking van Pas de Deux als titel stond: ‘Er mag weer gespeeld worden’. Ik geloof dat het in de Rode Vaan was . Dat is het grootste compliment dat je mij kan geven.” (tegen Luc Rasquin in “De Rode Vaan” nr.3 van 1988)

Lees verder “35 jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus”