Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”

Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”


Het is vandaag veertig jaar geleden dat in het Gentse Nieuwpoorttheater de première plaatsvond van “Een slagerszoon met een brilletje”, een soloprogramma van Tom Lanoye, gebaseerd op zijn prozadebuut met dezelfde titel dat enkele weken eerder was uitgekomen. Dus hieronder vind je eerst een bespreking van het boek door Johan de Belie en pas daarna van de theatervoorstelling door mezelf.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje””

De peperbus van nonkel Miele (100): Groenland

De peperbus van nonkel Miele (100): Groenland

Miljoenen in Europa zijn in diepe rouw nu de VS, hun “lichtend voorbeeld”, een roodharige oligarch als president heeft, en als een imperialist in de internationale porseleinenwinkel te keer gaat en binnenlands Gestapo-achtige razzia’s houdt tegen immigranten. Vele Atlantisten zijn aarzelend tegenover hem. Noemen hem zelfs “daddy”. Anderen hebben het eindelijk begrepen en veranderen het geweer van schouder. En wat plaatst de Europese vredesbeweging daar tegenover?

Lees verder “De peperbus van nonkel Miele (100): Groenland”

Emma Bunton wordt vijftig…

Emma Bunton wordt vijftig…


Zelfs de jongste van The Spice Girls, Emma Bunton, destijds niet voor niks Baby Spice genoemd, viert vandaag al haar vijftigste verjaardag. Het laatste wat ik me van haar herinner was haar deelname aan “Strictly come dancing”, waar ze het helemaal niet zo slecht deed, maar ontroerender was het feit dat de jongste deelneemster een fan van haar was, die zelfs voor haar stemde i.p.v. voor zichzelf, zoals dat gewoonlijk gaat in dergelijke spelprogramma’s…

Lees verder “Emma Bunton wordt vijftig…”

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)

De winter moet toch zowat het meest geschikte seizoen zijn om je terug te trekken in je eigen eenzame plekje, knus, warm, afgesloten van de wereld. Het begint al in de herfst, wanneer de dagen donkeren, de avond vroeger start, het buiten al eens durft regenen, hagelen, bliksemen, stormen. Veilig in het nestje kruipen. Geïsoleerd. Ogen en oren dichtstoppen. Al moet ik het, uit eigen prilste ervaring puttend, enigszins weerleggen – of bijsturen. Uit mijn eerste levensjaren weet ik niet meer te putten maar toen we zo rond mijn vijfde levensjaar naar een eigen woning verhuisden (nu ja deze van mijn ouders) kwam ik terecht in een kamertje met roze muren. Eén muur voorzien van Sneeuwwitje en haar mannelijke fans, geschilderd naar het Disneymodel door mijn oudere kunstzinnige broer. Het ideale oord voor een schuilhoekje, weggedoken in mijn kinderbedje. 

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)”