Bij Matteüs 6:26 lezen we “de vogels in de lucht ze zaaien niet, ze oogsten niet, ze vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse vader die hen voedt”. Dat klinkt allemaal veelbelovend maar is het de realiteit? Kijk ik naar de tuin dan zie ik die beestjes toch wanhopig op zoek naar wat korreltjes die hopelijk her en der verspreid liggen. Of vechten om een plekje aan het graanbolletje dat we, goedhartig als we zijn, opgehangen hebben uit medelijden (en omdat we genieten van hun aanwezigheid en van het spektakel dat soms een gladiatorengevecht lijkt wanneer de ene de andere het licht in de ogen niet gunt). Wij: empathisch en sadistisch, zo (her)kennen we onszelf weer.