080011100, hoe vaak ik ook iedere dag dit telefoonnummer aan mijn netvlies voorbij zie paraderen, het weigert zich in mijn geheugen te verankeren. Het is geen moedwil. Ik weiger het niet bewust. Het is mijn onderbewuste dat zich verzet, dat niks wil te maken hebben met wat schuilgaat achter deze opeenvolging van cijfers. Stel u voor dat ik werkelijk dit nummer intoets en een levend wezen (m/v) akoestisch ontmoet, iemand die mij zalvend verwelkomt maar toch reeds met een licht verwijt doortrillend in zijn of haar stembanden! Vermoedelijk zal dat individu me bovendien feliciteren omdat ik de stap gezet heb te telefoneren. Want dit is, zo zal mij misschien meegedeeld worden, belangrijk, die eerste stap. Die eerste telefoon naar ‘tabakstop’. Nee, dat nummer zal er nooit in slagen zich binnen te dringen in mijn grijze massa die afgeschermd wordt door een nevelsliert die bestaat uit meer dan zeventig kankerverwekkende stoffen.