De Britse fotograaf David Hamilton werd vijf jaar geleden op 83-jarige leeftijd stervend aangetroffen in zijn woning in Parijs door zijn buurman. Naast zijn lichaam werd medicatie gevonden, dus men ging ervan uit dat het om zelfmoord ging, maar niet iedereen is het daarover eens (zie hieronder). Hamilton was kort daarvoor in opspraak gekomen omdat hij enkele van de meisjes die hij in de jaren zestig en zeventig heeft gefotografeerd verkracht zou hebben. Een week eerder had de Franse tv-presentatrice Flavie Flament hem nog expliciet aangewezen. “Ik heb het niet gedaan. Ik ben onschuldig tot het tegendeel bewezen is”, reageerde Hamilton. De vrouw had de maand daarvoor een boek uitgebracht met de titel ‘La Consolation’. Ze vertelde daarin dat ze op 13-jarige leeftijd verkracht geweest is door een bekende fotograaf. Al snel deed de naam van Hamilton de ronde op sociale media, aldus Het Laatste Nieuws.

Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag schreef ik nog: “Ooit hingen in alle tienerkamers foto’s van zijn hand, nu is hij enkel nog een heerlijke herinnering aan de onbezorgde pré-Marc Dutroux-tijden…”
Fotograaf David Hamilton specialiseerde zich inderdaad in foto’s en gedurende enkele jaren ook in films over jonge meisjes. Met name: “Bilitis” (1977), “Laura, les ombres de l’été” (1979), “Tendres cousines” (1980), “Un été à Saint-Tropez” (1983) en “Premiers désirs” (1984). In deze laatste film maakte Emmanuelle Béart haar debuut. Ze was zowat het enige meisje in de film dat niet uit de kleren gaat: de beste manier om op te vallen. Zo kwam ze in “Manon des Sources” terecht, waar ze nog steeds moeilijkheden had met een naaktscène. Met “La belle noiseuse” van Jacques Rivette uit 1991 maakte ze dat euvel echter volkomen goed. David Hamilton zelf woonde op dat moment in Saint-Tropez met een van zijn voormalige modellen, Gertrude uit Gent, de dochter van niemand minder dan acteur Oswald Versyp (de broer van wijlen Nolle).
In “Bilitis”, vrij naar “Les Chansons de Bilitis”, wordt (o.m. door Catherine Breillat) het verhaal verteld van de literaire vervalsing van Pierre Louÿs, waarin deze zogezegd gedichten van Sappho uitgaf, die ze voor een mooi jong meisje, Bilitis, zou hebben geschreven. Hamilton verplaatst het verhaal naar een pensionaat voor meisjes van betere stand, die blijkbaar niets anders te doen hebben dan naakt te gaan baden en zelfs op het toneel voor het schoolfeestje dragen ze niet méér dan enkele sluiers. De liefde van Bilitis (gespeeld door Patti d’Arbanville, destijds de vriendin van Cat Stevens, die het bekende “My Lady d’Arbanville” voor haar schreef) wordt dan opgewekt door een vriendin van haar ouders, Melissa (gespeeld door Mona Kristensen, op dat moment mevrouw Hamilton). Ze probeert het ook eens met dier echtgenoot en met een jonge fotograaf Lucas (Bernard Giraudeau), maar eigenlijk gaat er toch niets boven Melissa. En wie zijn wij om haar tegen te spreken?
Maar alhoewel Hamilton zelf “Lolita” als zijn lievelingsfilm opgeeft, kunnen de meisjes uit zijn films toch niet voor echte Lolita’s doorgaan. Daarvoor zijn ze niet doortrapt genoeg, ze zijn zelfs niet “stout” genoeg om een pak voor de billen te krijgen.

Ronny De Schepper

(Met dank aan Raymond Thielens)

3 gedachtes over “David Hamilton (1933-2016)

  1. Als ik mij niet vergis zijn David en Greettry al gescheiden.
    Zij werkt nu als plastisch kunstenares in New York.
    Bron een fototijdschrift, maar de titel ben ik vergeten.

    Geliked door 1 persoon

  2. Een paar fouten in uw artikel. Mona Kristensen is nooit getrouwd geweest met Hamilton; zij waren vrienden. Het is niet omdat alle kranten de dag na zijn dood schreven dat zelfmoord de “bevoorrechte hypothese” was, dat het ging om zelfmoord. Nooit hebben de Franse media iets meegedeeld over de andere hypotheses: uitgelokte zelfmoord, moord-vermomd-als-zelfmoord, roofmoord, et cetera. Nota bene: Hamiltons bewusteloos lichaam werd ontdekt omdat zijn appartementsdeur op een kier stond. Flament heeft nooit een officiële klacht ingediend wegens (vermeende) verkrachting; ze had nochtans tot in 2012 (25 jaar!) de tijd om dat te doen. De andere “getuigen”, Alice (pseudoniem) en Elodie Durand hadden hun klacht geseponeerd gezien omdat zij na hun vermeende verkrachting nog jaren lang gewoon op bezoek gingen bij Hamilton. Alice liet zelfs na Hamilton’s dood haar gezicht niet zien aan de media. Tientallen andere “getuigen” die opdoken na het verschijnen van Flaments roman (fictie!) wensten in de schaduw te blijven. Er is dus geen enkel bewijs dat Hamilton ooit iemand zou verkracht hebben. Er is wél bewijs dat dit een georganiseerde haat- en lastercampagne was om Hamilton “neer te halen”, zoals Flament het zelf verwoordde.

    Geliked door 1 persoon

  3. Werd David Hamilton vermoord? Een verdachte dood te midden van een virulente hetze is de titel van het boek dat ik sinds februari 2026 uitgeef. Het is mijn verslag van de analyse van de zes weken trial by media die de dood van fotokunstenaar David Hamilton voorafgingen. Het is zowel een biografie van de kunstenaar zelf als van enkele van de lasteraars. Ik dook diep in de archieven.

    Gegevens van mijn boek: ISBN 9789465284019, soft cover, 192 pagina’s, foto’s in kleuren en zwart-wit, en 613 referenties naar geraadpleegde boeken en artikelen.

    Prijs: € 25,00. In de net vermelde link naar de boekadvertentie vindt u een knop om het boek te “bestellen bij de auteur” (mezelf).

    TIP: Voor mensen die willen kennis maken met mijn boek heb ik een dia- en videopresentatie klaargemaakt, met kort een beschrijving van de romantische fotografie van Hamilton en bewijsmateriaal voor wat Franse media hebben aangericht.

    Interesse daarin? Geef mij een seintje: smeulendvuur@protonmail.com . Dan kan ik in een zaaltje aan het Maria-Hendrikaplein (vlakbij station Gent-Sint-Pieters) een vertoning geven. Datum later te bepalen.

    Like

Geef een reactie op W. Van den Panhuysen Reactie annuleren

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.