“Het beleg van Laken”, een andere visie

“Het beleg van Laken”, een andere visie

« De literaire gebeurtenis van het jaar ». Zo kondigde een confrater de publicatie aan van « Het beleg van Laken », een boek dat Walter van den Broeck (foto Rikkes Voss) ongeveer vijf jaar na en als een soort vervolg op z’n gesmaakte « Brief aan Boudewijn » schreef. Deze slagzin werd gretig en klakkeloos overgenomen door andere persjongens die hun huiswerk blijkbaar minder nauwgezet maken of althans voor een (goed gevuld) bord linzensoep bereid zijn hun kritische zin te verkwanselen. Als we immers eens een aantal — toch wel zware — fouten eens op een rijtje zetten, dan dient gezegd dat, indien deze slogan uiteindelijk toch zou opgaan, die dan meer zegt over de literaire productie van dit jaar dan over dit boek.

Lees verder ““Het beleg van Laken”, een andere visie”

Jan Christiaens (1929-2009)

Jan Christiaens (1929-2009)

Vandaag is het al tien jaar geleden dat ik via Frans Redant vernam dat de Antwerpse toneelauteur Jan Christiaens was overleden. Nu moet ik daar niet hypocriet over doen: ik heb bij mijn weten de man nooit ontmoet, dus alhoewel ik altijd aangedaan ben als iemand sterft (ik betrap mezelf erop dat ik een fanatiek lezer van de doodsberichten ben geworden – de leeftijd zeker?), is het niet zo dat ik persoonlijk erg geschokt ben door dit bericht. Wat me echter wél met verstomming slaat, is dat blijkbaar geen enkel persmedium het de moeite vond om dit aan zijn lezers, luisteraars of kijkers te melden! Meer zelfs, ook op het internet vond ik geen spoor terug van het trieste nieuws! Daarom wil ik graag een kleine tegenprestatie leveren in een hopeloze poging om dit onrecht toch enigszins te herstellen.
Lees verder “Jan Christiaens (1929-2009)”

“Krapp’s laatste band”

“Krapp’s laatste band”

Bij “Krapp’s laatste band” van Samuel Beckett is er slechts één personage, Krapp, een oude man, die, gedurende een uur, het relaas van zijn leven beluistert, zoals hij het op magnetische band opgenomen heeft. De tafel waaraan hij zit, is bezaaid met doosjes waarin de banden opgeborgen zitten. Zijn spel bestaat erin zijn geschiedenis volledig door elkaar te halen door het verhaal van zijn leven telkens te onderbreken en de chronologische orde van de opnamen te storen. De mooiste episode is die van zijn liefdesherinneringen, een van de meest poëtische bladzijden uit het oeuvre van Beckett. Het stuk drukt het onwezenlijke uit van het menselijk bestaan. Ik zag het in een regie van Walter Tillemans en met Luc Philips in een glansrol.

Ronny De Schepper

35 jaar geleden: “Arme Cyrano” van het Raamtheater

35 jaar geleden: “Arme Cyrano” van het Raamtheater

Het is vandaag ook 35 jaar geleden dat het Raamtheater te gast was hier naast mijn deur in het NTG met “Arme Cyrano” van Pavel Kohout.

Het werd misschien hun allergrootste succes in een regie en decor van leider Walter Tillemans zelf. Met An Nelissen (Roxane), Karel Vingerhoets (Cyrano de Bergerac), A’leen Cooreman (Montfleury, Duenna, Lise, zuster Martha enz.), Eric Kerremans (Christian de Neuvillette), John Willaert (graaf De Guiche De Lignière), Roger Van Kerpel (Le Bret, de Valvert, Carbon de Castel-Jaloux) en Bart Van Broeckhoven (Rageneau). Muziek: SOF (met o.m. Eddy Vingerhoets). Karel Vingerhoets kreeg voor zijn prestatie de Oscar de Gruyterprijs en dat was zo maar eventjes de zesde keer dat een acteur of actrice uit een Tillemans-productie werd gelauwerd. De voorstelling was zo succesvol dat Tillemans ze ook in het Weense Burgtheater mocht brengen, waar Vingerhoets dan de rol van Rageneau speelde.

Wat een spel!

Wat een spel!

Een van de grootste acteurs van Vlaanderen (zoniet dé) is Julien Schoenaerts. En die kan het zich dan ook permitteren zich niet gewoon in te schakelen in het « normale » theaterpatroon, dat in het ergste geval kan leiden tot acteren om den brode, maar die heel nauwgezet zijn stukken kiest in functie van zijn talent. Zo heeft hij zich nu op « Eindspel » van Samuel Beckett geworpen omdat de hoofdfiguur Hamm zich in een gedroomde situatie bevindt voor een rasacteur om daar alles uit te puren (hij is namelijk blind en lam). Het is het Gentse Arcatheater dat nu al een paar jaar aan Schoenaerts de kans biedt om zijn fantasieën uit te leven en vertaler Walter Tillemans werd als regisseur aangetrokken, maar dit is en blijft een stuk van Schoenaerts. Punt uit.

Lees verder “Wat een spel!”

Walter Tillemans wordt 85…

Walter Tillemans wordt 85…

In het kader van één van de vele herdenkingen van mei ’68 bracht de Gazet van Antwerpen in herinnering dat in Vlaanderen op theatraal vlak weliswaar “Mistero Buffo” het best in deze sfeer past, maar dat dit stuk wel uit het begin van de jaren zeventig dateert. Daarom was het geen onverdienstelijke prestatie om nog eens het Brecht-stuk “Man is man” boven te halen dat zowaar reeds in maart 1968 werd gebracht en dus eigenlijk op de gebeurtenissen van mei ’68 vooruitliep! De regisseur van dit revolutionaire stuk was Walter Tillemans, de man die ik samen met Johan de Belie in 1984 heb geïnterviewd n.a.v. het fameuze “Pak ‘m, Stanzi!” (De Rode Vaan nr.22). Omdat hij in dat interview zo te keer ging, had ik er als titel “Pak ze, Tillemans!” boven geplaatst en die is ook nu nog altijd van toepassing.
Lees verder “Walter Tillemans wordt 85…”

“De stoel van Stanislavski”

“De stoel van Stanislavski”

Morgen zal het 25 jaar geleden zijn dat ik naar een ingekorte (wegens het schrappen van een personage) versie van de ongenadige kritiek van Guido Van Meir op het regisseurstheater ben gaan kijken. “De stoel van Stanislavski” werd gebracht door Klas 7 van het Gentse Muziekconservatorium in een regie van Chris Lomme en een decor van Steven Demedts.
Lees verder ““De stoel van Stanislavski””