Dexter Gordon (1923-1990)

Dexter Gordon (1923-1990)

Het is vandaag ook al dertig jaar geleden dat de Amerikaanse tenorsaxofonist Dexter Gordon is gestorven. Hij wordt beschouwd als een van de eerste bebop tenorsaxofonisten. Op een uit 1948 daterende foto, genomen tijdens een optreden in The Royal Roost, staat hij afgebeeld terwijl hij een sigaret rookt. Deze foto zou later een van de iconen uit de geschiedenis van de jazz worden. Gordon was een grote man van meer dan 1m90, vandaar zijn bijnaam Long Tall Dexter. In 1986 was hij genomineerd voor een Oscar voor zijn rol in de film Round Midnight, de film die Jan Schiettekatte tot de jazz bekeerde.

Lees verder “Dexter Gordon (1923-1990)”

Guido Wolfaert (1950-2008)

Guido Wolfaert (1950-2008)

Het is alweer tien jaar geleden dat we in Knokke-Heist afscheid moesten nemen van zanger en kunstschilder Guido Wolfaert. Hij is amper 58 jaar geworden. Guido zal vooral blijven leven als lid van de Gentse popgroep The New Inspiration. Volgens de doodsberichten op het internet zou hij met name de leadzanger geweest zijn op de hit “Rainbow, I love you”.
Lees verder “Guido Wolfaert (1950-2008)”

Marc Van Herzele

Marc Van Herzele

In Gent waren in de sixties vooral de volgende groepen actief: The Ropes (met Roel Van Bambost en Philippe Venneman), The Bluesworkshop van Roland, Clee’s Five (met Jean Blaute en Clee Van Herzele) en natuurlijk The New Inspirations (met Danny Sinclair, Daniel Provo en Gilbert Remue). Maar daarnaast waren er b.v. ook The Blue Devils uit Wachtebeke met aan de drums Marc Van Herzele (later bij Kandahar).
Lees verder “Marc Van Herzele”

Je ne suis pas un Flamand rose

Tussendoor won Johan ook nog even het “Festival de la Chanson Française” (1975) waarna hij besloot zich serieus op de Franstalige markt te gooien, wat totnogtoe niet helemaal gelukt is, ook niet met “Je ne suis pas un flamand rose”, een franstalige elpee die zoals gebruikelijk een allegaartje van origineel werk en vertalingen van “greatest hits” is. Voor Vlaamse oren zijn vooral de titelsong, “Pauvre boxeur amoureux” en “Le ciel est le toit de ma maison” aangewezen. “Guitares à credit” (subliem!) en “Samedi soir” klinken zelfs beter dan in het Nederlands.
Dit was nota bene ook de eerste elpee die Jean Blaute heeft geproduced. Jean (in Humo): “Herbie Flowers speelde hierop mee, die toen net Lou Reeds ‘Walk on the wild side’ had opgenomen. Wel, zo’n ervaring zet een norm, waar je niet graag meer onder gaat.”
Lees verder “Je ne suis pas un Flamand rose”

Johan Verminnen op latere leeftijd

Johan Verminnen op latere leeftijd

Vele jaren later trouwt Johan Verminnen met het gewezen fotomodel Catherine Mattelaer die gedurende acht jaar de gezellin van Roland Van Campenhout was geweest, maar volgens de legende ook begeerd werd door Tim Hardin, Boz Scaggs en Van Morrison. Samen maken ze Paulien, wat Verminnen zo nodig in een songtekst moet gieten.
Lees verder “Johan Verminnen op latere leeftijd”

Dirk Noyen

Dirk NoyenDirk Noyen is een Belgische fagottist (°1959, Turnhout) die laureaat werd in de Tenutowedstrijd 1985. Hij studeerde aan het Lemmensinstituut bij F.De Jonghe. Hij is lid van het Telemann Consort, het Trio Devienne en het Flanders Woodwind Trio en tevens lessenaar-aanvoerder bij het orkest van de Muntschouwburg en docent fagot en kamermuziek aan het Lemmensinstituut. Hij heeft ook reeds CD’s opgenomen met de London Philharmonic. In het begin van 1997 verscheen dan “Where Dirk Noyen meets Tars Lootens”, bijna tegelijk met die van Francis Pollet, eveneens een fagotspeler. Het lag een beetje voor de hand dat dit tot verwarring zou leiden, want ook op deze CD staat het “concertino” van Lootens, zij het nu in een jazz-arrangement, zoals deze hele CD trouwens. Het is dus eigenlijk geen crossover-CD, het is een gewone jazz-CD (weliswaar nogal “beleefde” jazz), maar dan met in de hoofdrol een fagotspeler, wat voor dat genre inderdaad wel merkwaardig is (*). Buiten een paar (minder geslaagde) jazz-bewerkingen van klassieke “standards” als een Gymnopédie van Satie, “Una furtiva lagrima” van Donizetti of de vliegende hommel van Rimsky-Korsakov, bevat de CD uitsluitend composities van Tars Lootens, die helemaal typerend zijn voor hem. Dat maakt een beoordeling dan ook simpel: je houdt ervan of niet. De rol van Dirk Noyen daarentegen is complexer. Enerzijds is hij duidelijk een virtuoos op zijn instrument. Anderzijds heeft hij uiteraard geen jazzopleiding gehad (welke fagottist heeft dat wél?), maar wat erger is, hij heeft geen jazz-feeling. Zelfs geen improvisatie-feeling (en dat zou toch gekund hebben, mocht hij b.v. wat meer belangstelling aan de dag leggen voor de historische uitvoeringspraktijk), wat er o.m. toe heeft geleid dat Tars ook alle cadenzen heeft moeten uitschrijven. Daarbij werd hij naar eigen zeggen sterk belemmerd door de begrenzingen van het instrument. Met de digitale opnametechnieken kon Noyen anderzijds wél goed overweg. Voor een klassieke muzikant is het niet alledaags om met een computer samen te spelen (de keyboards van Tars vormen immers eigenlijk een midi-computer, d.w.z. dat de klankkleur nog kan worden gewijzigd nà het inspelen), laat staan met zichzelf (voor “Blues voor Truus” speelt hij zelf de drie fagotpartijen).

Ronny De Schepper

(*) De bekendste jazz-opname met een fagot als solo-instrument is wellicht “Round midnight” van Thelonious Monk uit 1969 met Illinois Jacquet op fagot.