Het hoekje van Opa Adhemar (78)

Het hoekje van Opa Adhemar (78)

Achter het zware donkerrode gordijn klinkt gedempt geroezemoes, gefluister, gekuch door. Het geschuifel van voetstappen ook. Ik hou de adem in, luister. Herken ik een stem, een hoest. Voorzichtig tracht ik door een kier te gluren of ik ergens een gelaat herken. Trek me terug. Neem alvast mijn plaats in. Hoor de derde maal de bel klinken ergens in de gangen van het gebouw. De anderen voegen zich bij mij nu, in stilte. Nee, er wordt nog vlug gefluisterd “toi toi”. Het zwakke podiumlicht dooft – duisternis; nog alleen een smalle streep gluurt vanonder het gordijn. Tot ook de zaal in het donker duikt en alle geluiden ook daar verstommen. Mijn keel, mijn droge mond, mijn maag, mijn lichaam zindert.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (78)”

55 jaar geleden: “The Caretaker” in Arca

55 jaar geleden: “The Caretaker” in Arca

In 1966 werd “De huisbewaarder” van Harold Pinter opgevoerd in het Arcatheater met (op de foto v.l.n.r.) Marc van Nieuwenhuize, Hugo van den Berghe en Cyriel van Gent. In de Germaanse heb ik het stuk gelezen als verplichte lectuur en daarom heb ik toen een samenvatting gemaakt in het Engels. Niet zo heel erg goed Engels, moet ik toegeven, maar ik heb mijn best gedaan.

Lees verder “55 jaar geleden: “The Caretaker” in Arca”

“Krapp’s laatste band”

“Krapp’s laatste band”

Bij “Krapp’s laatste band” van Samuel Beckett is er slechts één personage, Krapp, een oude man, die, gedurende een uur, het relaas van zijn leven beluistert, zoals hij het op magnetische band opgenomen heeft. De tafel waaraan hij zit, is bezaaid met doosjes waarin de banden opgeborgen zitten. Zijn spel bestaat erin zijn geschiedenis volledig door elkaar te halen door het verhaal van zijn leven telkens te onderbreken en de chronologische orde van de opnamen te storen. De mooiste episode is die van zijn liefdesherinneringen, een van de meest poëtische bladzijden uit het oeuvre van Beckett. Het stuk drukt het onwezenlijke uit van het menselijk bestaan. Ik zag het in een regie van Walter Tillemans en met Luc Philips in een glansrol.

Ronny De Schepper

Nand Buyl (1923-2009)

Nand Buyl (1923-2009)

Vandaag is het al tien jaar geleden dat Nand Buyl op 86-jarige leeftijd is overleden aan een hersenbloeding. Helaas kan ik geen stuk brengen over de man zelf. Ik zou uiteraard kunnen vertellen over hoe hij mijn jeugd heeft gekleurd, eerst als de schipper naast Mathilde en daarna als Axel Nort, maar daarover kunt u elders al uitgebreid lezen, ik heb daar niets speciaals aan toe te voegen. Toen ik daarna voor De Rode Vaan toneelrecensies verzorgde, was dit vooral in het Gentse en had ik dus weinig met Nand Buyl te maken. Die was immers op dat moment de leider van de Brusselse KVS. En hier zaten we met een probleem…
Lees verder “Nand Buyl (1923-2009)”

25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca

25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca

Begin februari 1994 gaf Mia Grijp dan opnieuw de aanzet tot een niet geslaagde productie die “collectief” tot stand kwam, deze keer onder de titel “Lust”. De pas afgestudeerde regisseur Geert De Rodder (bijgestaan door choreografe Ria De Corte) bracht haar daarin samen met Bert Van Tichelen in een soort van “nightclub”, waarin ze schuchtere pogingen doen om met mekaar in contact te komen. Uiteraard lukt dat niet want de “communication breakdown” is blijkbaar nog altijd een thema in het theater.

Lees verder “25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca”

25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot

25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot

“Fragment de théâtre I” (1960) van Samuel Beckett werd in de Tinnen Pot op 12 oktober 1993 opgevoerd in een regie van Marie-Dominique Wiche. Dit mooie kind is tevens de vrouw van Julien Schoenaerts; het was immers zijn idee om met deze drie “stukjes” onder de noemer “de eenzamen” uit te pakken, zij het dat hij eerst aan zijn zoon Matthias had gedacht als tegenspeler. Uiteindelijk werd het Nand Buyl als een kreupele en Julien Schoenaerts als een blinde vioolspeler, die er maar niet in slagen met elkaar overweg te kunnen, zodat ze uiteindelijk alle twee hulpeloos achterblijven (het is kort na “Fin de partie” geschreven, inderdaad).

Lees verder “25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot”

“Spel”: verbluffend

“Spel”: verbluffend

In Gentbrugge was er destijds een jeugdclub die zich op toneelgebied liet opvallen, Esmoreit namelijk. Nog binnen de structuur van de jeugdclub zelf was er reeds een merkwaardige voorliefde voor absurd theater aanwezig. Zo herinneren we ons nog een voorstelling van « Vertikaal » van Tone Brulin ondertussen tien jaar geleden met o.a. Dirk D’Hont en Lucien Bollaert. Diezelfde Dirk D’Hont vinden we nu terug bij de Werkgroep van Absurd Theater (W.A.T.), die in Gent een verbluffende voorstelling bracht van « Spel » van Samuel Beckett. Trouwens als we ons niet vergissen, moet de oorsprong van de theatrale passie van de twee andere actrices, Sonja Schouppe en Annie Trinconie, en van regisseur Alain De Smet ook in Esmoreit worden gezocht.

Lees verder ““Spel”: verbluffend”