Sam Shepard wordt zeventig…

01 sam shepardSam Shepard is bij het grote publiek vooral bekend als filmacteur, b.v. in (The Right Stuff en in Frances (*) en scenarioschrijver, o.m. van Wim Wenders’ succesfilm Paris, Texas. Daarnaast schrijft hij al meer dan twintig jaar toneelstukken, die pas heel onlangs hun weg vonden naar de Europese schouwburgen : Fool for Love dat eind 1985 op de affiche prijkte van het Brussels Kamertoneel BKT is, geloof ik, het eerste werk van hem dat in het Nederlands in België wordt opgevoerd. (**)
Lees verder “Sam Shepard wordt zeventig…”

Als tijgers in een kooi

Sam Shepard (geboren 1943 in de VS) is vooral bekend als filmacteur (The Right Stuff, Frances) en scenarioschrijver, o.m. van Wim Wenders’ succesfilm Paris, Texas. Daarnaast schrijft hij al meer dan twintig jaar toneelstukken, die pas heel onlangs hun weg vonden naar de Europese schouwburgen : Fool for Love dat eind 1985 op de affiche prijkte van het Brussels Kamertoneel BKT is, geloof ik, het eerste werk van hem dat in het Nederlands in België wordt opgevoerd.
Lees verder “Als tijgers in een kooi”

Guy Cassiers wordt vijftig…

Guy Cassiers wordt vijftig…

Bij het begin van 2003 kondigde Luc Perceval zijn vertrek aan bij het Toneelhuis. Ruim op voorhand, want zijn contract liep nog tot 2005. Als opvolger werd Guy Cassiers (foto Eric Schrijver via Wikipedia) aangeduid, maar aangezien deze nog tot 2006 een contract lopen had bij het Rotterdamse Ro Theater, nam Josse De Pauw in 2005 één jaar de taak op zich.

Lees verder “Guy Cassiers wordt vijftig…”

“Lust”

00 mia grijpBegin februari 1994 gaf Mia Grijp dan opnieuw de aanzet tot een niet geslaagde productie die “collectief” tot stand kwam, deze keer onder de titel “Lust”. De pas afgestudeerde regisseur Geert De Rodder (bijgestaan door choreografe Ria De Corte) bracht haar daarin samen met Bert Van Tichelen in een soort van “nightclub”, waarin ze schuchtere pogingen doen om met mekaar in contact te komen. Uiteraard lukt dat niet want de “communication breakdown” is blijkbaar nog altijd een thema in het theater. Anderzijds is er weliswaar sprake van de onmogelijkheid van “liefde”, maar “lust”, dat toch op een ander niveau functioneert komt ook nauwelijks aan bod, ondanks de titel. Het enige dat ik er op dat vlak een beetje kan uithalen, is dat de vrouw (want Mia en Bert spelen “personae”) meer op lust uit is, dan men maatschappelijk wil “aanvaarden”, terwijl de man – ondanks alle stoerdoenerij – eigenlijk toch op dit terrein schromelijk te kort schiet. Alleen als de vrouw dan uiteindelijk tot zelfmoord overgaat, kan hij zijn liefde voor haar formuleren en tot echte gevoelens komen. Als het te laat is natuurlijk. Deze voorstelling wordt vooral gedragen door de free jazz muziek van pianist Fred Van Hove en Mia’s toenmalige partner Ivo Vander Borght, slagwerk (en decorontwerp), want “lust” moet men in alle betekenissen opvatten. Dus ook de “lust om te spelen” (acteren en musiceren). Maar het “spelplezier” slaat niet over op de toeschouwer, ook al was dat naar het schijnt de bedoeling… Het is pas achteraf dat ik verneem dat ik naar tekstfragmenten van Ernst Jandl, Samuel Beckett, Sam Shepard en Peter Handke heb zitten luisteren (Gent, Arca, 4/2/1994).