Vijftig jaar geleden: Frank Sinatra neemt “My way” op

Vijftig jaar geleden: Frank Sinatra neemt “My way” op

“My Way” is de titel van een lied, dat in de loop der jaren door honderden artiesten is gezongen. De Franse zanger Claude François bracht het in 1967 uit als “Comme d’habitude”, maar het was vooral de bewerking van Paul Anka uit 1968, gezongen door Frank Sinatra, die uitgroeide tot een internationale evergreen.

De Franse componist Jacques Revaux schreef het lied, aanvankelijk onder de titel “For Me” en bood het aan verschillende zangers aan, maar niemand leek geïnteresseerd.
Na enig aandringen wilde Claude François het nummer in 1967 wel op de plaat zetten, mits het voorzien werd van een nieuwe tekst. Gilles Thibaut schreef vervolgens samen met François, onder de titel “Comme d’habitude”, een tekst waarin het leven wordt beschreven van een vermoeide forens met een relatie waaruit de vonk allang verdwenen is. De inspiratie hiervoor putte François uit zijn net beëindigde relatie met de zangeres France Gall.
De Canadees Paul Anka maakte tijdens een bezoek aan Parijs kennis met “Comme d’habitude”. Hij schreef een Engelse tekst op Revauxs melodie en dat werd dan “My Way”, over iemand die aan het einde van zijn levensweg is aangekomen en niet ontevreden vaststelt dat hij misschien niet altijd het juiste heeft gedaan, maar in elk geval uniek is geweest.
Paul Anka kreeg van François toestemming het nummer uit te brengen (*). Anka slaagde er vervolgens in de Amerikaanse crooner Frank Sinatra over te halen het lied op te nemen. Met veel succes, al is dat eerder “in the long run” te situeren. Wat de hitnotering betreft was de hoogste plaats in maart 1969 toen de plaat op nummer 27 stond in de Amerikaanse Billboard Hot 100! In de UK Singles Chart behaalde “My Way” in 1969 dan toch de 5e plaats, maar belangrijker is dat het nummer vervolgens met tussenpozen, 142 weeknoteringen in totaal, tot in 1973 terugkeerde in de lijst.
Vanaf 1969 groeide het nummer uit tot een vast bestanddeel van het repertoire van elke nachtclubzanger. Claude François zag er wel scherp op toe wie het nummer op de plaat mocht zetten. Na zijn dood in 1978 was de weg echter vrij voor een aantal opmerkelijke plaatversies: zowel de Sex Pistols (postuum uitgebracht na de dood van Sid Vicious) als Nina Hagen en Herman Brood namen het nummer op.
In Nederland waren er versies van de Zangeres Zonder Naam (“Mijn leven”) en André Hazes (“Waarom”). Bij de uitvaart van beide artiesten werd het lied (door respectievelijk Marianne Weber en René Froger) gezongen. In Vlaanderen was de eerste versie die van Ron Davis (1946-1971), maar de meest bekende is die van Will Tura. Ook Jacques Raymond heeft een versie uitgebracht, die merkwaardig genoeg een ode aan Vlaanderen is (**). Raymond van het Groenewoud is zowat de enige die het origineel van Claude François als uitgangspunt gebruikte, wat tot het fantastische “Zoals gewoonlijk” leidde. (Wikipedia)

Lees verder “Vijftig jaar geleden: Frank Sinatra neemt “My way” op”

Annette Funicello (1942-2013)

Annette Funicello (1942-2013)

Op diverse plaatsen heb ik het er reeds over gehad dat de Songfestivalwinnaressen Gigliola Cinquetti en France Gall de eersten waren om mijn sluimerende erotische verlangens op te wekken, maar dat is niet helemaal correct. Daarvóór was er immers reeds Annette Funicello, die ik had leren kennen in het Disney-televisieprogramma The Mickey Mouse Club.
Lees verder “Annette Funicello (1942-2013)”

55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen

55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen

Het is vandaag 55 jaar geleden dat “Love me warm and tender” de Amerikaanse hitparade binnenkwam. Dat was niet enkel belangrijk voor Paul Anka, de Canadese zanger van Libanese komaf, omdat die pas naar een nieuwe platenfirma was overgestapt en het dan toch altijd afwachten is of het succes zal aanhouden. Maar ook voor mezelf was dit belangrijk, want “Love me warm and tender” is mijn lievelingsnummer van hem en stond in die beginjaren zestig ook steevast in mijn top tien aller tijden. Door “the British invasion” zal het nummer daarna wat wegzakken, maar ik ben het altijd fantastisch blijven vinden. Toch had ik destijds het plaatje niet in mijn bezit, het is pas veel later dat ik een Greatest Hits van Paul Anka heb gekocht, eerst op elpee, later op cd.
Lees verder “55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen”

Het gebeurde op 20 november

Het gebeurde op 20 november

Het is vandaag 5 jaar geleden dat de Engelse schrijfster Shelagh Delaney is gestorven aan kanker. Ze werd bekend door haar eerste toneelstuk dat ze schreef in 1958, toen ze pas 19 was: “A Taste of Honey”. Ze verkocht de filmrechten voor een aanzienlijk bedrag en schreef samen met de regisseur Tony Richardson het scenario voor de verfilming, die in 1961 uitkwam met Rita Tushingham als Jo. De film won vier BAFTA awards, waaronder die voor beste Britse film. Helaas konden haar volgende toneelstukken de hoge verwachtingen niet inlossen die door haar baanbrekend debuut waren opgeroepen.
Lees verder “Het gebeurde op 20 november”

Placido Domingo wordt 75…

Placido Domingo werd volgens zijn manager geboren in Madrid op 21/1/1941, maar Montserrat Caballé beweert ten stelligste dat het 1934 is: “Anders was hij zes jaar jonger dan Pavarotti in plaats van een jaar ouder.” Makes sense to me, maar volgens Norman Lebrecht (“Requiem voor de muziek”, p.282) is deze aanpassing van de leeftijd van Domingo een zet vanuit het kamp van Pavarotti, waarbij men ervan uitging op die manier de illusie te verspreiden dat aan de loopbaan van Domingo dan ook eerder een einde zou komen dan aan die van Pavarotti. Dat is dus wel degelijk een illusie gebleken!
Lees verder “Placido Domingo wordt 75…”

Big Band Shows

Trouwe lezers (hopelijk bestaan die) weten uit ervaring dat wij nu niet precies hoog oplopen met de « Big Band Shows » die de BRT vanuit Hotel Americain op ons loslaat.
De jongste uit de reeks (28-5) maakte echter een uitzondering op de regel. Eddy House en zijn Big Band (die inviel voor Freddy Sunder en zijn bende) bleek volgens ons (ongeoefend) oor een flink stukje muziek te kunnen spelen. De gasten, Helen Shapiro (foto) en Paul Anka, zongen niet veel maar vertelden op een rustige (en bescheiden) manier over hun « come backs ». De grappigaards van dienst tapten deze maal geen moppen (?) maar speelden voor chauffeur van de vedetten. En presentator Mike Verdrengh maakte ook een goede beurt als interviewer. In het Engels nog wel.
Wij waren dan ook van plan hem een grote pluim te geven tot wij hem een paar dagen later weer op het scherm zagen (Extra Time) als organisator van een massa aerobic dance-spektakel te Leuven.
Met een slag vloog hij drie banken achteruit in onze TV-klas…

Referentie
Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.23 van 1983