Rudolf Werthen wordt zeventig…

Rudolf Werthen wordt zeventig…

Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.

Lees verder “Rudolf Werthen wordt zeventig…”

Robert Groslot wordt vijfenzestig

Robert Groslot wordt vijfenzestig

Mechelaar Robert Groslot viert vandaag zijn vijfenzestigste verjaardag. Hij is dus slechts enkele maanden ouder dan ik. De meeste mensen kennen Groslot nu als dirigent van de jaarlijkse Night of the Proms, maar vanaf dit jaar doet hij dat niet meer. Ik heb hiervoor geen verklaring gevonden: beu? gezondheidsproblemen? opnieuw meer belangstelling voor eigen composities? Ikzelf sprak destijds met hem in De Singel toen hij daar een reeks soloconcerten gaf op piano. Weinigen weten immers nog dat hij ooit zesde is geëindigd in de Elizabethwedstrijd…
Lees verder “Robert Groslot wordt vijfenzestig”

Jozef De Witte al weg bij het Nationaal Orkest van België

Jozef De Witte al weg bij het Nationaal Orkest van België

Het Nationaal Orkest van België maakt nu al een einde aan de samenwerking met Jozef De Witte, die slechts tien maanden geleden aan het hoofd kwam van het orkest. De raad van bestuur had problemen met de aanpak van De Witte. Jozef De Witte werd in mei vorig jaar aangesteld als intendant van het Nationaal Orkest van België. Het was een opvallende carrièrewending, want tot dan was hij elf jaar lang het gezicht geweest van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding.
Lees verder “Jozef De Witte al weg bij het Nationaal Orkest van België”

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De “vernieuwing” van de formule om de Elisabethwedstrijd op het scherm te brengen is bij mij niet in goede aarde gevallen. Vroeger stelde Fred Brouwers altijd een schitterend team samen van commentatoren. Denk maar aan mensen als Jos Van Immerseel of Sigiswald Kuijken of “ervaringsdeskundigen” zoals Robert Groslot, Rian De Waal of Rudolf Werthen. Maar dat is nu blijkbaar allemaal intellectueel gelul. Men haalt er liever een aantal jongeren bij die viool spelen in een rockgroep of weet ik veel waar en dan is men verwonderd dat de commentaren beperkt blijven tot “ik vond het goed” of “ik vond het niet goed”. En daarmee moeten we het dan doen. En al het gezwam errond is natuurlijk in het dialect, want een verzorgde taal is ook niet meer nodig. Voor wie geschiedenis nog altijd beschouwt als een evolutie naar “steeds beter” raad ik aan even te kijken. Get real!

Chris De Moor aan het lijntje

72 chris de moorOp 12, 15, 17 en 19 juli 1986 had in de Opera voor Vlaanderen te Gent het achtste Internationale Opera- en Belcantoconcours van de BRT plaats. Dat jaar namen 26 jonge zangers uit 13 landen deel, die — met begeleiding van het BRT-Filharmonisch Orkest o.l.v. Fernand Terby — elk een aria en per land ook nog eens een duet ten gehore brachten. Een internationale jury bestaande uit bekende zangers, directeurs van opera-instituten en regisseurs oordeelde over hun prestaties. In eigen land is Chris De Moor vast en zeker één van de meest opgemerkte laureaten uit een vorige editie. Onze eerste vraag is dan ook : wat heet « jong » in operamiddens ?
Lees verder “Chris De Moor aan het lijntje”

Festivalhappening op televisie

Gewoonlijk is het BRT-captatie van de Happening van het Festival van Vlaanderen in de Gentse Sint-Pietersabdij slechts een surrogaat voor diegenen die niet lijfelijk aanwezig kunnen zijn. Vorige zaterdag (*) zullen de thuisblijvers zich allicht echter veel gelukkiger gevoeld hebben dan de moedigen die het helse weer trotseerden. Meteen kreeg deze uitzending een nadrukkelijker belang dan zo maar een “namiddagopvullertje”. Helaas bleef ze echter technisch toch in dat sukkelstraatje van de nochtans vlotte presentator Fred Brouwers zich bewegen, terwijl we naar de inhoud het raden hadden (**). Hetzelfde gebeurde ook met een aantal muzikale optredens. Of als de klank er dan tóch doorkwam, was de kwaliteit van een dermate slecht gehalte dat men onmogelijk van de uitvoering kon genieten. Dat was bijvoorbeeld het geval met de Bulgaarse pianist en met de Belgische popgroep Nacht und Nebel, zij het dat deze laatste mét klank wellicht nog minder te genieten waren. Miriam “Lee” Thijs was verder ingehuurd als enthousiast element. “Ik zou wel kunnen dansen“, zei ze en, eerlijk gezegd, dat hadden we liever gezien dan haar interviewtjes die van een bedroevend oppervlakkig niveau waren. Overigens onderbraken deze telkens de muziekuitvoering, wellicht om aan te duiden dat het hier om een “happening” ging en niet om “serieuze” optredens. Iets waarmee de liefhebbers van Philip Catherine en de TV-realisator die bepaalt welke beelden op welk ogenblik moeten worden uitgezonden het minder gemakkelijk heeft met zijn découpages. (**)

Ronny De Schepper

(*) Kan er iemand op basis van de genoemde artiesten mij zeggen over welk jaar dit gaat?
(**) Twee zinnen die grammaticaal niet kloppen en die ik, zoveel jaar na de feiten, niet eens meer begrijp… (Ik heb de indruk dat ik op een bepaald moment een stuk tekst “in blok” heb gezet, dat dan op een verkeerde plaats is terecht gekomen.)

Koningin Elisabethwedstrijd voor piano 1983

Het wordt televisiekijkers dezer dagen niet gemakkelijk gemaakt. Zij die bij cultuur (met of zonder hoofdletter) zweren, zouden eigenlijk elke avond op BRT 2 naar de rechtstreekse reportages van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano 1983 moeten zien en… luisteren (vanaf 23-5 en nog tot 28-5). Wanneer men een zinnig en algemeen oordeel over een dergelijke competitie met wereldfaam wil uitbrengen, moet men inderdaad alle deelnemers gehoord hebben. Dit is een zware taak die denkelijk weinig melomanen tot het (bittere ?) einde zullen vervullen voor hun buis. Wanneer er op diezelfde ogenblikken op BRT 1 dan nog concurrentie is van feuilletons als « Verdi » en « Dallas », van voetbalpartijen als « Juventus-Hamburg » en van spelprogramma’s als de « I.Q.-quiz » en « Cinemanie » — om nog te zwijgen van de beruchte « Weekendfilm » — maakt men het de kijkers wel dubbel lastig.
Lees verder “Koningin Elisabethwedstrijd voor piano 1983”