Tag: Françoise Sagan

“Un certain sourire”

“Un certain sourire”

Na “Bonjour tristesse” publiceerde Françoise Sagan in het voorjaar van 1956 “Un certain sourire”, in het Nederlands vertaald door Hubert Lampo, die ook haar debuut had vertaald, als “Als een verre glimlach”. In 1958 werd het boek in Hollywood verfilmd (*) door Jean Negulesco met in de hoofdrollen de namen die ik hieronder in de samenvatting heb verwerkt. Ik wil daar wel nog aan toevoegen dat Johnny Mathis onder zijn eigen naam ook even mag optreden in de film. A Certain Smile , met tekst van Paul Francis Webster en muziek van Sammy Fain, was een groot succes, ook in Frankrijk, waar het door Hubert Ithier en André Salvet werd bewerkt onder de oorspronkelijke titel van Sagans roman Un certain sourire.

Lees verder ““Un certain sourire”” →

“Château en Suède”

“Château en Suède”

In 1960 schreef Françoise Sagan haar eerste toneelstuk: “Château en Suède”, geschreven onder supervisie van de regisseur André Barsacq, die het creëerde op 4 maart 1960 met Claude Rich als Sébastien, Françoise Brion als Eléonore en verder o.a. nog Philippe Noiret als Hugo. De auteur keerde later terug naar de personages Sébastien en Éléonore in Des bleus à l’âme (Blues voor de ziel), een roman-essay dat in 1972 verscheen . Dit toneelstuk ontving de allereerste Prix du Brigadier, uitgereikt door de Association de la Régie théâtrale (Vereniging van Theatermanagement).

Lees verder ““Château en Suède”” →

“Bonjour tristesse”

“Bonjour tristesse”

Bonjour tristesse van Françoise Sagan verscheen officieel op 15 maart 1954 in Frankrijk. Het boek werd uitgegeven door Éditions Julliard en veroorzaakte vrijwel onmiddellijk een schandaal vanwege het openhartige thema rond jeugd, seksualiteit en morele leegte. Sagan was toen pas achttien jaar oud, wat de media-aandacht nog versterkte.

Lees verder ““Bonjour tristesse”” →

Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo

Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo

Als ik het over de vader heb, dan moet ik het natuurlijk ook eens over de zoon hebben. Dus na Hubert Lampo, ziehier Jan Lampo (foto Arlette Stubbe), omdat ik uit het bij Hubert Lampo geciteerde artikel ook iets over de zoon zelf wil onthouden, namelijk deze passage: “Toen ik twaalf was, leerde ik mijzelf tikken en schreef een roman (nou ja) van vijftig bladzijden. In volzinnen van vijf regels, hoewel ik mijn vader toen nog niet gelezen had. Dat was dus geen verworven eigenschap.”

Lees verder “Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo” →

“Aimez-vous la pizza?” van Exbrayat

“Aimez-vous la pizza?” van Exbrayat

In Le Monde van 8 september 1959 verscheen de eerste recensie van “Aimez-vous Brahms?” van Françoise Sagan. Net als haar debuut “Bonjour Tristesse” sloeg dit boek in als een bom. Het valt dus niet te verwonderen dat andere auteurs hierop inpikten. Zo schreef detective-schrijver (Charles) Exbrayat een jaar later “Aimez-vous la pizza?”

Lees verder ““Aimez-vous la pizza?” van Exbrayat” →