Fiorenzo Magni (1920-2012)

Fiorenzo Magni (1920-2012)

Over de doden niets dan goeds. Meermaals heb ik reeds gesteld dat ik het op het eerste gezicht met die stelling eens ben. Maar de waarheid heeft uiteraard ook haar rechten en dan heb ik het meer bepaald over Fiorenzo Magni, die vandaag precies honderd jaar geleden werd geboren. En uiteraard heb ik het dan niet over zijn prestaties als renner, want zijn palmares spreekt voor zichzelf, zoals men hieronder kan lezen op een knipsel uit Het Nieuwsblad. Maar er is nog een ander, “extra-sportief” element en aangezien niemand, maar werkelijk niemand, het erover heeft, wil ik het dan toch maar even hebben op het merkwaardige ontbreken van het jaartal 1946 bij het overzicht van zijn ploegen…

Lees verder “Fiorenzo Magni (1920-2012)”

Afscheid van Adam Hansen…

Afscheid van Adam Hansen…

De Australische wielrenner Adam Hansen (bovenstaande foto van onbekend; onderstaande foto Erik Westerlinck) heeft gisteren in de Giro zijn laatste profkoers gereden. Gewoonlijk besteedt de televisie daar enige aandacht aan, maar Adam is enkel in beeld gekomen toen hij tijdens de tijdrit door een achterop komende renner werd ingehaald. Zijn naam kwam zelfs niet op het scherm.

Lees verder “Afscheid van Adam Hansen…”

Palmiro Togliatti (1893-1964)

15 Palmiro_Togliatti in 1948

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat er door een fascistische student een (mislukte) moordaanslag werd gepleegd op Palmiro Togliatti, de voorzitter van de Italiaanse communistische partij, die zo kort na de Tweede Wereldoorlog enorm populair was bij het niet-fascistische gedeelte van Italië en de volkswoede was dus heel groot. Volgens de overlevering deed de Italiaanse rechterzijde daarom een beroep op Gino Bartali. Zijn exploten in de Ronde van Frankrijk moesten immers een dreigende burgeroorlog afwenden. Reeds werden de wapens in gereedheid gebracht, toen eerste minister Alcide De Gasperi, de stichter van de Democrazia Cristiana, en paus Pius XII Bartali opdroegen de Tour de France te winnen om de gemoederen te bedaren. Bartali klaarde de klus. Uitgerekend op de dag van zijn overwinning ontwaakt ook Togliatti uit de coma. De lont was uit het kruidvat gehaald. De Italiaanse thrillerauteur Carlo Lucarelli, die zich vaak baseert op onopgeloste misdaden uit de Italiaanse geschiedenis, geeft in zijn “Via delle oche”, het laatste deel in zijn De Luca-trilogie, “a vivid fictionalized account of that day.”

Ronde van Vlaanderen

Ronde van Vlaanderen

De Ronde van Vlaanderen werd op 25 mei 1913 voor het eerst georganiseerd door de sportkrant Sportwereld (winnaar Paul Deman). Het was destijds gebruikelijk dat uitgevers van kranten en tijdschriften wielerwedstrijden organiseerden om hun uitgaven te promoten. Léon Van den Haute, stichter en sterke man achter de schermen bij Sportwereld was ook de stichter van de eerste Ronde van Vlaanderen. Later werd ten onrechte aangenomen dat journalist Karel Van Wijnendaele al van bij de start de inrichter van de Ronde was. Van Wijnendaele was de man van de marketing die vooral na de oorlog de Ronde haar legendarische uitstraling meegaf. De Ronde van Vlaanderen was aanvankelijk, tot kort na de oorlog, immers vooral een Belgische wedstrijd. In de beginjaren werd de Ronde nog vaak op dezelfde dag gereden als Milaan-San Remo. De betere Italiaanse en Franse renners kozen doorgaans voor die laatste koers, waardoor de Ronde voor de oorlog slechts één niet-Belgische winnaar kende, de Zwitser Heiri Suter. Na de Tweede Wereldoorlog begon de Ronde aan haar opmars als belangrijke internationale wedstrijd, onder meer omdat de organisatoren van een aantal koersen de Challenge Desgrange-Colombo in het leven riepen, een soort voorloper van de wereldranglijst, waarvan de Ronde deel uitmaakte. (Wikipedia)

Lees verder “Ronde van Vlaanderen”