Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour

Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Lucien Van Impe derde werd in de Tourrit naar Chamonix na Pingeon en Merckx. Het is de eerste maal dat hij zich laat zien in de Tour en dat is ook niet te verwonderen want voor de start had hij amper 160km bij de profs gereden…
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour”

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Ik geef het toe: ’t zijn lastige dagen voor de bejaarde Van Looy-supporters die nog in leven zijn. Er is de hittegolf, maar er is ook de viering van de vijftigste verjaardag van de Tour-overwinning van Eddy Merckx. En toch… Toch valt er vandaag ook voor hen iets te vieren: vijftig jaar geleden won hun idool zijn laatste Tour-rit.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit”

Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné

Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné

De Noorse renner Edvald Boasson Hagen (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto Erik Westerlinck) heeft de eerste etappe in de Dauphiné gewonnen. De Noor vloerde Philippe Gilbert en Wout van Aert in de sprint na een lastige heuvelrit. Hagen is meteen ook de eerste leider. De rit werd trouwens helemaal gekleurd door Scandinaven, maar ook enkele Vlamingen: Oliver Naesen en Julien Vermote zaten mee in de vroege vlucht en Naesen bleef nadien samen met Bjorg Lambrecht en de Deen Magnus Cort Nielsen tot vlak voor de finish uit de greep van het peloton.

In zijn jonge jaren werd hij “Eddy” genoemd, enerzijds als verkleinwoord van Edvald natuurlijk, maar anderzijds ook wel als referentie aan niemand minder dan Eddy Merckx. De laatste tijd wordt dat koosnaampje nog weinig gebruikt. Misschien is Edvald “eruit gegroeid”, maar vooral: ondanks het feit dat hij een zeer aantrekkelijke renner is op aanvallend gebied en zowat op alle terreinen en in alle disciplines uit de voeten kan, heeft hij tot op heden toch nog niet de successen behaald die het epitheton “Eddy” zouden rechtvaardigen. Zo is hij b.v. in 2018 wel voor de tiende keer tijdritkampioen van zijn land geworden, maar overwinningen in internationale confrontaties zijn zeldzaam. Daarom kon hij zijn geluk niet op na zijn dagsucces in de Ronde van Valencia 2019. In de openingstijdrit snelde hij naar de winst en daarmee bezorgde hij zijn werkgever Dimension Data de eerste zegeruikers van het seizoen. “Het is geweldig om weer te winnen, zeker zo vroeg in het jaar. Ik ben blij met mijn rit en met hoe goed onze nieuwe tijdritfiets van BMC aanvoelde”, zei de Noor, voor wie het nagelbijten was omdat na hem nog ruim dertig renners moesten finishen. De 31-jarige Noor legde de 10,3 kilometer af in 12:55, vijf seconden sneller dan de Spanjaard Ion Izagirre. De Duitser Tony Martin finishte als derde op zeven tellen. Dylan Teuns werd op acht seconden vierde. Het parcours in Orihuela was grotendeels vlak, maar de finish lag wel op een klimmetje van 600 meter aan gemiddeld negen procent, een kuitenbijter dus en geen voer voor hardrijders pur sang. Boasson Hagen bleef in zijn eerste wedstrijd van het seizoen als enige onder de 13 minuten. Voor de tienvoudige nationale kampioen tijdrijden was het alweer drie jaar geleden dat hij een internationale tijdrit op zijn naam bracht. In 2016 won hij de tijdrit in de Ronde van Qatar.

Lees verder “Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné”

Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona

Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona

Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat Eddy Merckx werd uitgesloten uit de Giro d’Italia, die hij op het punt stond te winnen. Dat gebeurde in Savona nadat onze nationale wielergod was betrapt op doping. Geflikt! zo riep Eddy uit en met hem heel België (*). Enfin toch bijna heel België, want hier en daar was er natuurlijk wel een Van Looy-supporter die zei: ik heb het altijd geweten! Voor hen werd Eddy Merckx vanaf die dag Eddy den Bleiter (zie foto). Maar als zelfs sterreporter Jan Wauters uit zijn rol valt, dan is dit toch opmerkelijk. Erger was echter dat er zelfs in het parlement vragen over werden gesteld, zodat Merckx – puur op zijn woord van eer – in ere werd hersteld en enkele weken later al mocht deelnemen aan de Ronde van Frankrijk die hij dan ook voor het eerst zou winnen.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona”

Luis Ocana (1945-1994)

Luis Ocana (1945-1994)

Vandaag is het 25 jaar geleden dat het levenloze lichaam van de Spaanse wielrenner Luis Ocana (foto YouTube) werd gevonden. Zelfmoord zo zei men, maar ik herinner me toch duidelijk dat toen het nieuws bekend raakte, daar een aantal twijfels bij waren gerezen. Zo zou hij de revolver in de verkeerde hand hebben gehouden. Ik weet niet meer of hij links- of rechtshandig was, maar als we nu aannemen dat hij zoals de meeste mensen rechtshandig was, dan had hij de revolver in zijn linkerhand. Helaas kan ik deze discussie nergens meer terugvinden op het internet. De twijfel omtrent de zelfmoord van Luis Ocana komt van zijn directe familie. Zij voerden zijn vrouw op als verdachte. Ze twijfelden omdat Luis volgens hen op het punt stond om van zijn vrouw Josiane te scheiden. Hij had een nieuwe vriendin en zou bij een dokter hebben laten onderzoeken of hij ondanks een leveraandoening nog in staat zou zijn om nog een kind te verwekken. Volgens hun verklaring had hij alleszins geen reden om een eind aan zijn leven te maken.
Lees verder “Luis Ocana (1945-1994)”

Joaquim Agostinho (1943-1984)

Joaquim Agostinho (1943-1984)

Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de Portugese wielrenner Joaquim Agostinho is overleden. Op 30 april was Agostinho, zonder fietshelm, zwaar ten val gekomen in de Ronde van de Algarve nadat een hond in het peloton was gelopen (foto YouTube). Kon hij er deze keer dus niets aan doen, dan stond Agostinho toch bekend als brokkenpiloot (hij was het b.v. die Luis Ocana definitief uitschakelde na diens fameuze val in het onweer op de col de Menté, door nog eens tegen hem aan te rijden) en in de Vuelta was hij al eerder eens zo zwaar ten val gekomen dat hij met mond-op-mond beademing diende te worden gereanimeerd, aldus wielerfotograaf Paul Teughels.
Lees verder “Joaquim Agostinho (1943-1984)”

Patrick Sercu (1944-2019)

Patrick Sercu (1944-2019)

Voormalig wielrenner en baanwielrenner Patrick Sercu (foto Erik Westerlinck) is vrijdagnamiddag op 74-jarige leeftijd overleden, zo maakte zijn zoon Christophe Sercu bekend. “Hij zou in juni 75 jaar worden. Zijn gezondheid was al enkele jaren onstabiel en was de laatste weken fel achteruitgegaan. De uitvaart zal plaatsvinden in zeer beperkte kring”, zo vertelde hij aan De Standaard.

Sercu was zeer succesvol als zesdaagserenner. Tussen 1964 en 1983 won hij een recordaantal van 88 zesdaagsen. In het begin werd Sercu aan niemand minder dan Eddy Merckx gekoppeld. Toch was dit niet opzettelijk, de twee kenden elkaar al van bij de juniors, toen ze in het Brusselse sportpaleis gingen trainen. Hun allereerste overwinning was in het Gentse Kuipke in 1965. Ze wonnen toen vóór Post-Simpson en Van Steenbergen-Severeyns: een betere illustratie van de overdracht van de macht was nauwelijks denkbaar. In totaal wonnen ze samen 15 zesdaagsen. Met die andere koning van de baan, Peter Post, won Sercu er veertien. In totaal zou hij er 88 winnen, wat hem de grootste zesdagenrenner aller tijden maakt. De “overdracht van de macht” gebeurde op 16 oktober 1979 toen hij aan de zijde van Didi Thurau de zesdaagse van Berlijn heeft gewonnen en daarmee het record van Peter Post (66 overwinningen i.p.v. 65) heeft gebroken. Dat gebeurde precies op dezelfde dag toen vijftien jaar eerder Patrick de gouden medaille veroverde op de Olympische Spelen van Tokio in de discipline “1 km met stilstaand vertrek”…
Want ook bij de grote kampioenschappen kende hij successen. Het jaar daarvoor (1963 dus) was hij al wereldkampioen snelheid geworden bij de amateurs. Daarna zou hij in dezelfde discipline nog twee keer goud (1967 en 1969) en twee keer zilver (1965 en 1968) behalen tijdens de wereldkampioenschappen bij de profs.
In het begin van zijn carrière blonk Sercu dus vooral uit in de sprintonderdelen van het baanwielrennen. Zo vestigde hij b.v. drie wereldrecords op de korte afstand:
1967: 1:01,23 min – 1-kilometer met vliegende start indoor
1972: 1:07,5 min – 1-kilometer zonder vliegende start indoor
1973: 1:02,6 min – 1-kilometer outdoor.
Later focuste hij zich meer op de duuronderdelen.
Sercu won zowel in 1974 als in 1977 drie ritten in de Ronde van Frankrijk. Hij won in 1974 ook het puntenklassement van de Tour. In 1977 was ik getuige van zijn overwinning in Charleroi, zoals ik elders op mijn blog beschrijft. In de Ronde van Italië boekte hij dertien overwinningen. Hiermee staat hij op de vierde plaats van Belgen met de meeste overwinningen in de Giro.
Na zijn carrière hield Sercu zich vooral bezig met het organiseren van zesdaagses. Dat gebeurde zowat overal ter wereld, maar zijn voornaamste bedrijvigheid was natuurlijk in het Gentse Kuipke te situeren. Het is ook daar dat ik hem een aantal keren heb ontmoet op het einde van de jaren tachtig, toen ik voor Jan Wauters verslag moest uitbrengen van de wedstrijden in het Kuipke. De beste herinnering die ik aan hem heb en die hem het meeste typeert, is volgende anekdote. Sercu had een omnium georganiseerd en daarvoor de nog piepjonge, onbekende Italiaan Silvio Martinello uitgenodigd. Martinello moest zich blijkbaar nog wat aanpassen aan de korte baan in Gent en bracht er niets van terecht. Ik ging dan ook naar Patrick en sneerde: “Waar heb je die uitgehaald?” Waarop Patrick alleen maar eens goed moest lachen. Martinello zou later Olympisch kampioen puntenkoers worden en vier keer wereldkampioen (twee maal in de puntenkoers en twee maal in de madison)…
Dat er überhaupt een wereldkampioenschap madison (ploegkoers) bestààt, mag ook op rekening van Patrick Sercu worden geschreven, net als het feit dat de zesdaagsen niet volledig uitgestorven zijn. Zijn betrachting om opnieuw vaste koppels te vormen (het is voor de echte sportliefhebber nog altijd moeilijk te aanvaarden dat men in de ene wedstrijd tegenstander van elkaar is, terwijl men de week daarop aan hetzelfde zeel zou moeten trekken), mag er dan niet helemaal doorgekomen zijn, het feit dat beide renners liefst van dezelfde nationaliteit moeten zijn (precies met het oog op dat WK), heeft wel grotendeels ingang gevonden.
Patrick Sercu was de zoon van Albert Sercu, die ook een succesvol wielrenner was, en vader van wielermanager Christophe Sercu. (Wikipedia)

Lees verder “Patrick Sercu (1944-2019)”

Fred De Bruyne (1930-1994)

Fred De Bruyne (1930-1994)

Het is al 25 jaar geleden dat Fredje De Bruyne is overleden. Ik heb hem eenmaal geïnterviewd, dat was bij het begin van 1981. Het interview vond plaats dankzij de tussenkomst van José De Cauwer die dat jaar debuteerde als assistent-sportdirecteur bij Fred, die zelf toen zijn derde jaar inging als sportdirecteur, deze keer bij Daf Trucks. Het interview had trouwens plaats in de Antwerpse vestiging van de sponsor en bovenstaande foto werd genomen door een medewerker van de firma. (*)
Lees verder “Fred De Bruyne (1930-1994)”

Hennie Kuiper wordt zeventig…

Hennie Kuiper wordt zeventig…

Vandaag wordt Hennie Kuiper zeventig jaar.

Aangezien hij de boezemvriend was van Temsenaar José De Cauwer heb ik hem destijds ook als “idool” geadopteerd. Het woord “idool” is overdreven, ik was toen al journalist en dan word je geacht geen “idolen” meer te hebben. Mijn houding tegenover Hennie Kuiper verschilt dan ook hemel en aarde van mijn enige echte wieleridool uit mijn jeugd, namelijk Rik Van Looy.
Aan de meeste belangrijke overwinningen van Hennie besteed ik aparte artikels, maar hier wil ik toch even zijn verrassend korte (toch wat doorlopende tekst betreft) Wikipedia-pagina overnemen.
Hendrikus Andreas Kuiper werd in 1972 olympisch kampioen op de weg en in 1975 wereldkampioen op de weg. Hij won in de Tour de France twee keer (1977 en 1978) de etappe naar Alpe d’Huez en werd twee keer tweede in het eindklassement, doch droeg hij nooit de gele leiderstrui. Kuiper richtte zich aanvankelijk op de grote rondes, maar ontpopte zich in de tweede helft van zijn carrière tot winnaar van grote klassiekers. Hij is nog steeds de enige Nederlander die de vier klassiekers Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije won. In november 2017 kwam zijn boek “Hennie Kuiper Kampioen Wilskracht” uit over zijn carrière. Samengesteld door Joop Holthausen, Jacob Bergsma, Kuiper zelf en zoon Bjorn Kuiper met een “woord vooraf” van Eddy Merckx.

Lees verder “Hennie Kuiper wordt zeventig…”