Twice upon a time

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat ik een brief mocht ontvangen van Louis Paul Boon. Samen met Johan de Belie had ik immers een roman geschreven onder de titel “Twice upon a time” (wellicht ging het al verkeerd bij de titel), waarvoor we tevergeefs een uitgever hebben trachten te vinden. We hebben zelfs getracht de zegen van Louis Paul Boon te bekomen (zie brief hiernaast), maar allemaal zoals gezegd tevergeefs. De enige die de moeite heeft genomen om een uitgebreide kritiek te schrijven is wijlen Leo Geerts.
Lees verder “Twice upon a time”

Het rode gras

In het programma gewijd aan Boris Vian kwamen al de facetten van deze eeuwig jonge rebel uitstekend naar boven in deze productie van Theater Poëzien, “Het rode gras”. Met deze autobiografische roman als leidraad heeft Jacky Tummers een programma in elkaar gestoken dat de toeschouwers (en dat zullen dan wel bij voorkeur scholieren uit het hoger middelbaar zijn) laat kennismaken met zowel de vitalistische kracht van Vians poëzie als met zijn bijtend antimilitarisme. Dit laatste krijgen we in niet minder dan drie vormen in de maag gesplitst: het kabareteske “Le goûter des généraux”, het cynische “Les fourmis” en zelfs het monumentale “Le déserteur” wordt door Poëzien geen onrecht aangedaan. Integendeel, door de toevoeging van de “version originale” wordt de kracht van dit nummer nog onderlijnd. Het valt dus niét moeilijk te begrijpen, Yvonne Peiren (die de tekstbrochure schreef) “dat er zo’n hetze kon ontstaan rond dat chanson”! Niets dan lof verder voor het trio Kris De Volder, Rita Seerden en vooral Jos Van Geel (in wie je soms Vian werkelijk gaat zien), maar wel een boze blik in de richting van vertaler Francis Cromphout, die Generaal Audubon op een bepaald moment akkoord laat zijn. En dat voor schoolgebruik in 1985!