Frances Farmer (1913-1970)

Frances Farmer (1913-1970)

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Frances Farmer is gestorven. Deze Hollywood-actrice is op dit moment misschien bekender door de film “Frances”, waarin Jessica Lange haar portretteerde, dan door haar eigen verdiensten en dat is eigenlijk toch wel erg jammer, want het levensverhaal van Frances Farmer is meer dan het vertellen waard…

Lees verder “Frances Farmer (1913-1970)”

King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade

King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade

Billboard published its first popular albums chart, at the time known as Best-Selling Popular Record Albums, in 1945. The chart was first published in the magazine dated March 24 (*) and included ten positions, “based on reports received from more than 200 dealers” throughout the United States. In the 40 weeks that followed, eight albums by five different artists reached the top.

Lees verder “King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade”

75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars

75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars

75 jaar geleden was “Going my way” van Leo McCarey de grote overwinnaar bij de Oscars. De film kreeg de oscar voor beste film, voor beste regisseur, voor beste acteur (Bing Crosby) en voor beste mannelijke bijrol (Barry Fitzgerald). Toch zou de film geen succes worden in de Sovjetunie en daar had de regisseur een merkwaardige verklaring voor…

Lees verder “75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars”

Jean Sablon (1906-1994)

Jean Sablon (1906-1994)

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Franse zanger Jean Sablon is overleden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet meer weet waarom ik daar ooit aandacht aan heb besteed (in het Engels dan nog wel). Ik ken de man nauwelijks…

Jean Sablon, a popular French singer and actor, was the son of a composer, with brothers and sisters who had successful careers of their own in musical entertainment. He studied piano at the Lyceé Charlemagne in Paris. He left before graduating to enroll at the Paris Conservatoire in order to concentrate on a vocal career. He started in the cabarets of Paris at the age of 17, and was subsequently accompanied on his first album by the pianist/composer Mireille_Hartuch, whose song Couchés dans le foin became a great success.
Mistinguette vraagt Jean Sablon om in haar show op te treden in de Casino de Paris in 1931. Sablon is also credited with arranging Reinhardt’s debut in a fashionable cabaret in 1933.
Tijdens een vakantie in Californië in 1937 ziet Sablon dat Amerikaanse zangers een microfoon gebruikten. Hij besloot dit te introduceren in Frankrijk en daarom gaat hij de geschiedenis in als “de zanger zonder stem”, een bijnaam die hij daardoor kreeg. Dat jaar krijgt “Vous qui passez sans me voir”, geschreven door Charles Trenet, de grote prijs van de Académie Charles Crose en breekt hij ook door in de V.S., waar hij de Franse Bing Crosby werd genoemd. Zijn bekendste nummers waren “J’attendrai”, “Je tire ma révérence”, “In the still of the night” en “Sur le pont d’Avignon”.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog had zijn zus “Le chant des partisans” gecomponeerd en tijdens de Tweede Wereldoorlog zal ze samen met zijn (en haar) broer het “Légion d’Honneur” verdienen en juist daarom heeft Jean Sablon altijd deze onderscheiding geweigerd (“toch niet omwille van een paar liedjes, zeker!”).
In 1945 viert Jean Sablon, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Brazilië heeft verbleven, zijn terugkeer met een film, “Paris chante toujours”. Aangezien hij echter te veel “veramerikaniseerd” is, is het geen succes in Parijs. In 1947 kan Jean Sablon echter opnieuw in de gunst van zijn landgenoten komen met “Les arbres de Paris” en “Aimer comme je t’aime”. Hij overleed in Cannes op 24 februari 1994 op 87-jarige leeftijd.

Bing Crosby (1903-1977)

Bing Crosby (1903-1977)

Het is vandaag al veertig jaar geleden dat de Amerikaanse zanger Bing Crosby is gestorven. Op bovenstaande foto staat hij rechts naast zijn grote rivaal Frank Sinatra. Ik heb deze foto uit de film “High Society” (1956) opzettelijk gekozen omdat hierin als het ware de “machtsoverdracht” plaatsvindt. In de Cole Porter-song “What a swell party this is” zingen ze samen immers o.a. “Oh we sing so rare, like old camembert, like baba au rhum!”, waarna Bing Crosby nog een paar bababa’s laat volgen. Daarop zegt Sinatra: “Don’t dig that kind of crooning chum!”, waarop Crosby dan weer repliceert: “You must be one of the newer fellows”.

De stijl van Crosby werd “crooning” genoemd wat “half neuriënd” betekent en, alhoewel er duidelijk een etymologisch verband is met ons “kreunen”, werd de naam juist gegeven omdat ze zo emotieloos zongen. Dit was een overblijfsel uit de tijd dat zangers door een megafoon moesten zingen en dat was uiteraard niet gemakkelijk om een zeker gevoel in je vertolking te leggen. Hugo Claus geeft er in Humo van 8/9/1998 een leuke definitie van:“Doordat we jarenlang niets dan montere Duitse wijsjes hadden gehoord, dachten we dat die platen van Crosby op een verkeerd toerental werden afgespeeld, maar dat bleek nu net croonen te zijn.”
Later zou Frank Sinatra verandering brengen in die stijl (mede dankzij de uitvinding van de elektronische mikrofoon). Zijn stijl wordt dan ook “hard crooning” genoemd, tegenover die van Bing Crosby en de zijnen “soft crooning”. Bij een hard crooner wil de emotie het dan ook wel eens winnen op de regel­maat:he skipped the beat. Hij slaat al eens een maat of een woord over, verlegt een accent, verlengt, verkort, versnelt, vertraagt, al naar gelang hij het aanvoelt.
In “High Society” speelde Bing Crosby ook aan de zijde van zijn vriend Louis Armstrong. Zij kenden elkaar al langer, maar oorspronkelijk konden blanken en zwarten “natuurlijk” niet tesamen op een podium staan. Maar wel aan de bar en in de zaal. Crosby en Armstrong trokken dan ook vaak samen op naar diverse optredens, waarbij overigens – ongelooflijk maar waar – Bing Crosby de grootste wildebras was (cfr. het antwoord van Paul Whiteman op de vraag of het “hard to work” was met Crosby: “No, but sometimes he was hard to find“). Zo leerde Crosby het skat-singing van Armstrong en introduceerde het ook bij de blanken.
Harry Lillis Crosby groeide op in Tacoma, een stad in de Amerikaanse staat Washington, samen met Al Rinker, de jongere broer van de zangeres Mildred Bailey. Crosby en Rinker hebben gebruikgemaakt van Baileys connecties in de muziekwereld om na afloop van hun schooltijd lid te worden van Paul Whitemans Rhythm Boys. Bing Crosby debuteerde er als lid van het vocale trio The Rhythm Kings. Zijn twee collega’s speelden ook nog piano en Crosby zelf deed alsof hij gitaar speelde, want “niets anders” dan een zanger werd in die tijd als een ongelooflijke geldverkwisting beschouwd.
Ondertussen beëindigde Crosby zijn studies aan een jezuïetencollege en begon rechten te studeren. Terwijl hij met collega’s op zakenreis was, zong hij in bars en verklaarde dat hij hiermee veel meer verdiende dan in zijn baan als advocaat. Hierop besloot hij zijn carrière als advocaat voor altijd op te geven en zich uitsluitend op zijn zangcarrière te storten.
In 1945 werd een Duitse bandrecorder van AEG in onderdelen naar de VS gebracht en door Ampex verder ontwikkeld. Bing Crosby financierde dit project, omdat hij in de bandrecorder grote voordelen zag voor geluidsregistratie.
Crosby was twee keer getrouwd. In 1930 trouwde hij met actrice en danseres Dixie Lee, met wie hij vier zonen kreeg: Dennis, Gary, Lindsay en Philip. Lee overleed aan eierstokkanker in 1952. Aangezien zijn tweede vrouw, de actrice Kathryn Grant, aanzienlijk jonger was dan Crosby, had hij ook nog op latere leeftijd kinderen. Zijn kinderen uit beide huwelijken behoorden daarom tot verschillende generaties.
Zijn grootste hit was zijn versie van Irving Berlins song “White Christmas”, een van de grootste verkoopsuccessen aller tijden (na “Candle in the Wind” van Elton John op nummer 2 in de eeuwige bestsellerlijst). Crosby scoorden daarnaast nog twintig gouden platen, bijvoorbeeld voor “I’ll Be Home for Christmas”, “Too-Ra-Lo-Ra-Loo-Ral”, “Swinging on a Star” en het met Dick Haymes gezongen ‘There’s No Business Like Show Business’.
Hij speelde ook in tal van films in de jaren 1930 tot 1960. Bekend is de hilarische anekdote met regisseur Leo McCarey bij diens verschijnen voor de zogenaamde McCarthy-commissie. Hij ging er prat op dat zijn films, “Going my way” en “The Bells of St.Mary’s”, in de Sovjet-Unie totaal geen succes kenden. “En dat omdat er iemand in voorkomt waar ze niet van houden,” zei McCarey. “Bedoelt u Bing Crosby?” vroeg Robert Stripling, de advocaat van de commissie, belangstellend. “Nee, God,” antwoordde McCarey met een uitgestreken gezicht. De zaal ging plat en een journalist schreef: “Dat de Godheid een contract had bij een filmmaatschappij, was iets dat men misschien al lang had verwacht, maar toen ik het hoorde, schrok ik toch nog een beetje.” 
In 1956 kreeg het door Cole Porter gecomponeerde, samen met Grace Kelly gezongen liefdesduet “True Love”, eveneens uit de film “High Society”, een Oscarnominatie en werd een evergreen. De twee hadden een jaar eerder al samen gespeeld in “The Country Girl” van George Seaton. Tijdens de opnames van deze film hadden ze ook een korte affaire, die echter werd geheimgehouden “om de reputaties van beide acteurs te beschermen“. Op dat moment waren zowel Crosby als Sinatra al uitgerangeerd door Elvis Presley en de andere rockers. Rancuneus verklaarde Crosby over Elvis: “Deze man heeft geen enkel talent en niets opvallends, tenzij zijn heupbewegingen en die zijn obsceen, dus tegen de wet.”
In 1966 draaide hij zijn laatste film. Hij speelde namelijk de dronken dokter in een remake van “Stagecoach” door Gordon Douglas, die daarin een kind helpt ter wereld komen. Het grappige is dat als er twintig jaar later nog een derde remake komt (met de country-zangers Waylon Jennings, Kris Kristoffersen, Johnny Cash en Willie Nelson, die nadien samen de supergroep The Highwaymen zouden vormen) zijn dochter het bevallende meisje in kwestie speelt.
Bing Crosby – een fanatieke golfer – stierf in 1977 na een rondje golf in Spanje – hij was ingestort vanwege een zware hartkwaal. Hij werd op de begraafplaats Holy Cross in Culver City, Californië begraven. In erkenning voor zijn inzet voor de golfsport werd Crosby 1978 postuum in de World Golf Hall of Fame opgenomen. Na het overlijden van Bing Crosby schreef zijn oudste zoon uit het eerste huwelijk een omstreden biografie, waarin hij zijn vader als een despoot beschrijft. Hij legt ook een verband met het feit dat twee van Crosby’s kinderen, Lindsay en Dennis, zelfmoord pleegden. (Wikipedia)

Lees verder “Bing Crosby (1903-1977)”

Kenneth Grahame (1859-1932)

Kenneth Grahame (1859-1932)

Eighty-five years ago today the British author Kenneth Grahame died. He was born on 8 March 1859 in Edinburgh, Scotland but in early childhood, after his mother died and his father began to drink heavily, he moved with his younger sister to live with his grandmother on the banks of the River Thames in the Berkshire village of Cookham in southern England. He was an outstanding pupil at St Edward’s School in Oxford and wanted to attend Oxford University but was not allowed to do so by his guardian on grounds of cost. Instead he was sent to work at the Bank of England in 1879, and rose through the ranks until retiring as its Secretary in 1908 due to ill health.
Lees verder “Kenneth Grahame (1859-1932)”