Biljarter sterft met keu in de hand

Biljarter sterft met keu in de hand

Tien jaar geleden viel mijn oog op het volgende artikel in mijn krant: “Biljarter sterft met keu in de hand”. De titel moet je wel niet te letterlijk nemen, maar uit de inleiding wordt duidelijk wat wordt bedoeld: “‘Als ik sterf, dan liefst tijdens het biljarten’, zei Jozef Van Der Meersch. Woensdag werd de 78-jarige Sint-Niklazenaar onwel met de keu in de hand. Hij overleed later in het ziekenhuis. ‘Hij had op geen betere manier kunnen gaan’, troost zijn weduwe zich.”
Dat deed me denken aan een stukje uit mijn televisierubriek “Hebjetgezien” in het gewestelijke weekblad De Voorpost, meer dan dertig jaar geleden…

Lees verder “Biljarter sterft met keu in de hand”

Frances Farmer (1913-1970)

Frances Farmer (1913-1970)

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Frances Farmer is gestorven. Deze Hollywood-actrice is op dit moment misschien bekender door de film “Frances”, waarin Jessica Lange haar portretteerde, dan door haar eigen verdiensten en dat is eigenlijk toch wel erg jammer, want het levensverhaal van Frances Farmer is meer dan het vertellen waard…

Lees verder “Frances Farmer (1913-1970)”

King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade

King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade

Billboard published its first popular albums chart, at the time known as Best-Selling Popular Record Albums, in 1945. The chart was first published in the magazine dated March 24 (*) and included ten positions, “based on reports received from more than 200 dealers” throughout the United States. In the 40 weeks that followed, eight albums by five different artists reached the top.

Lees verder “King Cole Trio is eerste nr.1 op de album-hitparade”

75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars

75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars

75 jaar geleden was “Going my way” van Leo McCarey de grote overwinnaar bij de Oscars. De film kreeg de oscar voor beste film, voor beste regisseur, voor beste acteur (Bing Crosby) en voor beste mannelijke bijrol (Barry Fitzgerald). Toch zou de film geen succes worden in de Sovjetunie en daar had de regisseur een merkwaardige verklaring voor…

Lees verder “75 jaar geleden: “Going my way” is de grote overwinnaar bij de Oscars”

Jean Sablon (1906-1994)

Jean Sablon (1906-1994)

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Franse zanger Jean Sablon is overleden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet meer weet waarom ik daar ooit aandacht aan heb besteed (in het Engels dan nog wel). Ik ken de man nauwelijks…

Jean Sablon, a popular French singer and actor, was the son of a composer, with brothers and sisters who had successful careers of their own in musical entertainment. He studied piano at the Lyceé Charlemagne in Paris. He left before graduating to enroll at the Paris Conservatoire in order to concentrate on a vocal career. He started in the cabarets of Paris at the age of 17, and was subsequently accompanied on his first album by the pianist/composer Mireille_Hartuch, whose song Couchés dans le foin became a great success.
Mistinguette vraagt Jean Sablon om in haar show op te treden in de Casino de Paris in 1931. Sablon is also credited with arranging Reinhardt’s debut in a fashionable cabaret in 1933.
Tijdens een vakantie in Californië in 1937 ziet Sablon dat Amerikaanse zangers een microfoon gebruikten. Hij besloot dit te introduceren in Frankrijk en daarom gaat hij de geschiedenis in als “de zanger zonder stem”, een bijnaam die hij daardoor kreeg. Dat jaar krijgt “Vous qui passez sans me voir”, geschreven door Charles Trenet, de grote prijs van de Académie Charles Crose en breekt hij ook door in de V.S., waar hij de Franse Bing Crosby werd genoemd. Zijn bekendste nummers waren “J’attendrai”, “Je tire ma révérence”, “In the still of the night” en “Sur le pont d’Avignon”.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog had zijn zus “Le chant des partisans” gecomponeerd en tijdens de Tweede Wereldoorlog zal ze samen met zijn (en haar) broer het “Légion d’Honneur” verdienen en juist daarom heeft Jean Sablon altijd deze onderscheiding geweigerd (“toch niet omwille van een paar liedjes, zeker!”).
In 1945 viert Jean Sablon, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Brazilië heeft verbleven, zijn terugkeer met een film, “Paris chante toujours”. Aangezien hij echter te veel “veramerikaniseerd” is, is het geen succes in Parijs. In 1947 kan Jean Sablon echter opnieuw in de gunst van zijn landgenoten komen met “Les arbres de Paris” en “Aimer comme je t’aime”. Hij overleed in Cannes op 24 februari 1994 op 87-jarige leeftijd.