230 jaar geleden: de eerste zoo, namelijk die van Parijs

230  jaar geleden: de eerste zoo, namelijk die van Parijs

Het principe van de “dierentuin” zoals wij dat kennen, staat al enkele tijd ter discussie, dat kon men b.v. ook niet uit de weg gaan in de reeks over de zoo van Antwerpen, die enige tijd geleden op de VRT werd uitgezonden. Daarom breng ik ook onder voorbehoud de 230ste verjaardag van wat volgens On this day de eerste echte zoo uit de geschiedenis is: le jardin zoologique de Paris.

Lees verder “230 jaar geleden: de eerste zoo, namelijk die van Parijs” →

Guillaume Martin wordt dertig…

Guillaume Martin wordt dertig…

Guillaume Martin (foto Erik Westerlinck) heeft filosofie gestudeerd en is ook schrijver. Zijn stuk “Platon vs.Platoche” heeft het in 2019 tot het prestigieuze festival van Avignon gebracht. In 2020 bracht hij het boek “Socrates op de fiets” uit. Getuigen beweren dat het zware kost is. Nu ja, Martin is dan ook zware kost gewoon: zo werd hij in de Vuelta 2020 winnaar van het bergklassement, nadat hij in niet minder dan zeven bergritten in de aanval was getrokken.

Lees verder “Guillaume Martin wordt dertig…” →

Veertig jaar geleden: “Moeder Courage” door de INS

Veertig jaar geleden: “Moeder Courage” door de INS

Laten we het eerst even hebben over die tent van de Nieuwe Scène, dan is dat meteen van de baan. Die tent, daar is al veel om te doen geweest. Mislukte brandstichting door de fascisten, dan toch vernield door een storm (zou Ons Heer soms voor de verkeerde kant hebben gekozen ?), steunactie op gang gekomen en dan als resultaat een juweel van een tent, die in de ogen van Vuile Mong vast waterlanders zal doen opwellen.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Moeder Courage” door de INS” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (363)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (363)

De Britse auteur Howard Barker was 25 jaar geleden plotseling erg « populair ». Niet minder dan drie stukken van hem werden tegelijk opgevoerd in België. Hijzelf noemt het « theatre of catastrophy ». Dat betekent dat het zich vaak afspeelt tijdens oorlogen of revoluties (Barker is historicus), omdat « momenten van chaos nieuwe krachten vrijmaken ». Zo speelt « Judith » (Arca) uiteraard tegen de bijbelse achtergrond van de belegering van Jeruzalem door de Assyriërs. Tevens wordt de toeschouwer moedwillig op het verkeerde been geplaatst wat de sympathie voor een bepaald personage aangaat. Zo worden we verondersteld te gruwen van de ommekeer die in Judith plaatsheeft, nadat ze Holofernes heeft onthoofd. Door de scheiding van het hoofd (de rede) van het lichaam krijgen immers de gevoelens de vrije loop en wordt ze alsnog opgewonden door het lichaam van de eertijds wrede tiran. Regisseur Victor Low haalt er dan Dutroux en het fin de siècle bij, maar dat werkt niet. Integendeel, door een verleidelijke vertolking door Aafke Bruining, gelooft men juist sterk in de passie van deze vrouw. (RDS in HLN, 9/6/1998)