Het is al tien jaar geleden dat, zes maand na het overlijden van Wilfried Martens, Vlaanderen opnieuw een belangrijke CD&V-politicus heeft verloren, namelijk Jean-Luc Dehaene. Partijgenoot Luc De Ryck blikte toen terug…
Lees verder “Jean-Luc Dehaene (1940-2014)”
95 jaar geleden werden de eerste Academy Awards uitgereikt. De eerste film die als “beste productie” werd bekroond was “Wings” van William Wellman, alhoewel er dat jaar ook een prijs was voor “de beste artistieke kwaliteit”. En in deze categorie werd “Sunrise” van F.W.Murnau bekroond. De hoofdactrice van deze film, Janet Gaynor, kreeg de oscar als beste actrice, maar dat was dan eveneens voor haar prestaties in “Street angel” en “Seventh heaven”, dat kon toen nog in die tijd. De regisseur van deze laatste film, Frank Borzage, kreeg overigens de oscar voor beste regisseur. De Oscar voor beste acteur ging dan weer naar Emil Jannings, voor zijn optredens in The Last Command en The Way of All Flesh. Hij moest vóór de ceremonie naar Europa terugkeren, dus stemde de Academie ermee in hem de prijs eerder uit te reiken; dit maakte hem de eerste Academy Award-winnaar in de geschiedenis.
Lees verder “95 jaar geleden: de eerste Academy Awards”
Middagpauze. Tijd om pinten te pakken met « de collega’s », schuine moppen te vertellen, opmerkingen te maken over meisjes in het café en natuurlijk ook tijd om over politiek te discussiëren, dat spreekt voor zich. Maar naar theater gaan ? Ik denk er niet aan. Een paar keer heb ik me laten vangen aan « middagen van de poëzie », want, nou ja, een middagdutje is óók nooit weg, maar theater ?
Lees verder “Veertig jaar geleden: tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater”
« Trafford Tanzi » van de Engelse auteur Claire Luckham vertelt via een serie ronden uit een catchwedstrijd, het leven van een vrouw, het emancipatieprobleem en de rollenpatronen waarmee zij geconfronteerd wordt. In de versie van het « Nieuw Ensemble Raamtheater » onder leiding van Walter Tillemans is het stuk « Pak ‘em Stanzi » virtuoos entertainment geworden. En dat is precies wat Tillemans met zijn groep beoogt: onderhoudend volkstheater, met volle zalen, want theater zonder publiek is geen theater.
Lees verder “Veertig jaar geleden: het virtuoze entertainment van “Pak ‘em Stanzi””
Yves Senden is een organist die deelnam aan het toetsenproject (piano, clavecimbel, pianoforte, tangentenflugel, orgelpositief) van Johan Huys in het museum voor sierkunst op 16 mei 1994 ter vervanging van Marc Maes. Dit was een tamelijk toegankelijke improvisatie samen met verder nog Tomma Wessel, Daan Vandewalle en Carien Verhenneman.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst”
De Vlaamse actrice Els Dottermans viert vandaag haar zestigste verjaardag.
Lees verder “Els Dottermans wordt zestig…”
Het is al tien jaar geleden dat de Italiaanse wielrenner Vito Favero (foto’s de Wielersite) is gestorven.
Lees verder “Vito Favero (1932-2014)”
Vandaag is het zeventig jaar geleden dat in Mexico-City de Oostenrijkse dirigent Clemens Krauss is overleden. Wat zat hij in Mexico-City te doen? Dat komen we niet te weten op Wikipedia.
Lees verder “Clemens Krauss (1893-1954)”
Anthony Turgis (Bourg-la-Reine, 16 mei 1994) is een Frans wielrenner die in 2019 reed voor Direct Énergie (foto Jean-Pierre Verstraete). Zijn broers Jimmy en Tanguy zijn ook wielrenner.
Lees verder “Anthony Turgis wordt dertig…”
Voor het muzikale luik van “vers macht in de nacht” tekenden vier sterke vrouwenstemmen, enkel begeleid op akoestische gitaar, als tegengewicht voor het overgrote deel van mannelijke dichters. Singer-songwriters die je niet verstaat, enkel de Gele Zaal kan zoiets bedenken natuurlijk! Behalve dan onze Vlaamse vertegenwoordigster die natuurlijk in het Engels zong. “Er is niets tegen een smartlap,” zei Piet Piryns, “als-ie maar in ’t Portugees is.” Enkel begeleid door haar spaarzame gitaarspel en wars van alle clichés, bracht de jonge Portugese zangeres Lula Pena indringende versies van de fado, Braziliaanse liederen en een vleugje morna uit Cabo Verde. Haar spel is functioneel, maar ook poëtisch. Ze zingt als een oude vertelster, die mijmert over liefde, seks, reizen en poëzie. Lula Pena brengt in trance: je verliest je in haar bevreemdende bezwering. Haar muziek, die het diepste van je ziel raakt, is zeldzaam en moet gekoesterd worden. Muziek voor als je eens heel diep getroost wilt worden, ook al is er niet echt een reden toe.
