“Niet dat ik iets heb tegen een kerkhof; volstrekt niet. Maar… er zijn die stenen! Die te vele stenen, die wanstaltige, gestolde zee van zerken, die nachtmerrie van vloekende formaten en tinten, dat volledige gemis van architectuur, die bandeloosheid, gelaten aan de lelijke ijdelheid der overlevenden – al zij deze, op zichzelf beschouwd, gewis ook aandoenlijk.” Aan het woord is professor G.M. in het verhaal ‘Shalimar’ (1943) van Johan Daisne. Hoewel: even later staat de man samen met een oude collega te mijmeren bij een oud grafmonument waar een hen onbekende ligt; de inscriptie is inmiddels vervaagd, onleesbaar. Het zet aan tot filosofische, zelfs poëtische beschouwingen. Zo’n nachtmerrie is het dus al bij al niet.