Categorie: theo’s buitelingen

Theo’s Buitelingen (59): “Zwaluwziek”

Theo’s Buitelingen (59): “Zwaluwziek”

Zwaluwziek als een wat cryptische titel. Het boek uiteindelijk maar eens gekocht. Voor 2 euro in de ramsj. Eerste en enige druk uit 2008. Met als subtitel “leven na een herseninfarct”. Auteur Anthony Mertens. Bij nadere beschouwing dezelfde Tonnie Mertens van drogisterij Mertens op de Eindhovense Hoogstraat. De zoon van Mientje van der Velden, mijn moeder had nog ooit bij haar als poetsvrouw gewerkt. Tonnie had later zijn voornaam aangepast aan zijn nieuwe grootstedelijke status.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (59): “Zwaluwziek”” →

Theo’s Buitelingen (58): list en bedrog

Theo’s Buitelingen (58): list en bedrog

Vandaag in de krant weer een stukje van gelauwerd columnist Bert Wagendorp met als opening een citaat van de “eminente wielerschrijver in ruste Herman Chevrolet”. Toch nog maar eens een commentaar mijnerzijds opgezocht. Het speelde in die dagen dat Woutje Poels – bij wijze van spreken – in de Tour met stoffer en blik werd opgeveegd na een horror crash. Een Italiaan vond het nodig om een neo uit zijn ploeg opdracht te geven zijn regenjasje weg te brengen, aan zeventig per uur op een brede dalende weg. Met fatale gevolgen natuurlijk. Maar onzen Herman vond dat kennelijk maar klein bier. Welnu het is wat gedateerd maar nog altijd van toepassing. Ziehier mijn konterfeitsel van toen.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (58): list en bedrog” →

Theo’s Buitelingen (56): Vol op de bek

Theo’s Buitelingen (56): Vol op de bek

Lierop, 5 juli 1970. De koers van de aspiranten – toen nog  als ‘adspiranten’ geschreven – is gedaan. “Op de de eerste plaats Rik Sentjens (*), Budel. Tweede plaats Wim Daniëls, Aarle-Rixtel. En de derde plek voor Frans Verstappen uit Neerkant.” Godfather-speaker Cor Wijdenes laat ze nog even gladjes over de tong rollen, de namen van de eerste drie aankomenden.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (56): Vol op de bek” →

Dertig jaar geleden: Lance Armstrong wordt wereldkampioen in Oslo

Dertig jaar geleden: Lance Armstrong wordt wereldkampioen in Oslo

Het is vandaag al dertig jaar geleden dat een nog jonge Lance Armstrong wereldkampioen werd in het kletsnatte Oslo. Mijn Nederlandse correspondent Theo Buiting schreef er enkele jaren geleden een bijdrage over onder de titel “Zie de mannen vallen”…

Lees verder “Dertig jaar geleden: Lance Armstrong wordt wereldkampioen in Oslo” →

Theo’s Buitelingen (55): De Kift

Theo’s Buitelingen (55): De Kift

Langzaam loop ik naar de douches. We zijn in Pô vlakbij de grens met Ghana. Onze tentjes zijn opgezet op een kazerneterrein van de paracommando’s; de uitvalsbasis voor de laatste twee staatsgrepen. Nog altijd is het bloedheet en gelukkig is er nu een echte douche in plaats van een armetierig straaltje uit een forse watertank boven op een Sahara-truck.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (55): De Kift” →

Theo’s Buitelingen (54): Il controllo medico, de sportkeuring

Theo’s Buitelingen (54): Il controllo medico, de sportkeuring

Voor Vaderdag kreeg ik laatst een oximeter. Een meterke om de zuurstofsaturatie te meten. Bekend uit de barre coronatijden. Ter complementering van mijn hulpmiddelen voor self monitoring ,zoals dat tegenwoordig heet. Een bloeddrukmeter en oorthermometer had ik al benevens een box met vers aangevulde medicatie.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (54): Il controllo medico, de sportkeuring” →

Theo’s Buitelingen (52): A tombeau ouvert…

Theo’s Buitelingen (52): A tombeau ouvert…

Vandaag twee in het oog springende advertenties in de krant. Opmerkelijk en markant.  Kennelijk hadden Kwaad en Van Hulzen zich al met hun ontvangst aan Gene Zijde verzoend. Een rijk ziekbed was nogal nieuw voor mij. Tot nu toe was een rijk en vol leven toch zo’n beetje het  standaard en herkenbare cliché. Voor renner Gino Mäder  in ieder geval geen advertentie met een dergelijke referentie. Niks rijk en vol. Zomaar van de Albula afgekukeld en erin gebleven. Dieptragisch . Een jong leven in de knop gebroken, zo heet dat toch. Woutje Poels, mijn gouwgenoot, met zijn makkers van de ploeg Bahrain gingen als eerbetoon in linie over de streep. Net als de Engelse ploeg in de Tour heel lang gelden na de dood van Tommy Simpson op de Ventoux. Mäder, Simpson, Casartelli, Weylandt en zoveel anderen, allemaal in het harnas gestorven. Allemaal anders maar even fataal. In naam van de sport en in de hoop van de glorie.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (52): A tombeau ouvert…” →

Theo’s Buitelingen (51): “Koersen” om des keizers baard

Theo’s Buitelingen (51): “Koersen” om des keizers baard

Het was al efkes geleden dat ik er geweest was. Nou ja eventjes; het dateerde in feite al van 1965. Zondag 25 juli om precies te zijn. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Nog naar de vroegmis gegaan, die van de duivenmelkers en de renners. En van de ouden van dagen, want die denken dat ze altijd te laat komen. Nou nog hoor. Kijk maar eens ’s morgens. Al vóór acht uur staan ze al aan de deur van de Jumbo. Aauw mense mî hun bodschappetasse. Kennelijk FOMO !

Lees verder “Theo’s Buitelingen (51): “Koersen” om des keizers baard” →