Categorie: nederlands toneel gent

Dertig jaar geleden: “Onder de torens” (Hugo Claus) in het NTG

Dertig jaar geleden: “Onder de torens” (Hugo Claus) in het NTG

“Onder de torens” werd in het NTG opgevoerd in een regie van Sam Bogaerts (“Claus is voor mij toch jarenlang een ouwe zeiker gebleven die enkele goede gedichten had geschreven”, HLN 15/10/93), die echter volgens Jef Demedts op de helft van de repetities niet eens aanwezig geweest was (tegen Ingrid van der Veken in Het Laatste Nieuws: “Ja, ik ben heel combattief als het om het NTG gaat, voor 75 procent zijn voorstellingen hier gered door de acteurs. Herinner je je die rel bij de opening van de nieuwe schouwburg met Onder de Torens van Hugo Claus? Wel, Sam Bogaerts is als regisseur op de helft van de repetities niet eens aanwezig geweest!”).

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Onder de torens” (Hugo Claus) in het NTG” →

35 jaar geleden: « Marat/Sade » afgevoerd…

35 jaar geleden: « Marat/Sade » afgevoerd…

« De vervolging van en de moord op Jean Paul Marat opgevoerd door het toneelgezelschap van het krankzinnigengesticht van Charenton onder leiding van de heer de Sade » of kortweg « Marat/Sade » van Peter Weiss is 35 jaar geleden een vroegtijdige dood gestorven in het Gentse Tolhuis-complex dat gedurende dat seizoen door het N.T.G werd bespeeld.

Lees verder “35 jaar geleden: « Marat/Sade » afgevoerd…” →

Dertig jaar geleden: “Het Salon” in het NTG

Dertig jaar geleden: “Het Salon” in het NTG

Sam Bogaerts was vanaf het seizoen 1993-1994 verantwoordelijk voor “Het Salon”, een “experiment” dat in dat seizoen is van start gegaan in het NTG. Sam Bogaerts is in Gent terechtgekomen na zijn “Hollands avontuur” (aan Toneelgroep Amsterdam hield hij naar eigen zeggen namelijk een heroïneverslaving over). Hij is altijd al een speciaal geval geweest. Hij is pas naar de toneelschool getrokken toen hij reeds 27 was. Daarvóór deed hij allerlei jobs: boekhouder, chauffeur, dokwerker, expediteur… Hij had immers zelfs niet eens de middelbare school uitgedaan. Het was pas toen zijn huwelijk op de klippen liep en hij een meisje ontmoette dat toneel studeerde dat hij ook enige belangstelling voor toneel begon te ontwikkelen. Ik zeg wel “enige”, want eigenlijk gaat hij ook nu nog altijd enkel “om professionele redenen” naar theater. Hij vindt het immers niet vervelend, maar overbodig. Zelfs het conservatorium in Brussel heeft hij niet afgemaakt, omdat hij ruzie kreeg met Jan Decorte (terecht m.i.: hij moest iemand écht pijn doen en dat weigerde hij). Dat maakte evenwel niet veel uit, want hij had toen al De Witte Kraai gesticht.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Het Salon” in het NTG” →

Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)

Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)

De komedies van Shakespeare, als je’t mij vraagt is daar al meer om te doen geweest dan om z’n tragedies of historische stukken. En terecht want, al hanteert Old Will telkens zowel woord- als situatiehumor, beide vormen zijn heden ten dage zo geëvolueerd dat de oude meester toch niet echt meer kan worden gesmaakt. Tegen de tijd dat hij één Elisabethaans woordenspel heeft ontwikkeld, heeft Freek De Jonge er reeds tien opzitten en situaties met vermommingen en afluisteren vind je ten hoogste nog in films van het allooi van « De schachten in Tirol ». Daarom heeft regisseur Jean-Pierre De Decker er goed aan gedaan de actie over te plaatsen naar een Zuid-Amerikaans land rond de eeuwwisseling om tegen de achtergrond van een operetterevolutie deze operetteklucht over al of niet vermeende maagdelijkheid en de onvermijdelijke « battle of the sexes » te laten plaatsvinden. Kan men immers eventueel vraagtekens plaatsen bij « schaamteloze » parodieën op « Hamlet » of « Romeo and Juliet », dan komen Shakespeares komedies enkel nog echt tot leven indien ze overdreven in de verf worden gezet.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden ging in het NTG “Voorjaarsontwaken” van Frank Wedekind in première en dat ging zoals gewoonlijk gepaard met enkele evenementen. De première zelf werd gevolgd door een dubbeloptreden. In de inkomhall speelde de covergroep Flashback en in de foyer het jazzcombo Out of the Blue. ’s Anderendaags was er op de middag een optreden van Paul Couter (rechts op de foto) en ’s avonds bracht sopraan Judith Vindevogel een recital met fin de siècle-muziek. Tot slot was er op maandag de film “Wälsungenblut” van Rolf Thiele. * In zekere zin sloot ook het concert in de Vlaamse Opera aan bij de sfeer die door het NTG wordt opgeroepen, maar dat zal wel puur toeval zijn. Bariton Michael Kraus bracht immers met het opera-orkest, geleid door Bernhard Kontarsky, de “Frühe Lieder” van Mahler in een bewerking van Luciano Berio. De vierde symfonie van Bruckner sluit daar uitstekend bij aan. * Dat is natuurlijk allemaal “fin de siècle” van vorige eeuw. Wie het huidige fin de siècle wilde meemaken, kon dit in de Rode Pomp met het Spectra Ensemble of bij Logos met slagwerker Bassam Abdul-Salam. (RDS in HLN van 23/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

Het theaterseizoen loopt op z’n einde. En wie zal dat met deze temperaturen durven tegenspreken? Zelfs “Ten Oorlog” zou dan het onderspit moeten delven tegen de concurrentie van de terrasjes. Maar goed, het seizoen loopt dus op z’n einde, wat o.a. te merken is aan het feit dat 25 jaar geleden de laatste zolderhappening plaatsvond in Arca en men beloofde allerlei verrassingen. * Hopelijk wordt het echter geen “gezellig onderonsje dat ontaardt in een hilarische scheldpartij”. Of misschien juist wel, want zo trachtte althans Het Gevolg bezoekers te lokken voor hun voorstelling van “Aan het eind van de aspergetijd” in de Domzaal van Vooruit. * Qua sfeerschepping was dit zowat de vrouwelijke tegenhanger van “De Broers Geboers” in het Nieuwpoorttheater. * Toch werden in deze theatrale nadagen nog drie nieuwe producties op ons losgelaten: het NTG gaf een try-out van “Voorjaarsontwaken”, Dinska Bronska deed de Tinnen Pot aan met “De Wandelende Jood” en er was vooral Theater Antigone met “Ge moet niet per se ananas gegeten hebben” in de Veeartsenijschool. (RDS in HLN van 20/5/1998)