Vijftien jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Vijftien jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Vandaag precies vijftien jaar geleden interviewde ik Daan van den Durpel in Arca, omdat hij daar het stuk “U bent mijn moeder” van Joop Admiraal bracht. Het is een stuk, waarin een zoon afscheid neemt van zijn tachtigjarige, stervende, dementerende moeder. Beide rollen werden hierin gespeeld door Daan. Alhoewel het een zeer aandoenlijke vertoning was, werd het interview voorafgegaan door een slapstickachtig gebeuren.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel”

Kanttekeningen bij de Lokerse Feesten (in 1978!)

12 goe vaulsIn mijn opinie hebben de Lokerse Feesten het grote voorbeeld van het Gentse Feesten op het Sint-Jacobspleintje overvleugeld. Akkoord, misschien is het nog wat vroeg om al met dergelijke verklaringen uit te pakken, maar tijdens het openingsweekend was « de grote sfeer » er toch reeds, terwijl die op het pleintje van Walter De Buck wel definitief zoek schijnt te zijn. Daarom dat wij het pessimisme van sommige « aschrante Lokereneirs » niet delen, omdat de grote massa niet kwam opdagen. Ze mogen namelijk niet vergeten dat de organisatie van De Buck juist daardoor haar intiem karakter heeft verloren. Walter zelf zal de eerste zijn om toe te geven dat de beste Gentse Feesten de vroegste waren, toen — als het regende — het nog mogelijk was dat alle toeschouwers in zijn « Trefpunt » konden gaan schuilen.
Lees verder “Kanttekeningen bij de Lokerse Feesten (in 1978!)”

Johan Verminnen op de Lokerse Feesten 1978

Johan Verminnen op de Lokerse Feesten 1978

Daarna kampte Johan blijkbaar met een gebrek aan materiaal, waardoor hij zich in 1979 niet alleen tot een single moest beperken, maar het betreft dan nog twee Brusselse “traditionals”: “Rue des Bouchers” en “P’tits oiseaux”. Toch is het een stevige aanrader geworden omdat Johan naast zijn eigen getalenteerde begeleiders nog de steun heeft gekregen van het crème de la crème van de Vlaamse pop zoals Jean Blaute, Roland en Big Bill. Op de Lokerse Feesten liet hij zich zelfs “begeleiden” door ouwe gabber Raymond Van het Groenewoud.
Lees verder “Johan Verminnen op de Lokerse Feesten 1978”

Raymond was weer in Lokeren, wij ook

In de zomer speelt Raymond opnieuw op Torhout/Werchter, nu voor het eerst op de grote weide (waardoor Jean Blaute, die geplaagd wordt door diarree, het bijna letterlijk in zijn broek doet) en ook opnieuw op het Feest van de Rode Vaan, waar hij wellicht de enige live-versie ooit van “Markies de Sade” brengt, een nummer uit “Ethisch reveil”. Hij speelt ook “Apache” van The Shadows, want in die tijd spelen Raymond en de Centimeters ook gewone bals. Zo zie ik hen b.v. in Beveren.
En dan was er Lokeren, waarvoor ik in De Voorpost uiteraard Raymond van het Groenewoud als tip noteerde: “Hij is de grootste. Ik schreef het reeds eerder en ik blijf het herhalen. Maar in plaats van in herhaling te vervallen, kan ik misschien even zijn nieuwigheden belichten, zoals hij ze heeft gebracht in Torhout (Woodlandfestival). Van zijn bestaande nummers kreeg enkel “Dademelee” een ander arrangement mee (een lange Pink Floyd-achtige intro), maar er waren wel vier nieuwe nummers te beluisteren. Zo was er natuurlijk zijn nieuwe reggae-single “Trek het je niet aan”, maar nog veel beter waren “Jaloers” en vooral het schitterende “Aalst, stad mijner drooomen”, waarop Jean Blaute zijn diploma van de accordeonschool nog eens bovenhaalt. Het vierde was “Tederheid”, maar blijkbaar was ik dan zelf met tedere dingen bezig, want dat herinner ik me niet precies.”
Lees verder “Raymond was weer in Lokeren, wij ook”

RVHG op de Lokerse Feesten 1978

Wie zei er ook weer dat het Waasland een achterlijke streek was op rockgebied? Zeker Raymond van het Groenewoud niet! Het overdonderende succes dat hem vorig jaar op de Lokerse Feesten en in de Sint-Niklase stadsschouwburg te beurt viel, is hij nog steeds niet vergeten. Toen ik hem erop attent maakte na de première van zijn nieuwe show in de Brusselse Beursschouwburg dat het publiek wel waarderend maar niet “wild” klapte in tegenstelling tot bovengenoemde gebeurtenissen, wedervoer hij dat dit toch werkelijk uitschieters waren in zijn carrière.
Lees verder “RVHG op de Lokerse Feesten 1978”

RVHG op de Lokerse Feesten 1977

In augustus speelt Raymond op de Lokerse Feesten en ik noteerde: “F.C.Bien Servi-K.S.Vuurwerk 1-0, doelpunt gescoord door Ludo Koeck in de tiende minuut van de eerste helft”. R.V.H.G. knalde er immers weer eens in (“Oh, knalde hij er maar bij mij zo in,” zuchtten de door Amelinckx gebouwde meisjes die rond het podium samentroepten). De vonken sloegen eruit, letterlijk en figuurlijk, want Raymond wist met zijn groep Bien Servi (vingerwonder Jean Blaute op piano en soms ook op gitaar, al verraste Raymond zelf ons ook door zijn kwaliteiten op dit instrument, de stevige Stoy Stoffelen op drums en de bescheiden maar briljante Mich Verbelen op bas) het vuurwerk dat in de nabijheid werd afgestoken te overtroeven. Al moet het Lokerse publiek zeker ook een pluim krijgen voor zijn aandeel in dit succes: Raymond zat immers juist in een akoestisch gedeelte toen de kanonnade een aanvang nam, maar geen nood, duizend kelen brulden “Bleke Lena” mee, alsof het de allerlaatste hit van Eddy Wally was, wiens beeltenis overigens heel symbolisch de voeten van Raymond sierde.
Van het Groenewoud was zo ingenomen met de reacties van het publiek dat hij een aantal “gastvedetten” op het podium sleurde, zoals violist Wiet van de Leest (Douce Ambiance, Rue du Village, Rum) en “ge moogt niet klagen vanavond want ziehier Elvis zelf” zijnde Firmin Timmermans met “I just can’t help believing”. Toen zaten we al bij wat men dan noemt de “bisnummers”, maar Raymond ging in één ruk door: “Gloria”, “Some kinda wonderful”, zelfs “Save your kisses for me”. En toen het publiek (na een herneming van “Meisjes”) nog om meer schreeuwde, gooiden zij er maar een rotversie van “We shall overcome” én een Luk Bral-afgang tegenaan (*). Het mocht echter niet baten: ook dit werd meegebruld. Na ongeveer een half uur kreeg een accordeonist de verhitte jongeren (waaronder wijzelf! hoera, we zijn nog jong!) weer op hun plaats met een overjaarse versie van “Daar bij die molen” (of zoiets): de revolutie werd alweer een jaar uitgesteld…

Ronny De Schepper

(*) Ik citeer mezelf hier (in De Voorpost), maar ik geef toe dat ik ook niet meer weet wat ik hiermee bedoelde.