Het is vandaag al dertig jaar geleden dat oud-Rode Vaan-redacteur Vic Van Saarloos is overleden. Hij was amper zeventig jaar geworden. Op weg naar zijn crematie reed mijn toenmalige vriendin hopeloos verloren, zodat we pas op het kerkhof arriveerden toen alles al achter de rug was. Ik had nog net de kans om mijn medeleven te betuigen aan zijn weduwe. Van de andere aanwezigen herkende ik niemand, tenzij… Jan Debrouwere.
Lees verder “Vic Van Saarloos (1924-1994)”
Het is vandaag dertig jaar geleden dat ik Lode Willems bij hem thuis ben gaan interviewen. Of om eerlijk te zijn: ik vergezelde eigenlijk de hoofdredacteur van een socialistisch jeugdmagazine, dat een themanummer aan parawetenschappen zou wijden. Met de bedoeling ze onderuit te halen natuurlijk. Lode was echter zo overtuigend dat het interview nooit is verschenen. Toch één fragmentje eruit, namelijk zijn antwoord op de obligate vraag “hoe het zo is gekomen?”
Lees verder “Dertig jaar geleden: op bezoek bij Lode Willems”
Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat ik een mail ontving van mijn zeer geachte en geliefde confrater Lode Willems met daarin de volgende trieste mededeling: “Toen ik zo’n maand geleden met Jan Debrouwere belde, zei hij me dat hij nog maar eens naar het ziekenhuis moest. Dat was de laatste paar jaren wel al meer gebeurd, zo om het halve jaar, voor een controle. Deze keer kon het wel wat langer duren, vertelde hij me. En ik had niet door dat het ernstiger was. Intussen ben ik trouwens zelf ook nog eens het ziekenhuis ingedoken. Niet voor lang, even naar de spoeddienst cardiologie om mijn op hol geslagen hartpomp te kalmeren, van 211 slagen per minuut tot een rustiger 60. Vorige week liep ik te denken aan Jan, en dat ik hem toch eens zou gaan opzoeken. Maar ik ken mezelf, ik reageer traag. En eens te meer heb ik niet snel genoeg geluisterd naar wat mijn onderbewustzijn me influisterde. Dinsdag kreeg ik een mail: Jan Debrouwere overleed in de nacht van 1 op 2 juni in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen…”
Lees verder “Jan Debrouwere (1926-2009)”
De expo ‘Drie eeuwen grafische industrie’ in het Gentse Industriemuseum dompelde je vijf jaar geleden onder in de drukkerijen van weleer, van 1750 tot vandaag.
Lees verder “Vijf jaar geleden: ‘Drie eeuwen grafische industrie’ in het Gentse Industriemuseum”
Vandaag is het 35 jaar geleden dat Jan Mestdagh als laatste van de vertrouwde redactie De Rode Vaan heeft verlaten. Jan was tien jaar mijn gewaardeerde collega geweest op de redactie van De Rode Vaan en later heb ik nog vijf jaar met hem doorgebracht bij de C.S.C.
Lees verder “35 jaar geleden: Jan Mestdagh verlaat De Rode Vaan”
Vandaag is het 35 jaar geleden dat mijn laatste artikel voor De Rode Vaan is verschenen. Ik had het de toepasselijke titel “Wie schrijft, vertrekt” gegeven, ook al verzin ik in de inleiding daarvoor een totaal andere reden dan wat het werkelijk betekende. Het klopte overigens ook niet. Het bleek uiteindelijk mijn laatste artikel als vaste redacteur te zijn geworden, want na mijn desastreuze avonturen bij De Batselier bleek ik al vlug weer op de journalistiek aangewezen om aan de kost te komen. Als free-lancer mijn stukken kwijt raken in de burgerpers, zoals wij die kranten en weekbladen destijds noemden in De Rode Vaan, bleek niet zo makkelijk te zijn en al gauw kwam ik alweer bij De Rode Vaan terecht, maar deze keer dus als losse medewerker.
Lees verder “35 jaar geleden: “Wie schrijft, vertrekt””
Het is al 35 jaar geleden dat Jo Clauwaert De Rode Vaan heeft verlaten. Dat was dus een maand vóór mij en twee maanden vóór Jan Mestdagh. Wij waren de drie laatste overlevenden na het conflict tussen de partijleiding en de redactie.
Lees verder “35 jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan”
65 jaar geleden verscheen De Rode Vaan voor het eerst als weekblad. Als dagelijkse krant was het immers niet langer leefbaar.
Lees verder “65 jaar geleden: De Rode Vaan wordt een weekblad”
Traditiegetrouw bladerden we even terug in de nummers van het afgelopen jaar en plaatsten voor uw (en ons) gemak de belangrijkste artikels op een rijtje. In tegenstelling tot vorige jaren streefden we deze keer wel volledigheid na. Met dien verstande dat de onderwerpen van vaste rubrieken zoals het standpunt, binnen- en buitenbeentje, de column, televisie en activaria niet werden opgenomen. Om het geheel ook bruikbaarder te maken sommen we nu de artikels op per thema en niet per nummer, zoals in het verleden.
Lees verder “In 1983 hadden wij oog en oor voor…”
Ik had geen passende illustratie om dit artikel te illustreren, dus grijp ik maar even terug naar de foto van de redactie van De Rode Vaan bij de verhuis naar de Lemonnierlaan in 1981. Het is bedoeld als een soort van uitwuiven, want van de erop afgebeelde redacteurs (v.l.n.r. René en Piet Lampaert, Lode De Pooter, Miel Dullaert, ikzelf en Jan Vermeersch) blijven eind 1988 enkel nog Miel Dullaert en ikzelf over. En in het geval van mezelf: dat zal enkel nog duren tot eind februari 1989. Vanaf dan blijft Miel Dullaert nog als enige over. Hij staat dan wel aan het hoofd van een vernieuwde redactie, die zichzelf in De Rode Vaan nr.52 van 1988 (waaruit dit overzicht komt) wel als volgt aankondigde:
Lees verder “35 jaar geleden hadden wij oog en oor voor…”
