De tijd holt onverstoorbaar verder en zelfs twee bladzijden theaterrecensies per week in De Rode Vaan kunnen niet alle producties tijdig opvangen. Daarom deze week in een notedop tien voorstellingen die helaas bijna alle reeds verdwenen zijn (zoals de tien kleine negertjes van Agatha Christie), maar om een compleet beeld te geven van het theaterseizoen vinden we het toch nog zinvol om er kort enkele beschouwingen rond te weven. (De Rode Vaan nr.2 van 1985)

1.Opera Voor Vlaanderen: Samson en Dalila
Het Antwerpse publiek was zo opgetogen dat na twintig jaar eindelijk weer deze opera van Camille Saint-Saëns op het programma stond dat het in zijn euforie blijkbaar niet hoorde dat Arley Reece zich maar moeizaam door de omvangrijke Samson-partij ploegde en dat Livia Budai als Dalila naast een briljante tweede akte intonatieproblemen had in I en III. Niemand bekommerde zich om de pijnlijk bezette kleinere rollen, waarin enkel Jean Segani als hogepriester een volmaakt idiomatische vertolking bracht. Dezelfde euforie moet bij het publiek ook gezichtsverbijstering hebben veroorzaakt, want iedereen bleek tevreden met het afschuwelijke, zwarte, sfeerloze, kubistische decor en de statische enscenering van Ronny Lauwers (W.M.).
2.Vlaamse Kameropera: La Finta Semplice
De techniek van de ondertiteling is nu ook tot de opera doorgedrongen (synchroon op een band boven de scène), maar bij deze jeugdopera van Mozart leidde dat toch tot vermoeidheid, omdat de afstand van het podium naar de tekst te groot is, zodat men een keuze moet maken. Geheel conform met de trend filmregisseurs in de opera aan het werk te zetten, was de regie hier in handen van Harry Kümel. Het resultaat was schitterend. Zuiver muzikaal was de avond niet zo genietbaar : barokwerkjes verdragen geen zwakheden ! Deze uiterste verfijning kan de VKO niet brengen, daarom zou een ander repertoire aangewezen zijn (W.M.).
3.Muntconcerten: Blauwbaards burcht
De vertolking van Kolos Kovats in deze opera van Bela Barfok (in concertuitvoering) was fenomenaal, maar Sylvia Sass ontgoochelde vreselijk. En dat terwijl wij er jaren geleden een der grootste prima-donna’s meenden in te hebben ontdekt. Was ze misschien ziek ? (P.T.)
4.Muntconcerten: La damnation de Faust
Wij houden niet van tenors en Kenneth Riegel slaagde er niet in deze houding te veranderen in dit werk van Berlioz. Katherine Ciesinski bracht een ontroerende Marguerite; doch de revelatie van de avond was José Van Dam, de Belgische bas-bariton. Zowel qua présence als qua zangtechniek is hij voor het ogenblik één der grootste ter wereld (P.T.).
5.Ballet Van Vlaanderen: Romeo en Julia
De choreografie van Valery Panov was inventief, realistisch en de nodige humor ontbrak niet. De expressie van de dansers was fantastisch. De typering van de twee verliefde zorgeloze jonge mensen zich verenigend in de dood was subliem, dankzij de prestaties van Ben Van Cauwenbergh (Romeo) en Vivien Loeber (Julia). Tom Van Cauwenbergh verdient een extra vermelding als Tybalt, de neef van de gravin Capulet. De decors van David Sharir en de kostuums van Leo Bei waren verzorgd. De muziek van Prokofiev ware echter beter gediend met een bandopname (P.T.).
6.Opera Voor Vlaanderen: Coppélia
De mindere goden van het gezelschap waren ondertussen bedrijvig in een herneming van « Coppélia », het sprookjesballet van Léo Delibes. Op een paar uitzonderingen na bestond de groep uit de jongste lichting, op de koop toe aangevuld met leerlingen van het Stedelijke Instituut voor Ballet. Dat maakt enerzijds dat de aarzelingen en de onzekerheden die we vorig seizoen reeds aanstipten nog niet verdwenen waren, maar anderzijds was het echt verfrissend al deze jonge mensen met enthousiasme aan het werk te zien (R.D.S.).
7.Nederlands Toneel Gent: Vrouwen van Troje
U zal zich nog wel herinneren dat het NTG destijds met « Lysistrata » van Aristofanes in een regie van de Griek Stavros Doufexis internationale lof heeft geoogst (deze productie wordt op 15, 16 en 17 februari trouwens hernomen). Doufexis heeft in dit tweede stuk echter alles opgeofferd aan de mooie vormen en op die manier ervoor gezorgd dat de acteurs hoegenaamd geen mogelijkheid kregen om echt te « acteren ». Door het gebruik van maskers werden zij verplicht constant te roepen wat de verstaanbaarheid van de stroeve vertaling van Alfons Goris ook al niet ten goede kwam. Na de ook qua intonatie « moderne » opvoering van « Medea » in Controverse, durven we ons zelfs afvragen of deze Griekse tragedies nog wel opvoerbaar zijn zonder dat er ingrijpende wijzigingen worden aangebracht. « Blindeman », Hugo Claus’ visie op « Koning Oedipus », zal ons dit in het NTG zelf nog duidelijk moeten maken in de maand maart (R.D.S.).
8.Koninklijke Nederlandse Schouwburg: Revu 85
In een realisatie van Paul Celis zorgde de KNS met « Revu 85 » voor ontspannend amusement dat bovendien door de satirische inslag van een groot deel van de sketches ook het intellect aansprak. Het merendeel van de teksten, die alle los van mekaar staan, waren van de hand van Jo Coppens en Bernard Verheyden. Er zat ook één klassieker bij van vroeger : « Het Antwerps als Wereldtaal » van Joris Diels. Visueel attractieve dansnummers, in hoofdzaak uitgevoerd door leerlingen van de Stedelijke Balletschool ondersteund door twee breakdancers uit Engeland zorgden voor de nodige glitter en afwisseling. Ook werd voor de gelegenheid Nikki Langley aangeworven als zangeres. (J.S.)
9.Toneelgezelschap Ivonne Lex: Het behouden huis
Van solotheater moet je houden. Het is wellicht de droom van menig acteur om ooit eens helemaal alleen een publiek twee uur lang te weten boeien. Na vele anderen voor hem heeft nu ook Frans Maas voor TIL in het vernieuwde « Appeltje » het experiment gewaagd. Het werd niet alleen acteurstheater, maar ook auteurstheater, want zonder één enkele wijziging werd door hem in een regie van lvonne Lex de novelle « Het Behouden Huis » van W.F.Hermans gevisualiseerd. Als je je na de eerste tiental minuten kon laten meedragen door het verhaal (maar maar dat duurt bij ’t lezen ook soms wel eens wat), bleef de concentratie nagenoeg permanent aanwezig om je als toeschouwer in de verbeeldingswereld van het verhaal te verplaatsen (J.S.).
10.Eigentijds Podium: Macbeth
Macbeth refereert aan het gelijknamige drama van Shakespeare. Hieruit werden de hoogtepunten tot sterk herkenbare beelden opgetild. Beelden die als een stripverhaal in elkaar gaan vloeien. Het bijzonder fraaie visuele aspect van deze productie is met zulkdanig veel zorg benaderd, dat het inhoudelijke van de voorstelling geweld wordt aangedaan. Zowel decor (H. Dobbertin), een kleine volkomen uit witte doeken bestaande binnenruimte van een kubus in perspectief, als de belichting (M. Van Kets) zijn gewoon schitterend. Komt daarbij de prachtige muziek (naar Verdi en Weber) en de professionele zang. Kortom, een erg goede productie waarbinnen enkel de verhouding tussen de diverse artistieke disciplines soms wat ongelukkig is. (L.P.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.