Deze morgen zowat gelijktijdig een doodsbrief in mijn brievenbus en een mail van Emiel Dullaert om mij het overlijden te melden van Joost Vandommele. Joost was net als Miel afkomstig van Sint-Niklaas, maar toch heb ik hem pas leren kennen op de trein tussen Brussel en Gent, toen ikzelf (net als Miel) op De Rode Vaan werkte en Joost als ik me niet vergis op de dienst pensioenen van de NMBS in de Zuidertoren. Joost was afkomstig uit een flamingantische familie, maar schoof zelf steeds meer op naar links (al zou hij zijn Vlaamsgezindheid nooit verloochenen). Hij had een abonnement op De Rode Vaan, maar toch werd er op de trein niet zo heel veel over politiek gesproken, maar des te meer werd er… gekaart! Dat deed Joost dan vooral met zijn vrienden/collega’s van het werk, maar als er een man te kort was, dan was er altijd wel fotograaf Jo Clauwaert of ikzelf om ter hulp te schieten. Op die manier groeide er een oprechte vriendschap, zodat ik o.a. aanwezig was op het trouwfeest van Joost in de Vooruit. Opmerkelijk daarbij was dat hij geen huwelijksgeschenk verwachtte, maar dat we wel werden verondersteld aan de ingang een geldelijke gift te doen voor de IRA. Voor de rest herinner ik mij van dat trouwfeest vooral dat ik er geslowd heb met Vera Dua. Het lijkt ongepast dat nu te vermelden, maar ik vind het typisch voor de figuur van Joost: hij was een bruggenbouwer tussen verschillende ideologieën.

Omdat ikzelf nadien steeds minder en minder buiten kwam, zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren, maar af en toe kwam ik hem wel eens tegen, zoals b.v. op een avond over de Tempeliers. Joost was toen net door een auto aangereden, meen ik me te herinneren, hij zag er alleszins gehavend uit. De banden tussen Joost en Miel daarentegen werden ondertussen steeds nauwer aangehaald. Miel zal dan binnenkort ook een uitgebreide bijdrage wijden aan Joost op zijn blog. Deze tekst zal (met dank aan Miel) ook op mijn blog verschijnen. Hier is alvast een eerste, korte bijdrage van Miel.

“Het werd verwacht, maar toch is het overlijden van Joost Vandommele (1956-2019) nog een schok. Een politieke vriend is niet meer. Zijn overlijden schokt zijn gezin met zijn echtgenote Chris en de kinderen Katrien en Sanne. We wensen hen alle sterkte de komende dagen, weken en maanden.

Hij was een man van links en Vlaams engagement in woord, geschrift en daad. Hij was vakbondsman én links flamingant. Hij laat ons een grote erfenis achter, een erfenis van inspirerende herinneringen en idealen die één mensenleven overstijgen.

Joost, rust in vrede. We zullen U altijd in onze gedachten hebben en doen wat je zo graag wilde: doorgaan, elk op zijn terrein.

Joost overleed op maandagavond 28 oktober jl. thuis in Ledeberg-Gent na een slepende ziekte.

De afscheidsplechtigheid  heeft plaats in het rouwcentrum Westlede-Lochristi op zaterdag 9 november- 14u.

Daarna volgt een In memoriam dat we samen met hem hebben opgesteld en als zijn politiek testament kan gelden.

Miel Dullaert

maxresdefault

Voor Miel was het overlijden van Joost dus geen verrassing, maar voor mij wel, aangezien het al meer dan twee jaar geleden was dat ik Joost nog had gezien. Dat was dan naar aanleiding van de voorstelling van zijn boek Gent, een bakermat van democratie en socialisme. Deze vond plaats op zaterdag 18 maart 2017 in de Fernandez-zaal van Ons Huis te Gent, maar op die voorstelling was ik (wegens mijn mensenschuwe instelling) niet aanwezig. Joost is mij zijn boek dan achteraf eigenhandig komen bezorgen, iets waarvoor ik zeer erkentelijk was. Ik herinner me nog dat we vooral over… de koers hebben gepraat, want daarin was Joost blijkbaar ook nogal geïnteresseerd!

Ik heb het boek wel gelezen, maar recensies schrijven doe ik ook al lang niet meer. Daarom heb ik me hier op mijn blog destijds beperkt tot het weergeven van de perstekst: “De geschiedenis van Gent en meer bepaald haar sociale geschiedenis is een te weinig ontgonnen en vooral te weinig geëxploiteerde goudmijn. Daar brengt dit boek verandering in. Het wil synthetiseren, verwondering wekken, inspireren, bewustzijn oproepen of versterken en aanzetten tot hernieuwde sociale strijd. Het ontleedt ook de relatie van de sociale strijd t.o.v. alle andere relevante maatschappelijke stromingen. Deze synthese wil ook als naslagwerk dienen en is voorzien van een uitgebreide index. ‘Vrijdagmarkt’ en ‘Edward Anseele’ zijn niet toevallig de twee meest voorkomende begrippen. Anseele krijgt doorheen het werk misschien wel zijn meest volledige biografie tot vandaag…”

“Joost Vandommele is gediplomeerd gids van Gent, Leie- en Bloemenstreek van de 30ste promotie, juni 2004. Dit boek kwam tot stand door bundeling van meer dan 20 jaar voordrachten, gidsbeurten en artikels. Het levenslange engagement in diverse sociale (o.m. ACOD-spoor) en andere bewegingen biedt een geëngageerde en toch genuanceerde invalshoek.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.