In 1975 won Johan Verminnen (foto Jo Clauwaert) ook nog even het “Festival de la Chanson Française” waarna hij besloot zich serieus op de Franstalige markt te gooien, wat tot nog toe niet helemaal gelukt is, ook niet met “Je ne suis pas un flamand rose”, een franstalige elpee die zoals gebruikelijk een allegaartje van origineel werk en vertalingen van “greatest hits” is. Voor Vlaamse oren zijn vooral de titelsong, “Pauvre boxeur amoureux” en “Le ciel est le toit de ma maison” aangewezen. “Guitares à credit” (subliem!) en “Samedi soir” klinken zelfs beter dan in het Nederlands. Dit was nota bene ook de eerste elpee die Jean Blaute heeft geproduced. Jean (in Humo): “Herbie Flowers speelde hierop mee, die toen net Lou Reeds Walk on the wild side had opgenomen. Wel, zo’n ervaring zet een norm, waar je niet graag meer onder gaat.”
Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Je ne suis pas un Flamand rose””Tag: Tom Waits
Tom Waits wordt 75…
Vandaag wordt de Amerikaanse zanger, componist, schrijver en acteur Tom Waits (foto YouTube) 75 jaar…
Lees verder “Tom Waits wordt 75…”Norbert Detaeye en de Patersholfeesten
Gaby en ik hebben elkaar ontmoet op de Patersholfeesten (in 1998). Het spreekt dus vanzelf dat wij “a soft spot” hebben voor deze feesten die elk jaar in het weekend rond 15 augustus plaatshebben.
Lees verder “Norbert Detaeye en de Patersholfeesten”Veertig jaar geleden: Taxi Girl
Ondanks talloze pogingen slagen onze zuiderburen er de laatste jaren zelden in hun lokale topgroepen een internationale doorbraak te bezorgen. Of dat aan de muzikale kwaliteiten van de groepen of aan de Franse taal ligt — als minder geschikt middel om rock tot zijn recht te brengen — laten we hierbij buiten beschouwing.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Taxi Girl”Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)
Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)”



