Taxi Girl

Ondanks talloze pogingen slagen onze zuiderburen er de laatste jaren zelden in hun lokale topgroepen een internationale doorbraak te bezorgen. Of dat aan de muzikale kwaliteiten van de groepen of aan de Franse taal ligt — als minder geschikt middel om rock tot zijn recht te brengen — laten we hierbij buiten beschouwing.
Vooroordelen overboord : Taxi Girl ! Het gelijknamige debuut van deze New Wave groep werd al in 1980 gereleased. Pas onlangs zetten ze voor het eerst voet aan wal op het Britse continent als support-act van The Stranglers. Bij die gelegenheid bracht Virgin de single “Cherchez-le garçon” officieel in Engeland uit.
Lees verder “Taxi Girl”

Van A tot Fischer-Z

De Engelse groep Fischer-Z is alweer voor een concerttournee in ons land. Het ziet er naar uit dat zij zonder veel enthousiasme zullen worden onthaald en dat niet alleen omdat zij hier reeds zo vaak zijn geweest. Alhoewel zij immers voor hun eerste elpee (« Word salad ») van de critici nog een beetje krediet kregen omwille van een paar uitschieters, zat de flagrante Police-imitatie de meesten toch erg hoog.
Lees verder “Van A tot Fischer-Z”

Zo Berlijns, zo blond en ook met drie

Het is niet omdat het openingsnummer op de Fischer-Z-elpee “Berlin” heet, dat wij de bespreking ervan laten volgen door die van de Berlin Blondes. Wel omdat er ondanks hemelsbrede muzikale verschillen toch een paar opvallende overeenkomsten zijn, zoals het decadente, het koele, het afstandelijke en ook het feit dat het eveneens een driemansgroep betreft (dit laatste lijkt een futiliteit maar het is zonder meer duidelijk dat de klankkleur van een groep ten zeerste verschilt, naargelang de groep uit drie, vier of meer leden bestaat).
De Berlin Blondes zijn overigens eveneens een Engelse groep, die net als de voorgaande niet toevallig hun naam bij onze oosterburen zijn gaan lenen, maar dit in hun muziek nog veel verder doordrijven. Zo hebben de Berlin Blondes zowel iets van de David Bowie ten tijde van « Heroes » als van Amanda Lear, dat alles echter overgoten met een flinke scheut Kraftwerk-saus.
In tegenstelling met Fischer-Z is hier geen tekstvel voorzien en dat lijkt me ook niet zo belangrijk, aangezien de tekst helemaal in de muziek werd gemixt en bovendien nog elektronisch vervormd, zodat hij haast helemaal onverstaanbaar wordt. De korte titels maken ons ook al niet veel, wijzer. Maar toch genoeg om hier een grotere eenheid tussen tekst en muziek vast te stellen (« Science » is het voorbeeld par excellence) tenzij men een flagrante tegenstelling wil creëren zoals in « Romance ».
En wie het hoofd schudt bij de naam van Amanda Lear moet maar eens goed naar “Astro” luisteren. Met z’n driekwartsmaat heeft dit nummer trouwens ook iets van de sfeer die zo uitstekend in de film « Cabaret » wordt opgeroepen.
Mijnheer, zie ik al iemand schrijven, hoe komt het eigenlijk dat u alleen maar voorbeelden geeft van nummers op de eerste kant ?
Lieve juffrouw, antwoord ik dan (want het is natuurlijk een juffrouw), omdat ik bij de tweede kant ondanks het nogal massieve lawaai in slaap ben gevallen. En dat is natuurlijk minder fraai. Voor de Berlin Blondes dan.

Referentie
Ronny De Schepper, Zo Berlijns, zo blond en ook met drie, De Rode Vaan nr.15 van 1981