Veertig jaar geleden: stichting Masereelfonds Temse

Veertig jaar geleden: stichting Masereelfonds Temse

Het is vandaag al veertig jaar geleden dat wij in Temse een afdeling van het Masereelfonds hebben gesticht. Gedurende een goed jaar zou onze afdeling zoveel activiteiten organiseren dat wij in het jaaroverzicht van de gemeente als tweede belangrijkste vereniging uit de bus kwamen (achter de KAV, als ik het mij goed herinner; ’t kan ook de KWB zijn). Het hoogtepunt was meteen ook de laatste belangrijke activiteit, namelijk een academische zitting op het gemeentehuis van Temse, gewijd aan de nog niet zo lang daarvoor overleden Aalsterse schrijver Louis Paul Boon.

Lees verder “Veertig jaar geleden: stichting Masereelfonds Temse”

De opkomst der kamertheaters

65 Luce Premer en Dré Poppe (Geiteneiland)Vandaag is het 65 jaar geleden dat door Dré Poppe (op de foto samen met Luce Premer in “Het geiteneiland”) en enkele anderen van de Gentse Koninklijke Toneelschool Toneelstudio ’50 werd gesticht. Walter Eysselinck schreef een manifest (“ons hoofddoel is EXPERIMENTEREN”) en men speelde zowat overal: turnzalen, tentoonstellingsruimten, garages… En Toneelstudio kreeg navolging: in Antwerpen was het in 1951 dat Tone Brulin startte met “Theater op zolder” (later het Nederlands Kamertoneel) en in Brussel stichtte Jan Walravens samen met Bert Parloor en Staf Knop in 1953 “Het Kamertoneel”. In Brugge is het de vereniging “Raaklijn” die voor de doorbraak van de moderne ideeën heeft gezorgd. De leden van Raaklijn waren niet de eerste de besten, en allen hebben zij sindsdien naam en faam verworven. Paul de Wispelaere was zo’n beetje de leider van de bende.
Lees verder “De opkomst der kamertheaters”

Paul De Wispelaere (1928-2016)

Paul De Wispelaere (1928-2016)

Schrijver Paul de Wispelaere is vrijdag overleden. Toen ik in Temse in 1981 de Louis Paul Boon-herdenking organiseerde, was hij één van de sprekers (zie bovenstaande foto van Raoul De Graeve). En toen Boon vijf jaar overleden was, heb ik hem ook nog eens “aan het lijntje” geïnterviewd voor De Rode Vaan.
Lees verder “Paul De Wispelaere (1928-2016)”

Boon en erotiek

In 2008 besliste het provinciebestuur van Antwerpen dat er géén tentoonstelling mocht plaatshebben van de “Fenomenale Feminatheek” van Louis Paul Boon. Gedeputeerde Ludo Helsen (CD&V) vond dat vele van de uitgeknipte prentjes geen artistieke waarde hadden en dat een aantal ervan wel heel jonge meisjes toonde. Uiteraard heeft hij gelijk: Boon verzamelde prentjes die hem op een of andere manier opwonden of op z’n minst toch z’n aandacht trokken. De artistieke kwaliteit van de foto’s was daarbij zeker van nul en generlei waarde. Maar of ze daarom niet ten toon mogen worden gesteld, dat is een heel andere vraag. Ikzelf bijvoorbeeld ben zeer benieuwd naar de manier waarop Boon de prentjes heeft gerangschikt en welke criteria hij daarvoor heeft gebruikt. Ik zou dus zeker zijn gaan kijken. Zeker omdat ik verdomme al eens de kans heb gehad ze te bekijken, mét commentaar van de meester erbij, maar dat ik die kans heb verkeken door met kleinzoon David in de tuin te gaan “sjotten”.
De tweede reden van Helsen is iets ingewikkelder. Het is zonder meer duidelijk dat Boon een meer dan gewone belangstelling had voor het Lolita-motief. De beroemdste briefschrijver van Vlaanderen, Staf De Wilde, heeft daarover zelfs zijn licentiaatsverhandeling geschreven. Dat was in de gelukzalige tijd vóór Marc Dutroux, toen auteurs nog zonder enig probleem en zelfs met een zekere onschuld over jonge meisjes konden schrijven. Die man heeft uiteindelijk meer kapot gemaakt dan we ooit zullen beseffen. Het zal allicht nog decennia duren vooraleer we tot dat stadium van ongedwongen erotiek zullen kunnen terugkeren. Ik denk alleszins niet dat ikzelf het nog zal meemaken. Dus in die context begrijp ik de reserve van Ludo Helsen wel.
Lees verder “Boon en erotiek”

“De Vlaamse Leeuw” in de lappenmand?

In zijn boek “Zeg maar Wouter”, dat vandaag aan de pers wordt voorgesteld, stelt de zwarte schepen van Sint-Niklaas Wouter Van Bellingen, ondertekenaar van het Gravensteen-manifest, de vraag of we misschien niet op zoek moeten gaan naar een nieuw Vlaams volkslied “als de Vlaamse Leeuw dan toch te veel mensen tegen de borst stuit en uitsluitend negatieve gevoelens opwekt.” “Als je alle Vlamingen achter je wil krijgen, moet je de symbolen doen verdwijnen die in de weg staan,” is zijn mening. Ik ben het daarmee eens, maar de vraag is of dit ook geldt voor “De Vlaamse Leeuw”. Ik herinner me dat begin jaren tachtig er eens een Vlaams Progressief Zangfeest werd gehouden als tegenhanger van het “rechtse” Nationaal Zangfeest en dat toen “De Vlaamse Leeuw” inderdaad een splijtzwam was…
Lees verder ““De Vlaamse Leeuw” in de lappenmand?”