Mike Oldfield wordt 65…

Mike Oldfield wordt 65…

Toen Kevin Ayers in 1969 uit Soft Machine stapte om zijn eigen Whole World te stichten, vroeg hij er de 14-jarige Mike Oldfield (links op de foto) bij. Toen al begon deze aan “Tubular bells” te componeren en toen in 1971 de groep van Ayers werd ontbonden, begon hij ermee te leuren bij pla­tenfirma’s, maar geen enkele moest ervan weten. Tot Richard Branson (rechts op de foto) er wel iets in zag om er in 1973 een nieuw label, Virgin, mee op te starten. En ook hier kunnen we zeggen: the rest is history…
Lees verder “Mike Oldfield wordt 65…”

Vivian Stanshall (1943-1995)

Vandaag is het al twintig jaar geleden dat Vivian Stanshall is overleden. Dat is weer zo’n naam die verdient aan de vergetelheid te worden ontrukt. Hij is vooral bekend als zanger van The Bonzo Dog Doo-Dah Band, al is zijn stem ook te horen op één der best verkochte platen aller tijden. Inderdaad, hij is de stem die op “Tubular bells” de verschillende instrumenten aankondigt die Mike Oldfield bespeelt.
Lees verder “Vivian Stanshall (1943-1995)”

Hank Marvin wordt zeventig!

Hank Marvin wordt zeventig!

Vandaag wordt Hank Marvin van The Shadows zeventig jaar. Hij heeft op een bijzondere manier een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. De eerste maal immers dat ik gewaar werd dat je louter en alleen door de klank van een elektrische gitaar door de knieën kunt gaan, moet zo rond 1962 geweest zijn. Alhoewel er reeds zoiets als een NIR bestond, luisterden wij, bikkelharde jongens van elf, liever naar Radio Luxemburg, waarop wij op zondagmiddag na de “Alles of niets”-kwis van Elnett Satin (met Jef Burm als een blitse voorloper van Ann Robinson) steevast de knop een ferm ruk naar rechts gaven als Cliff Richard uitschreeuwde: “Ready, Teddy, go man go!” Met andere woorden: tijd voor “het wekelijkse halfuurtje voor de teenagers”, zoals dat destijds genoemd werd.
Lees verder “Hank Marvin wordt zeventig!”

Minimalisme

Het marktaandeel van de klassieke muziek was in 1996 in de VS gezakt tot het absolute dieptepunt van 2,9 % (in 1987 was het nog 7 %). In België verkocht de gemiddelde klassieke CD op dat moment… 500 exemplaren! Het enige label dat binnen die sector echt nog winst kon maken was Nonesuch, waar o.m. de hedendaagse componisten Philip Glass (foto), Steve Reich en Henryk Gorecki thuishoren. Zij zijn dan ook geen “hedendaagse” componisten in de zin van “avant-gardisten” die zich in hun ivoren toren nestelen, zij vertegenwoordigen de zogenaamde “minimalistische” of “repetitieve” strekking, ook al heeft geen van hen echt graag dat men dit etiket op hen kleeft. Logisch natuurlijk, want zowel “minimalistisch” als “repetitief” hebben een pejoratieve bijklank.
Lees verder “Minimalisme”