45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

In april 1974 regisseerde Hugo in het NTG “Het recht van de sterkste”, de toneelbewerking door Jan Christiaens van de gelijknamige roman van Cyriel Buysse. Ikzelf heb het stuk op televisie gezien (dergelijke captaties moeten we nu ontberen), maar ik herinner me er niet veel meer van. Niets eigenlijk. Als ik echter op de recensie van Mark Vlaeminck in De Standaard van 16 april 1974 moet afgaan, was het geen groot succes. De titel “vervelende Buysse-smartlap” zegt reeds meer dan voldoende, maar ik geef u toch ook nog zijn slot mee: “Waarom na de dood van Maria de wiedsters opnieuw ten tonele moeten verschijnen en nogmaals alles uitleggen, heb ik niet gesnapt. Tijdens de tweede voorstelling, zondagnamiddag, heeft het publiek geapplaudisseerd na de sterfscène! De mensen dachten (terecht) dat het afgelopen was. Alles was immers gezegd en toen kwam er nog eens een flauwe epiloog met veel verklaringen en goedkope pseudo-filosofie.”
Lees verder “45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG”

Agnes of God, een moeilijke keuze…

Wie vermoordde het pasgeboren kind van Zuster Agnes en wie was de vader ? Een gedroomd uitgangspunt voor een thriller. Vooral omdat Zuster Agnes (Agnes De Nul) geestelijk gestoord is en zelf dus geen antwoord kan geven op deze vragen en er een gerechtspsychiater (Tessy Moerenhout) wordt bijgesleurd om haar via hypnose terug in de tijd te voeren. En waarom doet Zuster Overste (Jenny Tanghe) zoveel moeite om het werk van de psychiater te verhinderen ?
Lees verder “Agnes of God, een moeilijke keuze…”

Hedda “Gambler”

Indien Henrik lbsen in oorsprong niet Brynjolf Bijarme had geheten, maar — ik zeg zo maar iets — Tennessee Williams, dan had hij zijn Hedda Gabler misschien beter de familienaam Gambler, speelster, meegegeven, want dat is precies wat ze doet. Mevrouw Gabler verveelt zich en daarom « speelt » ze maar met andermans levens. En ze verliest nog op de koop toe. Ach en wee dus.
Lees verder “Hedda “Gambler””

Zonnig maar met plaatselijk buien

« Hoe zet ik verveling op het toneel, zonder zelf vervelend te zijn ? » Dat was het probleem waarmee de Franse existentialist Georges Michel zichzelf geconfronteerd zag toen hij in zijn « Een plaatsje onder de zon » de lusteloosheid van de doorsnee mens, het onbenullige van het aardse bestaan wilde tot uiting brengen via de vakantie aan zee van een arbeidersgezinnetje.
Lees verder “Zonnig maar met plaatselijk buien”

Een (grijns)lach en een (lever)traan

Gewoontegetrouw opent het Mechels Miniatuur Theater zijn seizoen in de eigen zaal met een stuk dat vorig jaar reeds als reisvoorstelling werd gebracht (om aldus repetitieproblemen te omzeilen), namelijk « Er valt een traan op de tompoes » van Annie M.G. Schmidt. Toch zal er nu meer dan de gewone routine-herhaling aan te pas gekomen zijn. Door haar zwangerschap is Nora Tilley immers uit de rolverdeling verwijderd (als wij nog over een goed geheugen beschikken, menen we zelfs dat zij in haar rol als onstuimige dochter een discussie aangaat over het al dan niet hebben van kinderen) en vervangen door Tessy Moerenhout. In de oorspronkelijke versie speelde deze de rol van een rijpere vrouw, wat een vreselijke miscasting bleek te zijn. Haar rol wordt nu overgenomen door Nelly Rosiers, maar jammer genoeg zullen we deze niet op haar merites kunnen beoordelen omdat de première samenvalt met ons feest.
Wie we echter wel op de rooster kunnen leggen dat zijn de overige acteurs : Mandus De Vos als Ben, een zieke, oude man met zelfmoordneigingen; Jenny Tanghe als Sofie, zijn altijd drukdoende (maar bedrogen) vrouw; en Theo Hijzen als de schoonzoon, die hogere ambities heeft maar uiteindelijk braafjes schoonpapa zal opvolgen in « de zaak » (een schrijnwerkerij of zoiets). Ontsnappen ook niet : regisseur Paul Cammermans en schrijfster Annie M.G. Schmidt zelf. Zéker niet, zelfs !
Lees verder “Een (grijns)lach en een (lever)traan”