Tag: Elvis Costello

45 jaar geleden: Torhout & Werchter, vijfde aflevering

45 jaar geleden: Torhout & Werchter, vijfde aflevering

Dat jaar was ik er zelf nog eens bij (traditiegetrouw in Torhout), al sprak de affiche me niet zo erg aan. Er is geopteerd voor “vaste waarden” heet het, maar die kwalificatie is toch nog te lovend voor groepen als The Undertones, Toots and the Maytals en The Cure vind ik. Over Dire Straits heb ik het in 1979 al even gehad, terwijl ik het genie van Elvis Costello wel erken, maar toch altijd mijn bedenkingen hebben gehad bij deze kerel. Blijft dus nog over: Robert Palmer. De moeite van een verplaatsing waard, alleszins. Vooral omdat je minder betaalt dan b.v. voor een goede plaats in Vorst-Nationaal (480 fr., 400 fr. in voorverkoop) en je er de anderen als toetje bijkrijgt. En je weet nooit wat er kan gebeuren natuurlijk. Even de mogelijkheden overlopen.

Lees verder “45 jaar geleden: Torhout & Werchter, vijfde aflevering” →

45 jaar geleden: Chantal Cappaert over New Wave

45 jaar geleden: Chantal Cappaert over New Wave

Vorige week schreef ik dat 45 jaar geleden de voordrachtencyclus “Muziek en maatschappij” in De Vlam werd afgesloten met “pop en fascisme“, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Een week later was er nog Chantal Cappaert, die sprak over New Wave, ongetwijfeld om een tegengewicht te vormen tegen wat ik de week daarvoor had verteld. Deze Chantal had enkele weken daarvoor ook al gesproken over “de vrouw in rock” en toch kan ik me hoegenaamd niet meer herinneren wie deze jonge dame was. Akkoord, ik had in die tijd andere dingen aan mijn hoofd (mijn echtscheiding), maar toch… Wie me dus meer inlichtingen kan verschaffen of een foto (liefst uit die tijd ongeveer natuurlijk), graag!

Lees verder “45 jaar geleden: Chantal Cappaert over New Wave” →

45 jaar geleden: “Rick en Harry, een paar apart”

45 jaar geleden: “Rick en Harry, een paar apart”

Eind jaren zeventig of begin jaren tachtig besteedde ik in De Rode Vaan aandacht aan twee debutanten, die ik wel een succesvolle toekomst durfde te voorspellen. Harry Spro(c)k verdween echter vlug van de radar en Rick Tubbax, die vandaag zestig wordt, maakte mijn voorspelling wel waar, maar dan wel op een manier die ik niet had voorzien. Volgens Wikipedia hield hij de optredens in 1983 voor bekeken en werd hij muziekjournalist bij Humo, waar hij in 1990 de Humo’s Rock Rally organiseerde. Daar leerde hij Hugo Matthysen kennen, en werd zijn manager. Hierna deed hij ook het management van de muziekgroepen K’s Choice, Pop in Wonderland, De Kreuners, The Radio’s en Clement Peerens Explosition. Later begon Tubbax ook met het management van tv-persoonlijkheden. Onder andere Bart Peeters, Bart De Pauw, Ben Crabbé, Bruno Wyndaele, Dina Tersago, Steven Van Herreweghe, Bart Schols, Sofie Lemaire en Lieven Scheire lieten zich door hem vertegenwoordigen. En zo is hij althans toch nog goed terechtgekomen…

Lees verder “45 jaar geleden: “Rick en Harry, een paar apart”” →

45 jaar geleden: “Punk: vox populi”

45 jaar geleden: “Punk: vox populi”

Lezersbrieven bleven 45 jaar geleden maar toestromen op de redactie en telefoontjes van boze punks beroofden me zelfs van mijn nachtrust (*), zodat ik mij toch nog maar eens over dit onderwerp heb gebogen, in de hoop dat alle misverstanden nu uit de weg zullen geruimd zijn. Meestal praten wij immers naast elkaar: punkliefhebbers zijn kwaad omdat wij zgz. punkmuziek aanvallen, terwijl wij enkel maar bekommerd waren (en nog zijn) over de reacties die sommige (door punkfans dan bestempeld als) “randverschijnselen” bij het jonge volkje konden oproepen. Vandaar dat wij deze laatsten dan maar eens zelf aan het woord gelaten hebben (via een kleine enquéte bij een zestigtal middelbare scholieren hogere cyclus).

Lees verder “45 jaar geleden: “Punk: vox populi”” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (316)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (316)

Het lunchconcert in de opera was 25 jaar geleden echt niet te missen. Eigenlijk was het zelfs een schande dat men dit enkel tijdens de lunch bracht, zodat tal van Gentenaars die niet het voorrecht hebben in hun eigen stad te werken, hiervan verstoken bleven. Bovendien heeft ook niet iedereen de kans om naar een lunchconcert te gaan. Waarom wind ik me nu zo op? Omdat deze middag « The Juliet Letters » van Elvis Costello ten gehore worden gebracht door sopraan Bea Desmet, tenor Philip Defrancq en een strijkkwartet, uiteraard bestaande uit leden van het opera-orkest. Als « spin- off » van de opera « Tristan und Isolde » kan dit tellen! Inderdaad, het uitgangspunt is immers « onmogelijke liefdes ». Elvis Costello baseerde zijn compositie op brieven die jongelui plegen te schrijven naar Julia in Verona, sinds haar avontuurtje met ene Romeo de patroonheilige van alle onmogelijke liefdes. Je moet wel gek zijn om naar een meisje te schrijven dat zo’n zevenhonderd jaar geleden is gestorven, maar er zijn natuurlijk ook mensen die naar de kerstman of Sinterklaas schrijven! (HLN, 27/3/1998)