Toen ik veertien was, was er Donovan. Voor de enen een Bob Dylan, net als zijn jeans in bleekwater gedrenkt, voor de anderen (voor mij) de hoop, de wissel op de toekomst, the boy next door, die de schoolbanken heeft ingeruild voor de wijde natuur, het lopen langs de spoorwegen, Woody Guthrie in Vlaanderen. De Golden Sixties gingen echter voorbij, de andere tijden kwamen niet, de economische crisis wel. Er was geen plaats meer voor “supersterren” in jeans. Zo stonden er immers massa’s aan te schuiven voor de stempellokalen. Wie het in de Seventies wou “maken” zou zijn jeans moeten inruilen voor een glitterpak. En dat deed een zanger met een rotsige, roestige stem die tot dan toe redelijk verdienstelijk maar anoniem actief was geweest in diverse beatgroepjes. De single “Maggie May” kwam net op tijd. Donovan was niet langer een “hurdy gurdy man”, maar ik had opnieuw een “reason to believe”: Rod Stewart.