Vijftig jaar geleden: Mick Taylor volgt Brian Jones op

Vijftig jaar geleden: Mick Taylor volgt Brian Jones op

Vijf dagen nadat Brian Jones en The Rolling Stones “in vriendschap uit elkaar zijn gegaan” wordt Mick Taylor (foto YouTube), een mooie jonge blonde god die van John Mayall’s Bluesbreakers kwam, aangetrokken als vervanger. Alles ging zo vlug dat Taylor al aanwezig kon zijn op de begrafenis van zijn voorganger!
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Mick Taylor volgt Brian Jones op”

55 jaar geleden: de Stones brengen “Tell me” uit

55 jaar geleden: de Stones brengen “Tell me” uit

Onder invloed van het duo Lennon/McCartney zette Mick Jagger zich samen met Keith Richards aan het schrijven om ook met eigen materiaal uit te pakken. Of om heel eerlijk te zijn: het was manager Andrew Loog Oldham die hen opsloot in een kamer en ze mochten er slechts uit als ze iets hadden neergepend. “Als Lennon en McCartney dat kunnen, dan moeten jullie dat ook kunnen!” Meestal vertelt men dan dat het duo weer buiten kwam met “As tears go by”, waarmee Marianne Faithfull dan de eerste Jagger-Richards compositie in de hitparade zou zingen (1). Volgens de documentaire “Crossfire hurricane” (2012) schreven ze immers eerst nog een tiental nummers voor andere mensen (b.v.”Sittin’ on a fence” voor Twice As Much) vooraleer ze eindelijk een nummer voor zichzelf “durfden” te schrijven. Dat werd dan “Tell me”, opgenomen in februari 1964 en uitgebracht op 13 juni van datzelfde jaar. (2)
Lees verder “55 jaar geleden: de Stones brengen “Tell me” uit”

Winnie-the-Pooh wordt negentig…

Winnie-the-Pooh wordt negentig…

Het is vandaag precies negentig jaar dat “Winnie-the-Pooh”, het befaamde kinderboek van Alan Alexander Milne, is verschenen. Hijzelf zou een hekel gehad hebben aan deze formulering. Hij is immers ook de auteur van talrijke theaterstukken, een paar romans en zelfs enkele filosofische geschriften. Maar niets van dat alles heeft de tand des tijds doorstaan, behalve dus dat ongelooflijk populaire kinderboek.
Het was ook hieraan te wijten dat ik mijn licentiaatsverhandeling aan de heer Milne heb gewijd. Samen met een klasgenoot uit het college, die enkele jaren geleden is overleden (Michiel D.) en die psychologie studeerde, wilde ik het effect van dit boek op jonge kinderen bestuderen. Daarbij zou Michiel zich om de psychologische kant van de zaak bekommeren en ik mij met de literaire kwaliteiten bezig houden. Gelukkig werd dit voorstel afgekeurd, want meer dan dertig jaar na de feiten vraag ik me af hoe ik dàt in godsnaam zou klaargespeeld hebben.
Maar ik “mocht” dus wel een verhandeling schrijven over die toneelstukken van Milne die ooit zeer populair waren, maar waar sedertdien niemand meer (heel terecht) heeft naar omgekeken. De Engelse passages in onderstaande tekst zijn dan ook afkomstig uit mijn thesis, maar ik heb er soms wel wat aan geprutst omdat ik mijn Engels van toen te slecht vond, maar dat wil dan weer niet zeggen dat mijn huidige kennis van het Engels zoveel beter is…
Lees verder “Winnie-the-Pooh wordt negentig…”

Vijftig jaar geleden: release van “The last time”

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat The Rolling Stones “The last time” uitbrachten. Hiervan wordt meestal gezegd dat dit de eerste eigen compositie van Jagger & Richards was, maar dat is niet waar. Dat was “Tell me” dat reeds op 13 juni 1964 was uitgebracht. “The last time” heeft het schrijversduo alvast veel geld opgebracht, niet enkel vanwege de miljoenenverkoop van “The last time” zelf, maar ook omdat in 1997 een rechtbank besliste dat “Bitter sweet symphony” van The Verve eigenlijk op “The last time” was gekopieerd. Het is een uitspraak die me nog altijd met verstomming slaat. Hieronder heb ik ook de videoclip van The Verve geplaatst, ik zou zeggen: zoek niet de zeven verschillen, want die zijn er genoeg, maar zoek misschien eens de zeven overeenkomsten. Ik vind er geen enkele! Maar wat ik wel heb gevonden: een uitleg door The Verve zelf (derde YouTube-fragment).