Sus Saey (1946-2014)

Sus Saey (1946-2014)

Het is al tien jaar geleden dat Sus Saey is overleden, een legende uit mijn studententijd. De onheilsboodschapper was deze keer Guido Van Meir en de aanleiding was een stuk dat hij over zijn vriend heeft geschreven. Het heet heel toepasselijk “De laatste nar” en ging op 13 april 2022 in première in de Gentse Minardschouwburg. Straks daarover meer, eerst over Sus zelf. (Op bovenstaande foto uit januari 1968 in ’t Clubke, het café van Jantje Dekkers op de Blandijnberg, herkennen we v.l.n.r. Sus, Erkki Liukku en Guido Van Meir.)

Lees verder “Sus Saey (1946-2014)”

35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Wat een toeval! Net op het moment dat Opa Adhemar ons op de schoot nam om ons te vertellen welke boeken als kind zijn “oortjes deed gloeien”, was het ook de dertigste verjaardag van een artikel onder die titel dat ik in De Rode Vaan liet verschijnen n.a.v. de kinderboekenweek.

Lees verder “35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien”

Vijftien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere”

Vijftien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere”

In 1988 ging “Achiel De Baere” van Eric De Volder in première. De voorstelling kreeg in 2009 een tweede leven. “Volkomen terecht,” stelt Danielle De Regt in De Standaard. Destijds maakte de voorstelling ophef omdat het één van de eerste was om van een “document humain” te vertrekken. Eric De Volder had op de rommelmarkt een schriftje gekocht, waarin ene Achiel De Baere, een duivenmelker uit de Gentse Congosteeg, die zijn alledaagse ideeën over seks, geld, liefde, ziekte en het weer in zijn eigen kromtaal had neergepend tot ze op 9 mei 1973 plotseling stoppen. Eric De Volder pulkte er drie personages uit: de schlemiel Achiel, de behaagzieke Rachel en de bemoeizuchtige Rudy (een figuur die men kan vergelijken met de buurman uit “Van vlees en bloed”, je weet wel: “Mee ma kunde lache!”). Het interessante aan deze herneming is nu dat dezelfde drie acteurs van destijds, hun rol nu twintig jaar later (zoals Dumas’ “Drie musketiers”!) hernemen. Respectievelijk zijn dat dan Bob De Moor, Ingrid De Vos en Dirk Buyse. In een interview zei Bob De Moor dat ze er nu de juiste leeftijd voor hadden en die indruk heb ik ook.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere””