Tachtig jaar geleden wandelde Virginia Woolf, met stenen verzwaard in de Ouse, het riviertje vlakbij haar buitenverblijf in Sussex. Officieel deed ze dat omdat ze een Blitzkrieg van de nazi’s vreesde. Anderzijds had haar man Leonard ook beloofd zelfmoord te plegen, maar hij deed het toch maar mooi niet. Pas tegen het einde van de twintigste eeuw kwamen psychiaters tot de conclusie dat de zelfmoord te wijten was aan “cyclothymie”, een ziekte waaraan Woolf zou hebben geleden (manisch-depressief zijn gekoppeld aan de jaargetijden). Deze ziekte zou dan op haar beurt een gevolg zijn van het feit dat ze in haar jeugd was verkracht door haar zestien jaar oudere halfbroer Gerald Duckworth.