45 jaar geleden: “Kinderen dromen zich een wereld”

45 jaar geleden: “Kinderen dromen zich een wereld”

Gie Luyten is de samensteller van een poëziebundel “Kinderen dromen zich een wereld”, waarin uiteraard een gedicht van hemzelf niet mocht ontbreken (“Hermetisch kinderlied”). Hiermede zorgt Luyten voor een opvolger van zijn “Stemmen uit het dorp” en daar we mogen veronderstellen dat het principe van de “sensibiliteitsjaren” nu misschien wel voorgoed is ingeburgerd, kunnen we van Gie Luyten nog vele van dergelijke bundeltjes verwachten. (Enkele jaren later zou hij op de BRT de Stripkwis presenteren, waaruit bovenstaande foto.)

Lees verder “45 jaar geleden: “Kinderen dromen zich een wereld””

Vijf jaar geleden: “Liefdes kreten” van Staf de Wilde…

Vijf jaar geleden: “Liefdes kreten” van Staf de Wilde…

Staf de Wilde heeft een nieuwe dichtbundel uit, en wat voor één! Een dichtbundel is normaal gezien een nietig ding dat je met gemak in je binnenzak kan steken, maar “Liefdes kreten” is een kanjer van meer dan 300 bladzijden en kan dus gerust dienen om iemand ook letterlijk mee onder tafel te slaan. De ondertitel luidt “Gedichten over tederheid en erotiek” en ze staan in chronologische volgorde. Het begint dan ook met een meisje dat “in de klas zit te dromen” en eindigt met de belofte van Staf om niet meer te “jagen op het vrouwelijk wild”! We zijn dus blijkbaar wel écht oud geworden ondertussen…

Lees verder “Vijf jaar geleden: “Liefdes kreten” van Staf de Wilde…”

45 jaar geleden: “Maar kind toch, wat zeg je nu”

45 jaar geleden: “Maar kind toch, wat zeg je nu”

Anita Daldini moet wel erg zeker geweest zijn van haar stuk (twee betekenissen). Ze wilde per sé dat de bikkelharde criticus van De Voorpost, die toch al menig poëzieprogramma heeft gekraakt (terecht natuurlijk), aanwezig was bij de première van “Maar kind toch, wat zeg je nu!”, een collage van gedachten en prozafragmenten rond het kind (1979 is het Jaar van het Kind, of wist je dat nog niet?), gebracht door haar leerlingen van de klas Voordracht van de Stedelijke Muziekacademie van Sint-Niklaas, bijafdeling Temse. En laat ik het maar meteen verklappen: het is een bijzondere meevaller geworden.

Lees verder “45 jaar geleden: “Maar kind toch, wat zeg je nu””

Nicholas Hughes (1962-2009)

Nicholas Hughes (1962-2009)

Veel tamtam werd er niet rond gemaakt (ik heb het enkel teruggevonden in een verloren hoekje in de Gazet van Antwerpen), maar op 16 maart 2009 heeft Nicholas Hughes op 47-jarige leeftijd een einde aan zijn leven gemaakt door verhanging. Hughes was een professor oceanografie, niet echt een beroep waarvan je denkt dat dit in aanmerking komt voor zulke drastische uitstapregeling (of zou het met de opwarming van de aarde dan toch zo erg gesteld zijn?). Het heeft er dus allicht veeleer mee te maken dat Hughes de zoon was van het dichtersechtpaar Ted Hughes en Sylvia Plath, waarbij zijn moeder door vergassing uit het leven stapte toen hij pas één jaar was (hij lag in de kamer ernaast te slapen). Zelfmoord kwam trouwens nog wel meer voor in de familie…

Lees verder “Nicholas Hughes (1962-2009)”