Dertig jaar geleden ging ik in Arca naar “Doodgeestig” van Terry Johnson (foto) uit 1994 kijken. Terry Johnson was de auteur van “Insignificance”, verfilmd door Nicholas Roeg, dus dat leek me wel een interessant uitgangspunt, maar Arca zat toen volop in een crisis en aan de voorstelling zelf gingen dus een aantal strubbelingen vooraf.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Doodgeestig” van Terry Johnson”
Ode aan de Markies de Sade…
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (926)”
Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Gentse “theaterdiva” Diane De Ghouy is overleden.
Lees verder “Diane De Ghouy (1922-2006)”
Het is vandaag al 55 jaar geleden dat ik Luk De Bruyne (foto) aan het werk zag in “Ulysses”, samen met o.a. Anita Daldini, Mark Willems, Dirk De Batist, Bob De Moor en Reinhilde Decleir (jawel, de grootmoeder uit “Van vlees en bloed”!).
Lees verder “55 jaar geleden: “Ulysses” in het Arcatheater”
Het is vandaag al dertig jaar geleden dat de (Oost-)Duitse auteur Heiner Müller is gestorven.
Lees verder “Heiner Müller (1929-1995)”
Kerstmis stond in Arca een paar jaar in het teken van de Britse auteur Steven Berkoff. Het begon in 1993 met “Harry’s christmas”, een echte, zij het cynische, kerstmonoloog. Want als adept van het théâtre de la cruauté van Antonin Artaud kan Berkoff inderdaad zeer wreed zijn. “Vooral voor introverten die, als de kaartjes geteld worden, overvallen worden door een overdreven gevoel van waardeloosheid.” Het jaar daarop volgde dan “Kvetch”, door Daan Hugaert vertaald als “Mierenzeik” over een “mierenzeiker” (lees: zagevent), die zijn vrouw het leven lastig maakt. Voor dit stuk was Kafka de grote inspirator. Het werd in 1995 gevolgd door “The Fall of the House of Usher”, ondubbelzinnig gebaseerd op de horror-story van Edgar Allan Poe. Het is zelfs merkwaardig hoe dicht Berkhoff bij het origineel is gebleven.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “The Fall of the House of Usher” van Steven Berkoff”
“Voor velen is kerstmis een periode vol verschrikkingen,” schrijft de Brit Steven Berkoff, adept van het théâtre de la cruauté van Antonin Artaud, zeer terecht. “Vooral voor introverten die, als de kaartjes geteld worden, overvallen worden door een overdreven gevoel van waardeloosheid.”
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Harry’s Christmas” (Steven Berkoff) in Arca”
Op 22 november 1980 opende de Zwarte Komedie het nieuwe theaterzaaltje De Leguit in Antwerpen met “Omdat mensen belangrijk zijn”, een stuk van Bert Verhoye over “een ambitieus en later verbitterd Edegems politicus”, gespeeld door Max Schnur. Naast twee muzikanten (Chris Dries en Carl van Camp) was er nog slechts één andere acteur (één actrice eigenlijk want het was Mia Grijp).
Lees verder “45 jaar geleden werd De Leguit geopend door de Zwarte Komedie”
Op 20 november 1985 kopte Georges Grün de Rode Duivels in een kouwelijke Rotterdamse Kuip naar het WK in Mexico. De Belgische kwalificatie hing op dat moment aan een zijden draadje. Oranje leidde in de terugmatch van het barrageduel immers met 2-0 na goals van Peter Houtman en Rob de Wit. De Duivels hadden de heenmatch met 1-0 gewonnen en moesten dus scoren om Mexico te halen. Vijf minuten voor affluiten bezorgde de mee opgerukte Georges Grün de Belgische fans een delirium. Het ontlokte de legendarische tv-commentator Rik De Saedeleer de woorden “Daar is ‘m! Daar is ‘m! Ik weet zelfs niet wie het is, maar we zijn alweer op weg naar Mexico! Het is Georges Grün!” Ikzelf zat die avond in het Gentse Arcatheater, waar regisseur Pol Dehert helemaal niet kon scoren met zijn versie van “Het huis van Bernarda Alba”…
Lees verder “Veertig jaar geleden: Georges Grün scoort, Pol Dehert niet”
Daan Van den Durpel: “De hardste les in het leven is dagelijks in de spiegel kijken. Maar ik heb daar geen moeite mee: ik ben blij dat ik al zo oud geworden ben.” (Foto Johan Martens)
Lees verder “25 jaar geleden: de lieveling van het Gentse publiek is terug”
dagelijks iets degelijks 