Het kan me soms wel wat irriteren, het veelvuldig herhaalde deuntje ‘Funnel of love’ van Wanda Jackson dat de tune is die ‘Loslopend wild’ aankondigt en doorkruist. Maar dat is dan ook het enige negatieve dat ik over dit programma dat inmiddels zijn zesde seizoen op Eén begon wil zeggen. Ooit heette het voluit ‘Loslopend wild en gevogelte’ (in 3de en 4de seizoen), niet dat er toen meer gefladderd werd dan andere jaren. Succesvol, reeds vijf seizoenen met telkens negen afleveringen die steevast in de toptien der kijkcijfers belandden. 

Een komisch programma jawel, niet echt de sterkste zijde van de VRT want heel graag laat ik herhalingen van de kampioenenbende buiten beschouwing en dan rest er alleen DIW waar men een glim- of grimlach op het Vlaams gelaat weet te toveren vrees ik. Een halfuur gevuld met korte sketches. Gedragen al die jaren door een kern van uitmuntende actrices en acteurs als Lucas Van den Eynde, Inge Paulussen, Jeroen Van Dyck, Jaak Van Assche, Katelijn Verbeke, Ben Segers, Dirk Van Dijck, Camilia Blereau en onovertroffen het pokerface van Reinhilde Decleir. Voor het vijfde seizoen werden nog een aantal nieuwe mensen ingezet: Joke Emmers, Jennifer Heylen, George Adindu, Erhan Demirci, Els Olaerts. Het programma werd boven de doopvont gehouden in december 2012 in een concept van Charlotte Vanhecke die ook de regie voor haar rekening neemt terwijl een team van vier scenaristen de gags uitknobbelt. Al vermoed ik dat in de uitwerking de acteurs hun zegje wel doen want het is duidelijk dat ze zich kostelijk amuseren bij de opnames, het spelplezier spat van het scherm. Dat lijkt me in deze ook een conditio sine qua non, het genoegen van het samenspel, de hilariteit. Waar wij, de kijkers, trouwens telkens even van mogen meegenieten vermits we als toetje enkele bloopers geserveerd krijgen afgewisseld met een uitbundig doldwaas gedanst lied.

Natuurlijk is dit niet de essentie, de inhoud van wat men ons voorschotelt in die reeks sketches primeert. Wat behandelt men zoal? De mens. Onszelf. Er wordt ons een spiegel voorgehouden. Misschien herkent u zichzelf niet, wil u zichzelf niet herkennen, maar wel uw medemens. Want die wordt, genadeloos, in zijn hemd gezet. Al de kleine trekjes worden uitvergroot geserveerd. Het haantjesgedrag, de vrouwen die zich willen laten opmerken. De prestatiedrang op kantoor, de hiërarchie. Hoe we ons uitsloven wanneer we een gezelschap uitnodigen en de stress vooraf, het gedoe ‘achter de schermen’, hoe de ware aard van iedereen zich manifesteert. Ons gedrag in de file. Onverdraagzaamheid. De naijver zoals zo uniek vertolkt telkens weer tussen bomma Berchem en bomma Wilrijk die alles uit de kast halen om de gunst te verwerven van hun kleinkind, over alle afleveringen heen. In het vorige seizoen draafden nu ook bomma Glitter en bomma Cherry op, vergezeld van een heuse bompa, die ontbrak tot nu nog. De rode draad doorheen alle seizoenen wanneer men ten gepasten maar meestal ten ongepasten tijde een wit wijntje aanbiedt dat steevast aanvaard wordt met dezelfde woorden “awel ja”, het blijft ludiek door de wijze waarop het geacteerd wordt en het ogenblik dat het telkens opduikt in het geheel. Net als de weerkerende sketches met enkele dames, beschaafd drinkend of etend, tot Reinhilde Decleir zich zo boertig mogelijk blijkt te gedragen wat onveranderlijk de reactie uitlokt “Allez Monique”, subliem! Alle kleine kantjes van het menszijn komen aan bod, we mogen met de medemens en met onszelf lachen. Onze ijdelheid wordt geviseerd. Het blijft een milde lach. Wel duidelijk, maar niet kwetsend. Een monkellach. Herkenbaar.

Er zit geen sleet op de reeks. Onze kleine foutjes, onze hebbelijkheden bestaan nog steeds – en ze gingen er opnieuw creatief mee aan de slag. De bomma’s wedijverden in de eerste aflevering in vrijgevigheid door tenslotte zelfs een bankkaart annex code te doneren aan een bedelaar die uiteindelijk geen bedelaar bleek zodat de man het rijk gevulde bekertje onwetend in de afvalcontainer dropte. Absurd jawel. En hilarisch het gevecht van de oude bomma’s om hun schat te redden; net als de diverse scènes op kantoor met drie personen uit India die wegens letterlijk geïnterpreteerde instructies meermaals gemaltraiteerd worden. Zo ging het maar door, de klassieke wijntjes doken op maar werden deze keer vaak uit de handen geslagen en belandden in scherven op de grond tot de dames een oplossing vonden: drinkbekers voor baby’s, afgesloten en onbreekbaar! Zo ging het maar door. In razend tempo. Er wordt de kijker geen adempauze gegund. Ik grinnik, herken de medemens en jawel ook wel eens mezelf. Pijnlijk is dat niet, het blijft mild en grappig. Het is dertig minuten amusement dat aan te bevelen is. Dinsdag op Eén om 21u30. 

Johan de Belie

2 gedachtes over “Hebjetgezien? (168): “Loslopend wild”

  1. “…tot Reinhilde Decleir zich zo boertig mogelijk blijkt te gedragen wat onveranderlijk de reactie uitlokt “Allez Monique”, subliem! ”
    Klopt niet. Het is niet Reinhilde Decleir die Monique speelt. Ik kon wel de naam van de achtrice niet direct terugvinden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.