Dertig jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld”

Dertig jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld”

Morgen zal het alweer dertig jaar geleden zijn dat ik “Mario ga eens opendoen er werd gebeld” heb gezien, een stuk dat Kamagurka speciaal voor het N.T.G. had geschreven. Het werd Kamagurka zoals te verwachten en te voorzien was. Zelfs de muziek van Johan De Smet was min of meer te voorzien, maar daarom niet minder geslaagd. De mini-opera, ingestudeerd door Françoise Van Hecke, met de poolreiziger was m.i. dan ook het beste onderdeel. Maar ook de machinisten hadden hun werk, want dit toneelstuk was zo niet grensverleggend, dan toch publiekverleggend! Plotseling zagen we de dingen soms in een heel ander licht (van Jaak van de Velde).

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld””

Frans Redant (1945-2022)

Frans Redant (1945-2022)

Zelfs als hij met vakantie is, volgt dagbladjournalist Dirk Musschoot de actualiteit nog steeds op de voet. Zo weet hij mij vandaag te melden dat de Antwerpse theaterman Frans Redant op 23 april is overleden. In 1987, toen hij nog dramaturg was van het N.T.G., ben ik hem gaan interviewen voor De Rode Vaan…

Lees verder “Frans Redant (1945-2022)”

35 jaar geleden: “King Lear” in het NTG

35 jaar geleden: “King Lear” in het NTG

Wanneer Lear, koning van Brittannië, op hoge leeftijd besluit zijn machtige rijk te verdelen onder zijn drie dochters, betekent dat het begin van een donkere en angstaanjagende tijd. Belust op macht vleien Goneril en Regan, de twee oudste dochters, hun vader met listige tongen. Maar Cordelia, tot dan toe de lieveling van haar vader, weigert hieraan mee te doen en tracht haar gevoelens oprecht uit te drukken. Dit bevalt Lear echter niet. Hij wordt kwaad, onterft Cordelia, verdeelt zijn rijk en beslist afwisselend bij zijn beide dochters te verblijven. Pas wanneer Cordelia, samen met de koning van Frankrijk het Kanaal is overgestoken, worden hem de ogen geopend. Nu zij de macht in handen hebben laten Regan en Goneril hun vader immers categoriek vallen. Razend en met nog slechts de nar als gezel, vlucht Lear naar de heide. Daar doet een onweer de waanzin die in hem sluimert losbarsten. Lear zint op wraak…

Lees verder “35 jaar geleden: “King Lear” in het NTG”

45 jaar geleden: “Het proces” in het NTG

45 jaar geleden: “Het proces” in het NTG

Bij het begin van het seizoen 1976-77 was Jacques Van Schoor directeur van het NTG geworden. Een van zijn eerste beleidsdaden was Anita Van den Berghe aanstellen om wat te doen aan de teruglopende belangstelling. Met haar team van medewerkers (waarbij o.m. Jan Seurinck) slaagde ze er even in het gemiddelde op te drijven tot 300 per voorstelling, maar na enige tijd zakte het opnieuw. Ikzelf woonde toen nog niet in Gent en schreef dus ook nog geen recensies voor De Rode Vaan (al werkte ik daar wel al), dat deed Firmin De Gryse. Ik deed wel de eindredactie. Een paar titels komen mij dan ook nog min of meer bekend voor. Zo o.a. “Het proces” van Peter Weiss naar de bekende roman van Franz Kafka in een regie van Walter Tillemans.

Lees verder “45 jaar geleden: “Het proces” in het NTG”

Dertig jaar geleden: “Misdaad en straf” in het NTG

Dertig jaar geleden: “Misdaad en straf” in het NTG

In 1866 schreef Fjodor Dostojewski zijn eerste grote roman “Misdaad en straf” (vroeger vanuit het Duits in het Nederlands vertaald als “Schuld en boete”) in delen gepubliceerd in “De Russische Bode”. Deze roman, die gaat over de psychologie van het kwaad, bracht hem ook internationale erkenning.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Misdaad en straf” in het NTG”

RAT zet tanden in bende van vier

RAT zet tanden in bende van vier

Het verdict is gevallen. De Raad van Advies voor Toneelkunst (RAT) heeft z’n jaarlijkse beoordeling bekend gemaakt aan cultuurminister Dewael en het nu is aan hem om daaruit de passende conclusies te trekken. Tot hiertoe werden deze adviezen principieel niet aan de pers medegedeeld, omdat — althans volgens voorzitter Hugo Meert — het al dan niet opvolgen van het advies door de minister dan een politieke interpretatie zou krijgen. Toch is een jonge en dynamische, maar (dus?) ook nogal impulsieve confrater van « De Gentenaar » achter een paar adviezen gekomen die hij dan ook publiek heeft gemaakt, maar waarbij hij zich helaas beperkt tot theaters die in het Gentse werkzaam zijn of er soms op bezoek komen. Daarbij is hij overigens De Vieze Gasten vergeten.

Lees verder “RAT zet tanden in bende van vier”